Władimir Astapowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Władimir Astapowski
Imię i nazwisko Władimir Aleksandrowicz Astapowski
Data i miejsce
urodzenia
16 czerwca 1946
Briańsk, Rosyjska FSRR 
Data i miejsce
śmierci
12 kwietnia 2012
Moskwa, Rosja 
Pozycja bramkarz
Wzrost 185 cm
Masa ciała 80 kg
Kariera juniorska
Dinamo Briańsk
Neftczi Baku
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
196?–1965
1965–1968
1969–1980
1981–1982
Neftczi Baku
SKCzF Sewastopol
CSKA Moskwa
SKA Chabarowsk
? (-?)
37 (-?)
226 (-262)
19 (-?)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1975–1976
1975–1977
 ZSRR olimpijska
 ZSRR
6 (-4)
11 (-12)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
198?–198?

2004–200?
Wojskowy Klub Nampula (asystent)
DJuSSz CSKA Moskwa (asystent)
DJuSSz Spartak Moskwa (asystent)

Władimir Aleksandrowicz Astapowski, ros. Владимир Александрович Астаповский (ur. 16 czerwca 1946 w Briańsku, Rosyjska FSRR, zm. 12 kwietnia 2012 w Moskwie) – rosyjski piłkarz, grający na pozycji bramkarza, reprezentant Związku Radzieckiego, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek zespołu Dynamo Briańsk. W połowie lat sześćdziesiątych wyjechał do Baku, gdzie uczył się w Szkole Marynarskiej oraz bronił barw szkolnej drużyny[1]. Tamże został zauważony przez trenerów miejscowego Neftczi Baku, w składzie którego rozpoczął karierę piłkarską. W 1965 przeszedł do SKCzF Sewastopol. Na początku sezonu 1969 został oddelegowany do CSKA Moskwa, dopiero 8 marca debiutował w składzie pierwszej drużyny. Jako zawodnik CSKA osiągnął swoje największe sukcesy. W 1980 po zmianie trenera odszedł do SKA Chabarowsk, w barwach którego w 1982 zakończył karierę piłkarską[2].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

29 listopada 1975 debiutował w reprezentacji Związku Radzieckiego w spotkaniu towarzyskim z Rumunią zremisowanym 2:2. Łącznie od 24 września 1975 do 30 kwietnia 1977 rozegrał 11 meczów w narodowej oraz 6 meczów w olimpijskiej reprezentacjach. W 1976 zdobył brązowy medal Igrzysk Olimpijskich w Montrealu. Rywalizował o pozycję bramkarza Sbornej z Jewgienijem Rudakowem i Aleksandrem Prochorowem. Ostetcznie stracił miejsce w bramce na rzecz Jurija Diegtiariowa.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej służył w randze kapitana w radzieckich siłach zbrojnych. Pod koniec lat osiemdziesiątych podjął się pracy szkoleniowej. Przez pewien czas pracował w Mozambiku, pomagając trenować woskowy klub w mieście Nampula[3]. W ostatnich latach zajmował się m. in. szkoleniem bramkarzy w CSKA Moskwa i Spartaku Moskwa[4]. Trzy lata trenował bramkarzy w kobiecej drużynie Krasnoarmiejska pod Moskwą. Jednocześnie występował w turniejach weteranów[5]. 12 kwietnia 2012 zmarł w Moskwie[6].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • wybrany do listy 33 najlepszych piłkarzy ZSRR: Nr 1 (1976), Nr 2 (1975)
  • najlepszy piłkarz ZSRR w plebiscycie tygodnika "Futboł": 1976
  • najlepszy radziecki bramkarz w plebiscycie magazynu "Ogoniok": 1976

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]