Wacław Blicharski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Walerian Blicharski
Data i miejsce urodzenia 12 września 1912
Zagórze
Data i miejsce śmierci 30 czerwca 1972
Quilmes
Stopień instruktorski harcmistrz
Data przyrzeczenia harcerskiego 27 października 1929
Mianowanie instruktorskie 19 lutego 1939
Organizacja harcerska Związek Harcerstwa Polskiego
kierownik referatu ewidencji drużyn i hufców w Wydziale Organizacyjnym Komendy Lwowskiej Chorągwi Harcerzy
Okres sprawowania od grudnia 1931
do 1934
członek Komendy Chorągwi Harcerzy
we Lwowie, kierownik Wydziału Organizacyjnego Komendy Hufca
we Lwowie
Okres sprawowania od 1935
do 1938
sekretarz Zarządu Okręgu ZHP
w Argentynie, komendant chorągwi
Okres sprawowania od 1956
do 1963
przewodniczący Zarządu Okręgu ZHP Argentyna
Okres sprawowania od 1963
do 1966
Następca Włodzimierz Zapart
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino

Wacław Walerian Blicharski (ur. 12 września 1912 w Zagórzu, zm. 30 czerwca 1972 w Quilmes) – polski alpinista, działający po II wojnie światowej w Argentynie, działacz harcerski w II Rzeczypospolitej i w Argentynie, harcmistrz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i okres międzywojenny[edytuj | edytuj kod]

Wacław Blicharski był synem Michała, kolejarza pracującego w węźle kolejowym w Zagórzu, i Zuzanny z domu Pacior. W czasie I wojny światowej wychowywał się pod Innsbruckiem, a od 1917 roku mieszkał w Tarnopolu. Uczył się początkowo w szkole im. J. Słowackiego, później (po wyparciu wojsk bolszewickich) w Wyższej Szkole Realnej, przekształconej później w III Państwowe Gimnazjum im. M. Kopernika. Tam wstąpił do drużyny harcerskiej, szybko został zastępowym, a następnie drużynowym. W 1931 roku zdał egzamin maturalny i w październiku tego roku rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej. Od stycznia 1933 roku został kierownikiem Referatu Organizacyjnego w Wydziale Organizacyjnym Komendy Lwowskiej Chorągwi Harcerzy. Od listopada 1934 roku do 1935 roku był referentem krajoznawczym w Wydziale Wyszkolenia Chorągwi. W latach 1935–1938 był członkiem Komendy Chorągwi Harcerzy we Lwowie. Brał też udział w Zlocie Harcerstwa Polskiego w Spale. Miał wtedy stopień podharcmistrza. Od stycznia 1936 roku został kierownikiem Wydziału Organizacyjnego Komendy Hufca we Lwowie. Rozkazem z 20 stycznia 1938 roku komendant chorągwi, hm. Aleksander Szczęścikiewicz zmienił jego przydział służbowy do Hufca Harcerzy Starszych we Lwowie. Stopień harcmistrza uzyskał rozkazem Naczelnika Harcerzy z 19 lutego 1939 roku.

Od października 1936 roku uczył się w szkole artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał przydział do 6 pułku artylerii ciężkiej, w którym był dowódcą oddziału odbiorczego koni nr 4 w Bełzie, następnie był drugim oficerem ogniowym 1 baterii 5 pułku artylerii ciężkiej. Dostał się do Warszawy, gdzie zorganizował samodzielny działon armat 150 mm, którym dowodził w okolicy al. Róż i ul. Koszykowej. Od 22 września walczył w ogrodach sejmowych z przydziałem do 88 dywizjonu artylerii konnej. 30 września został przelokowany do Piaseczna, następnie do Góry Kalwarii. Od 8 października przebywał w obozie przejściowym w Puławach, skąd uciekł 25 października. Dotarł do Tarnopola 1 listopada.

