Hotel Bristol

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hotel Bristol w Warszawie
Obiekt zabytkowy nr rej. 698 z 1.07.1965
Hotel Bristol
Hotel Bristol
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Krakowskie Przedmieście 42-44
Typ budynku hotel
Styl architektoniczny neorenesans, secesyjny wystrój wnętrz
Architekt Władysław Marconi na podstawie proj. Tadeusza Stryjeńskiego i Franciszka Mączyńskiego
Inwestor Towarzystwo Akcyjne Budowy i Prowadzenia Hotelów
Kondygnacje 7
Rozpoczęcie budowy 1898
Ukończenie budowy 1901
Ważniejsze przebudowy 1981-1993, 2005 (remont elewacji)
Pierwszy właściciel Towarzystwo Akcyjne Budowy i Prowadzenia Hotelów
Kolejni właściciele Bank Cukrownictwa (1928-1948),
m. Warszawa (1947-1952),
Orbis (1952-1977),
Uniwersytet Warszawski (1977-1981),
Orbis (1981-2011)
Obecny właściciel Rosmarinum Investments (2011-)
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Hotel Bristol w Warszawie
Hotel Bristol w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Hotel Bristol w Warszawie
Hotel Bristol w Warszawie
Ziemia 52°14′31,69″N 21°00′56,47″E/52,242136 21,015686
Strona internetowa

Hotel Bristol – pięciogwiazdkowy hotel w Warszawie znajdujący się przy ul. Krakowskie Przedmieście 42/44, położony w sąsiedztwie Pałacu Prezydenckiego. Jest najstarszym i najdroższym działającym hotelem w Warszawie[1].

Mieszczą się w nim m.in. dwie restauracje, dwie sale bankietowe, centrum biznesu (10 sal), biblioteka, basen, solarium, sauna, łaźnia parowa oraz siłownia. Część wnętrz posiada secesyjną dekorację.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Hotel Bristol ok. 1901
Hotel Bristol w perspektywie Krakowskiego Przedmieścia (1910)
Józef Piłsudski w Hotelu Bristol oznajmił, że wycofuje się z życia politycznego (lipiec 1923)
Wieczorna iluminacja Hotelu Bristol
Fasada budynku od strony ul. Krakowskie Przedmieście
Lobby hotelu
Sala Malinowa
Tabliczki z nazwiskami najsłynniejszych gości w holu hotelu

Pierwotnie w miejscu hotelu (druga połowa XIX wieku) znajdował się pałac Tarnowskich, gdzie mieściły się instytucje publiczne. W 1895 nieruchomość została kupiona przez spółkę: Ignacy Paderewski, Stanisław Roszkowski i Edmund Zaremba. W 1895 na fragmencie zakupionego gruntu powstała rotunda, w której prezentowana była Panorama Golgota Jana Styki. W 1898 na pozostałej części placu postanowiono zbudować hotel. Inicjatorem inwestycji był Stanisław Roszkowski. Z powodu braku zagranicznych udziałowców powołano Towarzystwo Akcyjne Budowy i Prowadzenia Hotelów w Warszawie, które miało zająć się budową obiektu. Roszkowski znalazł kilku akcjonariuszy oraz nakłonił Ignacego Paderewskiego do sprzedania spółce placu i nabycia akcji.

Ogłoszono konkurs na projekt hotelu, na który wpłynęło 17 prac. W listopadzie 1898 sąd konkursowy (skład: Józef Dziekoński, Kazimierz Loeve, Stefan Schyller) ogłosił wyniki. Laureatami zostali: Tadeusz Stryjeński i Franciszek Mączyński. Zwycięski projekt przedstawiał budynek w stylu secesyjnym. Jednak Towarzystwo Akcyjne Budowy i Prowadzenia Hotelów zdecydowało się na jego przerobienie. Pracę tę zlecono Władysławowi Marconiemu, który zmienił charakter elewacji na neorenesansową, a formę budynku na monumentalną. Secesyjny wystrój wnętrz został zamówiony u Otto Wagnera młodszego[1].

Fundamenty rozpoczęto kopać w 1898. 22 kwietnia 1899 miało miejsce uroczyste wmurowanie kamienia węgielnego. Pod koniec 1900 obiekt był w stanie surowym. W drugim kwartale 1901 rozpoczęto prace wykończeniowe. Przy budowie pracowały głównie firmy krajowe i one były także dostawcami materiałów wykończeniowych (głównym wykonawcą była firma budowlana Władysława Czosnowskiego, a budową kierował jego syn Tadeusz[2]).

W listopadzie 1901 miały miejsce uroczystości związane z otwarciem hotelu:

  • 16 listopada 1901 - przyjęcie dla pracujących przy budowie hotelu;
  • 17 listopada 1901 - poświęcenie pomieszczeń;
  • 19 listopada 1901 - uroczyste powitanie pierwszego gościa.

