Władysław Wiśniewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Wiśniewski
Władysław Wisa
Wróbel, Pasek
Ilustracja
Władysław Wiśniewski (ze zbiorów NAC)
podporucznik podporucznik
Data i miejsce urodzenia 1 września 1915
Ciszyca Dolna
Data i miejsce śmierci 28 listopada 1984
Kraków
Przebieg służby
Lata służby 1939–1944
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP, Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, Armia Krajowa
Jednostki 49 Huculski Pułk Strzelców, 2 Dywizja Strzelców Pieszych, 1 Brygada Strzelców (PSZ), Obwód Wieliczka Okręgu Kraków AK
Stanowiska dowódca drużyny, instruktor dywersji
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Wojska

Władysław Wiśniewski vel Władysław Wisa pseud.: „ Wróbel”, „Pasek” (ur. 1 września 1915 w Ciszycy Dolnej, zm. 28 listopada 1984 w Krakowie) – polski nauczyciel, oficer Wojska Polskiego II RP, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, podporucznik piechoty, cichociemny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu Gimnazjum Męskiego Kurii Diecezjalnej w Sandomierzu, uzyskaniu matury w 1937 roku i odbyciu dywizyjnego kursu szkoły podchorążych rezerwy piechoty studiował od 1938 roku w Państwowym Pedagogium w Lublinie.

We wrześniu 1939 roku walczył w 49 Huculskim Pułku Strzelców jako dowódca drużyny. Uczestniczył w bitwach m.in. pod Stryjem i Bolechowem. 16 września był ranny w nogę. 20 września przekroczył granicę polsko-węgierską. Był internowany na Węgrzech. 15 maja 1940 roku dotarł do Francji, gdzie został skierowany do Ośrodka Zapasowego 2 Dywizji Strzelców Pieszych. Po upadku Francji ewakuował się do Wielkiej Brytanii, gdzie przydzielono go do 1 Batalionu Strzelców Podhalańskich 1 Brygady Strzelców.

Zgłosił się do służby w kraju. Po przeszkoleniu w dywersji został zaprzysiężony 29 listopada 1942 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 17 na 18 lutego 1943 roku w ramach operacji „Wall” dowodzonej przez kpt. naw. Mieczysława Kuźmickiego (zrzut na placówkę odbiorczą „Lis” 14 km na południowy wschód od Mińska Mazowieckiego). W czasie skoku, na skutek bardzo małej wysokości samolotu, doznał poważnych obrażeń. W czasie aklimatyzacji w Warszawie został aresztowany przez Gestapo. Uciekł w czasie przesłuchania, skacząc z I piętra. Dostał przydział do Okręgu Kraków AK. W marcu 1943 roku skierowano go na stanowisko instruktora dywersji w Obwodzie Wieliczka. Prowadził szkolenia na kursach podchorążych, brał udział w akcjach likwidacyjnych i dywersyjnych, m.in. w nocy z 29 na 30 stycznia 1944 roku – w nieudanej akcji na pociąg wiozący Hansa Franka, koło Grodkowic.

Od marca 1945 roku pracował jako nauczyciel gimnastyki, języka angielskiego, historii i przysposobienia wojskowego w: Wymyślinie, Świeciu nad Wisłą i Proszowicach. Ujawnił się 23 kwietnia 1947 roku, był rozpracowywany przez Urząd Bezpieczeństwa. W marca 1948 roku wstąpił do PPR i od grudnia 1948 roku – po połączeniu z PPS – był członkiem PZPR. W czerwcu 1954 roku skreślono go z listy członków partii, jednak w 1964 roku ponownie wstąpił w jej szeregi.

W 1952 roku uzyskał na AWF w Warszawie dyplom umożliwiający mu nauczanie wychowania fizycznego (WF-u) w szkołach średnich. Uczył WF-u w II Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie (1954–1958) i w XIV Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika w Krakowie (1958–1975). Po przejściu na emeryturę w 1975 roku pracował na pół etatu w Technikum Budowlanym przy obecnej ul. Juliusza Leo w Krakowie.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Józefa, rolnika, i Eleonory z domu Stępień. W 1945 roku ożenił się z Olgą Horbaczuk (1916–1970). Mieli dwoje dzieci: Macieja (ur. w 1949 roku) i Olgę (ur. w 1952 roku), zamężną Bielecką.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]