Władimir Kowalow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władimir Kowalow
Władimir Kowalow (1969)
Władimir Kowalow (1969)
Reprezentacja  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 2 lutego 1953
Moskwa
Wzrost 175 cm
Konkurencja Soliści
Klub Trud Moskwa
Zakończenie kariery 1980
Dorobek medalowy
Reprezentacja  ZSRR
Igrzyska olimpijskie
Srebro Innsbruck 1976 soliści
Mistrzostwa świata
Złoto Wiedeń 1979 soliści
Złoto Tokio 1977 soliści
Srebro Göteborg 1976 soliści
Srebro Colorado Springs 1975 soliści
Brąz Calgary 1972 soliści
Mistrzostwa Europy
Złoto Kopenhaga 1975 soliści
Srebro Zagrzeb 1979 soliści
Srebro Strasburg 1978 soliści
Srebro Helsinki 1977 soliści
Srebro Genewa 1976 soliści
Brąz Göteborg 1980 soliści

Władimir Nikołajewicz Kowalow, ros. Владимир Николаевич Ковалёв (ur. 2 lutego 1953 w Moskwie) – radziecki łyżwiarz figurowy, startujący w konkurencji solistów. Wicemistrz olimpijski z Innsbrucka (1976)[1] i dwukrotny uczestnik igrzysk olimpijskich – w Sapporo (1972)[2] i Lake Placid (1980)[3], dwukrotny mistrz (1977, 1979) i dwukrotny wicemistrz świata (1975, 1976), mistrz (1975) i 4-krotny wicemistrz Europy (1976–1979), dwukrotny mistrz Związku Radzieckiego (1972, 1977).

Zakończył karierę amatorską po igrzyskach olimpijskich 1980, z których wycofał się z po segmencie figur obowiązkowych zajmując 5. miejsce[4]. Oficjalnym powodem tej decyzji była choroba, ale spekulowano, że sowieccy oficjele zmusili go do wycofania się z powodu słabego rezultatu w pierwszym dniu zawodów[4].

Po zakończeniu kariery łyżwiarskiej został trenerem w klubie Dinamo Moskwa, a następnie do 1990 roku pracował w Grecji[4]. Podczas pracy w moskiewskim klubie trenował Kirę Iwanową, Natalję Lebiediewą i przez krótki czas Mariję Butyrską, gdy jej trener Siergiej Wołkow zmarł na raka[4].

Kowalow był w konflikcie z rosyjskimi władzami łyżwiarskimi i dwukrotnie odmówiono mu tytułu „honorowego mistrza sportu”[5]. W styczniu 1982 tuż po rozpoczęciu współpracy Iwanowej z trenerem Kowalowem zawodniczka wygrała Zimową Spartakiadę ZSRR, ale została zdyskwalifikowana, a później zawieszona w drużynie narodowej Związku Radzieckiego i otrzymała zakaz rywalizacji poza Związkiem Radzieckim przez 2 lata[5]. Było to spowodowane zignorowaniem przez Iwanową obowiązkowej kontroli antydopingowej, która w tym czasie piła alkohol z Kowalowem[5]. Później potwierdzono, że Iwanowa miała z Kowalowem romans co wpłynęło na ich relacje sportowe i spowodowało, że Kowalow nie podróżował z nią na zawody m.in. igrzyska olimpijskie 1988 w Calgary[5].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Zawody 69–70 70–71 71–72 72–73 73–74 74–75 75–76 76–77 77–78 78–79 79–82
Międzynarodowe[4][6]
Igrzyska olimpijskie 8 2 WD
Mistrzostwa świata 3 4 2 2 1 4 1
Mistrzostwa Europy 6 4 1 2 2 2 2 3
Prague Skate 2
Prize of Moscow News 2 3 2 1 1 1 1
Krajowe[4][6]
Mistrzostwa ZSRR 5 4 1 3 3 1 2

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Figure Skating at the 1976 Innsbruck Winter Games: Men's Singles (ang.). Sports Reference. [dostęp 2019-07-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-15)].
  2. Figure Skating at the 1972 Sapporo Winter Games: Men's Singles (ang.). Sports Reference. [dostęp 2019-07-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-18)].
  3. Figure Skating at the 1980 Lake Placid Winter Games: Men's Singles (ang.). Sports Reference. [dostęp 2019-07-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-18)].
  4. a b c d e f Sports Reference – Vladimir Kovalyov (ang.). Sports Reference. [dostęp 2019-07-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-29)].
  5. a b c d The Untold Story Of Kira Ivanova (ang.). Skate Guard, 2013-11-01. [dostęp 2019-07-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-22)].
  6. a b FSkate – Владимир Николаевич Ковалёв (ros.). FSkate. [dostęp 2019-07-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]