Hotel posiadał elektrownię, centralne ogrzewanie, podwójną wentylację, na piętrach hydranty przeciwpożarowe, drabinę ratunkową oraz ogniotrwałe stropy, ściany działowe i podłogi.

Hotel wyposażony był w 11 wind, z czego jedna była dla gości, a reszta dla pracowników. Kryształowa winda dla gości maksymalnie zabierała 8 osób i poruszała się z prędkością 110 cm/sekundę. Posiadała ona żelazną balustradę wykładaną mosiądzem (zezłomowana w 1969).

W hotelu było zainstalowanych 6 numerów telefonicznych (na 800 w Warszawie).

Do obsługi gości wykorzystywano ośmioosobowe omnibusy elektryczne z silnikiem o mocy 30 KM osiągające prędkość do 20 km/h.

Do dyspozycji gości były pokoje znajdujące się na 4 piętrach hotelu. Na każdym z nich było 50 pokoi. 80 składało się z przedpokoju, sypialni i salonu, a 20 miało łazienkę i WC. 120 pokoi składało się z jednego pomieszczenia ale dzięki drzwiom w amfiladzie można było je łączyć. W apartamentach ustawiono meble z różnych epok. Najbardziej oryginalne wnętrze o wystroju secesyjnym posiadał narożny apartament na I piętrze pod nr 109 (przetrwała jedynie mahoniowa toaletka).

Budowa hotelu przyczyniła się do zmiany wyglądu Krakowskiego Przedmieścia, co zbiegło się też z planami przebudowy i poszerzenia ulicy Karowej. Zlikwidowano stojącą przy wylocie ulicy Karowej bramę w kształcie arkady zwieńczoną rzeźbą Syrenki dłuta Konstantego Hegla, wybudowaną w 1856. Po obu jej stronach znajdowały się zdroje z wodą tłoczoną z Wisły. Prace przy przebudowie ulicy i budowie ślimaka na Karowej zakończone zostały w 1904. Całość prac dekoracyjno-rzeźbiarskich zakończono w 1905 i wiadukt zwieńczyła nowa rzeźba Syreny dłuta Jana Woydygi, początkowo cynkowa, od 1915 z piaskowca.[3]

W początkach swego istnienia hotel przynosił straty. Przyczynił się do tego m.in. dług hipoteczny, który zaciągnięto na cele związane z budową. Dopiero po ok. 10 latach Bristol zaczął przynosić zyski czerpane m.in. z wynajmu pomieszczeń handlowych i usługowych znajdujących się w budynku.

Ceny za wynajem pokoju wahały się od 25 rubli za dobę (apartament na I piętrze) do ok. 8,5 rubla[4]. W kolejnych latach ceny hotelowe zaczęły spadać ze względu na utratę statusu nowości. Zyski czerpano głównie z działalności gastronomicznej.

Po odzyskaniu niepodległości w hotelu odbywały się m.in. debaty polityczne z udziałem Ignacego Paderewskiego. Następnie Paderewski wycofał się z działalności politycznej, a w związku z tym postanowił sprzedać akcje hotelu i nieruchomości przy ulicy Karowej.

W 1928 właścicielem hotelu został Bank Cukrownictwa, który zdecydował się na przeprowadzenie w budynku gruntownego remontu. W latach 30. XX wieku Bristol był w czołówce najlepszych polskich hoteli[5].

W 1939 w budynku mieścił się szpital. Podczas okupacji z usług hotelu mogli korzystać tylko Niemcy. Obiekt uległ nieznacznemu zniszczeniu podczas powstania warszawskiego. W niewielkim stopniu uszkodziły go także pożary podczas ofensywy styczniowej.

Po wojnie został wyremontowany i wznowił działalność w 1945. 26 września 1947 został zabrany przez miasto ale jego właścicielem do połowy 1948 pozostał Bank Cukrownictwa. W restauracjach hotelu powstała Gospoda Ludowa. Od 1952 Bristol przeszedł pod zarząd Orbisu. Obsługiwał zagranicznych turystów. Hotelowi nadano nowy wystrój w stylu realizmu socjalistycznego. Następnie podjęto starania zmierzające do przeprowadzenia w obiekcie kapitalnego remontu. Jednak nie znaleziono wykonawcy, który sprostałby wymaganiom. W 1973 Bristol stał się hotelem II kategorii. W 1977 premier Piotr Jaroszewicz przekazał budynek Uniwersytetowi Warszawskiemu w celu ulokowania tam biblioteki.

W listopadzie 1981 hotel został zamknięty. Do tego czasu jego kawiarnia pozostawała miejscem spotkań warszawskiej bohemy i elity towarzyskiej. Po wieloletnim remoncie został odrestaurowany i 17 kwietnia 1993 ponownie otwarty. W uroczystości uczestniczyła Margaret Thatcher, która dokonała otwarcia hotelu[6].

