Władimir Astapowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władimir Astapowski
Pełne imię i nazwisko Władimir Aleksandrowicz Astapowski
Data i miejsce urodzenia 16 czerwca 1946
Briańsk, Rosyjska FSRR
Data i miejsce śmierci 12 kwietnia 2012
Moskwa, Rosja
Wzrost 185 cm
Pozycja bramkarz
Kariera juniorska
Lata Klub
Dinamo Briańsk
Neftczi Baku
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
196?–1965 Neftczi Baku ? (-?)
1965–1968 SKCzF Sewastopol 37 (-?)
1969–1980 CSKA Moskwa 226 (-262)
1981–1982 SKA Chabarowsk 19 (-?)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1975–1976  ZSRR olimpijska 6 (-4)
1975–1977  ZSRR 11 (-12)
Kariera trenerska
Lata Klub
198?–198? Wojskowy Klub Nampula (asystent)
DJuSSz CSKA Moskwa (asystent)
2004–200? DJuSSz Spartak Moskwa (asystent)

Władimir Aleksandrowicz Astapowski, ros. Владимир Александрович Астаповский (ur. 16 czerwca 1946 w Briańsku, Rosyjska FSRR, zm. 12 kwietnia 2012 w Moskwie) – rosyjski piłkarz, grający na pozycji bramkarza, reprezentant Związku Radzieckiego, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek zespołu Dynamo Briańsk. W połowie lat sześćdziesiątych wyjechał do Baku, gdzie uczył się w Szkole Marynarskiej oraz bronił barw szkolnej drużyny[1]. Tamże został zauważony przez trenerów miejscowego Neftczi Baku, w składzie którego rozpoczął karierę piłkarską. W 1965 przeszedł do SKCzF Sewastopol. Na początku sezonu 1969 został oddelegowany do CSKA Moskwa, dopiero 8 marca debiutował w składzie pierwszej drużyny. Jako zawodnik CSKA osiągnął swoje największe sukcesy. W 1980 po zmianie trenera odszedł do SKA Chabarowsk, w barwach którego w 1982 zakończył karierę piłkarską[2].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

29 listopada 1975 debiutował w reprezentacji Związku Radzieckiego w spotkaniu towarzyskim z Rumunią zremisowanym 2:2. Łącznie od 24 września 1975 do 30 kwietnia 1977 rozegrał 11 meczów w narodowej oraz 6 meczów w olimpijskiej reprezentacjach. W 1976 zdobył brązowy medal Igrzysk Olimpijskich w Montrealu. Rywalizował o pozycję bramkarza Sbornej z Jewgienijem Rudakowem i Aleksandrem Prochorowem. Ostetcznie stracił miejsce w bramce na rzecz Jurija Diegtiariowa.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej służył w randze kapitana w radzieckich siłach zbrojnych. Pod koniec lat osiemdziesiątych podjął się pracy szkoleniowej. Przez pewien czas pracował w Mozambiku, pomagając trenować woskowy klub w mieście Nampula[3]. W ostatnich latach zajmował się m.in. szkoleniem bramkarzy w CSKA Moskwa i Spartaku Moskwa[4]. Trzy lata trenował bramkarzy w kobiecej drużynie Krasnoarmiejska pod Moskwą. Jednocześnie występował w turniejach weteranów[5]. 12 kwietnia 2012 zmarł w Moskwie[6].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • wybrany do listy 33 najlepszych piłkarzy ZSRR: Nr 1 (1976), Nr 2 (1975)
  • najlepszy piłkarz ZSRR w plebiscycie tygodnika „Futboł”: 1976
  • najlepszy radziecki bramkarz w plebiscycie magazynu „Ogoniok”: 1976

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]