Włodzimierz Arwaniti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Arwaniti
Ilustracja
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 6 września 1890
Rawa Mazowiecka
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1912-1940
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Artylerii Polowej Legionów
9 Pułk Artylerii Polowej,
3 Pułk Artylerii Ciężkiej
Pułk Manewrowy Artylerii
28 Pułk Artylerii Lekkiej
14 Dywizjon Artylerii Konnej
29 Pułk Artylerii Lekkiej
29 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca dywizjonu
zastępca dowódcy pułku
dowódca samodzielnego dywizjonu
dowódca pułku artylerii
dowódca artylerii dywizji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Włodzimierz Arwaniti (ur. 6 września 1890 w Rawie Mazowieckiej, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Włodzimierz Arwaniti urodził się 6 września 1890 w Rawie Mazowieckiej, w ówczesnej guberni piotrkowskiej, w rodzinie Jana i Marii z Giełczewskich[1]. W 1912 ukończył Michajłowską Akademię Artylerii w Petersburgu. Do 1918 służył w Armii Imperium Rosyjskiego. Od marca do maja 1918 w I Korpusie Polskim w Rosji. Początkowo w dywizjonie artylerii konnej Dywizji Ułanów, a następnie w jednej z brygad artylerii.

W listopadzie 1918, w stopniu kapitana, został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 1 pułku artylerii polowej Legionów. W składzie tego pułku wziął udział w wojnie z bolszewikami.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 166. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był 3 pułk artylerii ciężkiej w Wilnie[2]. 8 stycznia 1924 roku zmieniono mu lokatę na liście starszeństwa z „166” na „68,5”[3]. Następnie pełnił służbę w 9 pułku artylerii polowej w Białej Podlaskiej. Od 22 grudnia 1927 roku do 13 marca 1928 roku pełnił obowiązki dowódcy pułku manewrowego artylerii w Toruniu-Podgórzu[4]. 23 grudnia 1929 roku został przeniesiony do 28 pułku artylerii polowej w Zajezierzu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[5][6]. 2 grudnia 1930 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów artylerii[7]. W styczniu 1931 roku został przeniesiony do 14 dywizjonu artylerii konnej w Białymstoku na stanowisko dowódcy dywizjonu[8]. 25 listopada 1935 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 29 pułku artylerii lekkiej w Grodnie. Na pułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938. 25 sierpnia 1939, w czasie mobilizacji alarmowej, został dowódcą artylerii dywizyjnej 29 Dywizji Piechoty[9]. 13 września został ciężko ranny, a następnie w nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli[10].

Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[11]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 8.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 195.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 18 stycznia 1924 roku, s. 22.
  4. Piotr Zarzycki, 31 Pułk Artylerii Lekkiej, s. 21.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 387.
  6. Przybyszewski 2002 ↓, s. 14, autor podał, że od kwietnia do grudnia 1929 roku ppłk Arwaniti pełnił obowiązki dowódcy 28 pap, a na stanowisku zastępcy dowódcy pułku pozostawał do listopada 1931 roku.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 328.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 14.
  9. Piotr Zarzycki, 29 Pułk Artylerii Lekkiej s. 19
  10. Piotr Zarzycki, 29 Pułk Artylerii Lekkiej s. 31
  11. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 października 2007 r. nr 112-48-07 o nadaniu stopni generalskich (M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885).
  12. M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]