W latach 1998-2013 hotel należał do sieci hotelowej Le Royal Méridien wchodzącej w skład międzynarodowego konsorcjum Starwood Hotels and Resorts.

W grudniu 2005 przeprowadzono w budynku remont tynków i elementów metalowych fasady[6].

W styczniu 2013 po zakończonym remoncie wnętrz Hotel Bristol dołączył do jednej z najbardziej prestiżowych sieci hotelowych – The Luxury Collection[7].

W ciągu swojej wieloletniej historii hotel zasłynął ze znanych gości, bali i przyjęć organizowanych m.in. z takich okazji jak otrzymanie Nagrody Nobla przez Marię Skłodowską-Curie czy sukcesy śpiewaczki operetkowej Lucyny Messal. W latach 30. XX wieku na piątym piętrze swoje atelier miał Wojciech Kossak. Spłacał on zobowiązania finansowe wobec hotelu obrazami, które wisiały w jednej z sal restauracyjnych[1]. Z balkonu Bristolu śpiewał Jan Kiepura.

Hotel siedzibą przedstawicielstw dyplomatycznych[edytuj | edytuj kod]

Hotel był wielokrotnie siedzibą szeregu przedstawicielstw dyplomatycznych, m.in.:

Znamienici goście[edytuj | edytuj kod]

Gośćmi hotelu byli m.in.

W holu przy recepcji można obejrzeć tabliczki z nazwiskami najsłynniejszych gości hotelu.

Pokoje i apartamenty[edytuj | edytuj kod]

Obiekt posiada 205 pokoi (w tym 32 apartamenty[9] i 2 pokoje przystosowane dla niepełnosprawnych) wyposażonych m.in. w łazienkę wykładaną marmurem, telewizję, radio, telefon, mini barek, klimatyzację, internet, zestaw do parzenia kawy i herbaty oraz w biurko do pracy. Pokoje rozlokowane są na 6 piętrach budynku (z widokiem na wewnętrzne patio, Pałac Prezydencki, park lub ulicę) w tym 3 piętra przeznaczone są dla osób niepalących.

Hotel posiada pokoje jedno- i dwuosobowe oraz apartamenty, wśród których można wyróżnić następujące rodzaje[10]:

  • Junior suites - 75 m²;
  • Senior suites - 85 m²;
  • Deluxe suites - 90 m²;
  • Paderewski suite (posiadający autentyczne wyposażenie) - 100 m².

Lokale gastronomiczne[edytuj | edytuj kod]

  • Marconi Restaurant - oferuje dania kuchni śródziemnomorskiej, znajduje sie tam także patio;
  • Restauracja Malinowa - oferuje obszerną kartę win (m.in. francuskich i amerykańskich);
  • Cafe Bristol - kawiarnia w stylu wiedeńskim;
  • Column Bar.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Małgorzata Omilanowska, Jerzy S Majewski; Warszawa Przewodnik, Wiedza i Życie, Warszawa 2000, s. 119, ISBN 83-7184-861-7
  2. Słownik Biograficzny Techników Polskich tom IV s. 32-34, NOT Warszawa 1994
  3. Stanisław Grzelachowski. Zjazd i wiadukt po remoncie. „Spotkania z Zabytkami”. Luty 2008. nr 2/2008. s. 29-31. 
  4. średnie wynagrodzenie miesięczne subiekta sklepowego wynosiło 25 rubli, służącej od 6 do 9 rubli
  5. Hotel Bristol, eela1.blox.pl (dostęp: 1 kwietnia 2008 r.)
  6. 6,0 6,1 Remont elewacji Hotelu Bristol w Warszawie, PERI Polska Sp. z o.o., Poland - wykonawca (dostęp: 1 kwietnia 2008 r.)
  7. Michał Wojtczuk: Najbardziej luksusowy hotel w Polsce. Zobacz wnętrza. warszawa.gazeta.pl, 18.01.2013. [dostęp 2013-01-24].
  8. Tadeusz Tulibacki: 100 lat tradycji warszawskiego Bristolu, "Doradca Hotelarza", Nr 10/2001 i 11/2001, [w:] [1]
  9. Apartamenty, www.bristol.polhotels.com (dostęp: 31 marca 2008)
  10. Pokoje gościnne, www.bristol.polhotels.com (dostęp: 31 marca 2008)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ewa Pustoła-Kozłowska: Hotel Bristol. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1985. ISBN 83-01-05152-3.
  • M. Pinińska, J. Puchalska, S. Castoe: Hotel Bristol, Forte Hotel Bristol Limited, Warszawa 2001, 117 s.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]