Wiktor Kołotow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiktor Kołotow
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Wiktor Mychajłowycz Kołotow
Data i miejsce urodzenia 3 lipca 1949
Judino
Data i miejsce śmierci 3 stycznia 2000
Kijów
Wzrost 180 cm
Pozycja pomocnik
Kariera juniorska
Lata Klub
Lokomotiw Judino
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1967 Czajka Zielonodolsk
1968 Trudowyje Rezerwy Kazań
1969–1970 Rubin Kazań 68 (16)
1971–1981 Dynamo Kijów 218 (62)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1970–1978  ZSRR 44 (17)
1972–1976  ZSRR olimpijska 11 (5)
W sumie: 55 (22)
Kariera trenerska
Lata Klub
1984–1992 Dynamo Kijów (asystent)
1993 Borysfen Boryspol
1995–1996 Ukraina olimpijska
1996–1997 Prykarpattia Iwano-Frankiwsk
1998–1999 Ukraina olimpijska

Wiktor Mychajłowycz Kołotow, ukr. Віктор Михайлович Колотов, ros. Виктор Михаилович Колотов, Wiktor Michaiłowicz Kołotow (ur. 3 lipca 1949 we wsi Judino w Tatarskiej Autonomicznej SRR, Rosyjska FSRR, zm. 3 stycznia 2000 w Kijowie) – ukraiński piłkarz pochodzenia rosyjskiego, grający na pozycji pomocnika, reprezentant Związku Radzieckiego, olimpijczyk, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Rozpoczynał karierę piłkarską w miejscowej drużynie Lokomotiw Judino. Jako 18-latek już występował w zespole Czajka Zielonodolsk. Następnego roku krok do przodu - w zespole Trudowyje Rezerwy Kazań, a od 1969 w Rubin Kazań. Utalentowanego młodego piłkarza zauważyli selekcjonerzy grandów radzieckiej piłki nożnej. Wiktor Kołotow podpisał dwa podania o przejście do Torpeda Moskwa oraz Dynama Kijów. W tamtych komunistycznych czasach był to precedens. Zdyskwalifikowany na rok, dopiero w 1971 zadebiutował w pierwszym składzie Dynama. Swoją grą zasłużył na awans na kapitana drużyny. Z Dynamem zdobywał swoje największe sukcesy. Karierę zakończył w 1981.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1970-1978 wystąpił w 54 meczach radzieckiej reprezentacji, strzelając 22 bramki. Dwukrotnie zdobywał brązowy medal igrzysk olimpijskich - w 1972 w Monachium i w 1976 w Montrealu. Grał na mistrzostwach Europy w 1972, na których radziecka drużyna zajęła drugie miejsce.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej najpierw był w latach 1984-1992 asystentem trenera Dynama Kijów. Potem trenował kluby: Borysfen Boryspol i Prykarpattia Iwano-Frankiwsk. W latach 1995-1996 oraz 1998-1999 był trenerem olimpijskiej reprezentacji Ukrainy.

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • 7-krotnie wybrany do listy 33 najlepszych piłkarzy ZSRR:
    • Nr 1: 1971, 1972, 1974, 1975, 1976
    • Nr 2: 1977
    • Nr 3: 1973
  • najlepszy radziecki król strzelców w mistrzostwach Europy (w tym kwalifikacje) - 7 goli
  • członek Klubu Grigorija Fiedotowa - 103 goli
  • wybrany do symbolicznej reprezentacji Ukrainy XX wieku w plebiscycie gazety "Ukraiński futbol" w 2001[1]..

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]