Organizował ZWZ w Tarnopolu. 28 kwietnia 1940 roku w czasie próby przekroczenia granicy polsko-węgierskiej Wacław i towarzyszący mu jego bracia zostali aresztowani przez NKWD. Przebywał w więzieniach w: Osmołodzie, Nadwórnej, Stanisławowie i Humaniu, gdzie 5 sierpnia został skazany na 5 lat łagru w Republice Komi. W październiku 1941 roku – po zwolnieniu z obozu pracy na mocy układu Sikorski-Majski – dołączył, wraz z braćmi Czesławem i Marianem, do tworzącej się Armii Polskiej w ZSRR. W lipcu 1942 roku na pokładzie statku „Żdanow” wypłynął do Persji.

Z 2. Korpusem przeszedł cały szlak bojowy. Był ranny w czasie bitwy o Monte Cassino.

Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Wacław, Czesław, Marian i Zbigniew Blicharscy wyemigrowali po 1945 roku do Argentyny. Wacław zaangażował się w tworzenie drużyn harcerskich wśród polskiej emigracji. W 1956 roku w czasie V Zjazdu Okręgu ZHP w Buenos Aires objął funkcję sekretarza Zarządu Okręgu. W 1957 roku został mianowany na funkcję komendanta chorągwi harcerzy, a w 1963 roku został wybrany na przewodniczącego Zarządu Okręgu ZHP Argentyna. Aktywną działalność w strukturach harcerskich zakończył w 1966 roku i skoncentrował się na bezpośredniej pracy z młodzieżą i realizacji swej wielkiej pasji, jaką była turystyka górska.

Organizował obozy wspinaczkowe dla harcerzy 4. Męskiej Drużyny Harcerskiej im. A. Małkowskiego w Quilmes, w 1968 roku założył Harcerski Klub Andynistyczny. W latach 1968–1969, w 25. rocznicę bitwy o Monte Cassino, zorganizował wyprawę „Tatry II”, w ramach której 10 stycznia 1969 roku zdobyto dziewiczy szczyt o wysokości 5070 m n.p.m., który nazwano „Generał Iwanowski”[a]. W ramach tej wyprawy Ryszard Czerniawski wszedł na górę, którą nazwano „Monte Cassino” (5 220 m), a W. Blicharski na szczyt nazwany wtedy „Tatry II” (5 370 m). 25 stycznia wyprawa wyruszyła na niezdobyty dotąd szczyt leżący w łańcuchu górskim Cordón de Pomez. Szczyt ten został zdobyty przez M. Gaińskiego i R. Czerniawskiego i nazwany „Bór-Komorowski”. Marek Gaiński zginął w czasie tej wyprawy. Wacław Blicharski był inicjatorem i organizatorem budowy schroniska-pomnika im. Marka Gaińskiego w Andach oddalonego od Buenos Aires o ok. 1100 kilometrów. Schronisko zostało otwarte w 1972 roku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Wacław miał kilku braci[b]: Mariana (1910–1990), Czesława (1918–2015), Zbigniewa oraz siostrę Danutę.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Teofil Iwanowski, właściwie Teofil Reich (ur. w 1827 w Poznaniu, zm. 24 września 1874 w San Luis w Paragwaju) – uczestnik powstania wielkopolskiego, od 1851 roku przebywał na emigracji w Ameryce Południowej, gdzie brał udział w walkach o wolność przeciw dyktatorowi Argentyny J.M. Rosasowi. W 1870 roku stłumił bunt Lopeza Jordana w Entre Ríos. Zginął w czasie rewolty wojskowej w San Luis w Paragwaju.
  2. Według Wielkiej encyklopedii gór i alpinizmu, Stanisław (Estanislao) Blicharski był bratem Wacława i w latach 50. brał udział w wyprawach eksploracyjnych w Andy Argentyńskie. W 1956 roku uczestniczył w wejściach szczytowych na dziewicze pięciotysięczniki: Cerro Aquila Blanca (Wzgórze Orła Białego), Cerro CABA, Cerro Giewont, Cerro Karpinski (prawdopodobnie na cześć Adama Karpińskiego) i Cerro Tatra. W 1961 roku brał udział w wejściu nową drogą południową ścianą na Cerro El Plata.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]