Walburga (święta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święta
Walburga z Heidenheim
ksieni
WalbKont1.JPG
Data urodzenia ok. 710
Devon
Data śmierci 25 lutego 777 lub 779
Heidenheim (Bawaria)
Czczony przez katolicki
Data kanonizacji 21 września 893 (translacja relikwii do Eichstätt)
przez biskupa Eichstätt
Wspomnienie 25 lutego i 1 maja (rozwiezienie relikwii)
Patronka rolników, żeglarzy i zwierząt domowych; chroni m.in. przed wścieklizną, kaszlem, dżumą, chorobami oczu, burzami, głodem,
miast: Eichstätt, Veurne, Oudenaarde, Antwerpii, Groningen, Weilburg, Zutphen i diecezji w Plymouth.
Szczególne miejsca kultu Klasztor św. Walburgi w Eichstätt

Walburga, również Waldburga, Walpurgis (ur. ok. 710 w Devon, zm. 25 lutego 777 lub 779 w Heidenheim) – angielska mniszka i misjonarka na terenie Niemiec, córka księcia Wessex św. Ryszarda z Lukki (zwanego królem Anglii)[1], święta Kościoła katolickiego.

Żywot świętej[edytuj]

W wieku 11 lat ojciec wysłał Walburgę do klasztoru w Wimborne Minster (w Dorset), sam wraz z synami wyruszył na pielgrzymkę do Ziemi Świętej (zmarł zaledwie po roku podróży). Wimborne znane było z dyscypliny i wysokiego standardu nauczania, Walburga otrzymała więc solidne wykształcenie. W przyszłości pozwoliło jej to spisać wydarzenia z życia jej świętych braci – często uważana jest w Anglii i Niemczech za pierwszą kobietę-pisarza. Przez 26 lat pobytu w Wimbrone, złożyła śluby zakonne i przygotowywała się do pracy misyjnej.

W 748, w odpowiedzi na wezwanie św. Bonifacego-Winfrida, który prowadził ewangelizację Niemiec i był pierwszym misjonarzem, który korzystał z pomocy misyjnej kobiet, Walburga wraz ze św. Liobą i wieloma innymi zakonnicami została wysłana na kontynent. Gdy w czasie przeprawy przez kanał La Manche rozpętała się burza, Walburga uklęknęła na pokładzie statku i rozpoczęła modlitwę - burza natychmiast ucichła. Był to cud, o którym opowiadali żeglarze i który przyniósł Walburdze poważanie i cześć.

Po przybyciu do Niemiec święta spędziła dwa lata w Bishofsheim, po czym została mianowana siostrą przełożoną klasztoru założonego w Heidenheim przez jej brata Winebalda, który był opatem w pobliskim zakonie.

Walburga, z racji znajomości medycyny, zajmowała się m.in. chorymi i umierającymi. Legendy donoszą o jej licznych cudach. Po śmierci Winebalda w 776 (niektóre źródła podają rok 761[2]), Walburga została mianowana przez drugiego brata – Willibalda, ówczesnego biskupa Eichstätt - przełożoną obu zakonów żeńskiego i męskiego. Funkcje te pełniła aż do śmierci. Została pochowana obok brata Winibalda. Oba groby zasłynęły wieloma cudami.

Relikwie[edytuj]

Krypta z relikwiami św. Walburgi w klasztorze jej imienia w Eichstätt

Grobami opiekował się Willibald aż do swojej śmierci w 786. Zakony Walburgi popadły w ruinę w czasach biskupa Gerhoha, następcy Willibalda. Około roku 870 Otkar, biskup Eichstätt pragnąc przywrócić świetność klasztorowi w Heidenheim, zaczął prace renowacyjne. Pracujący przy odnowie budynków zbezcześcili grób Walburgii, która następnie okazała się we śnie biskupowi i żaliła na takie potraktowanie jej szczątków. Krótko potem zawaliła się północna ściana kościoła – co interpretowano jako oczywisty znak niezadowolenia świętej. Otkar szybko dokonał ekshumacji i przeniósł relikwie do Eichstätt 21 września tego samego roku (według innych źródeł 1 maja) i właśnie to wydarzenie, a nie rozwiezienie relikwii 1 maja, stało się źródłem kultu świętej w tym dniu[3]). Spoczęły one w kościele Świętego Krzyża, obecnie Świętej Walburgi.

W 893 roku, następca Otkara na stanowisku biskupa, Erchanbold otworzył relikwiarz, aby przekazać część szczątków św. Walburgi klasztorowi w Monheim. Przy wydobyciu relikwii odkryto, iż ciało św. Walburgi pokryte było cennym olejem. Monheim stało się miejscem pielgrzymek i tam w latach 893–900 odnotowano 54 cuda. Olej wypływa ze świętych szczątków do dnia dzisiejszego w październiku i lutym (z przerwami w czasach interdyktu i gdy w kościele przelano krew w czasie rabunku) i ma właściwości lecznicze. Olej jest zbierany i przesyłany do kościołów na całym świecie.

Kult[edytuj]

Rozwiezienie relikwii Walburgi po różnych kościołach miało miejsce 1 maja 893.

Kościół katolicki wspomina św. Walburgę dwukrotnie;

Święto Walburgi 1 maja, w połączeniu z celtyckim świętem Beltane w przeddzień, dało początek obchodom Nocy Walpurgii. W Szwecji palono z tej okazji ogniska, w celu powitania wiosny. W późniejszej tradycji z Nocą Walpurgii związano przekaz o sabacie czarownic na górze Brocken w Niemczech. Historia ta, po raz pierwszy pojawiająca się w 1668 roku, zyskała popularność dzięki Faustowi Goethego[3].

Ikonografia

W ikonografii św. Walburga przedstawiana jest jako mniszka w habicie benedyktyńskim z małą fiolką lub jako mniszka z pastorałem i koroną u stóp – wskazującą na jej królewskie pochodzenie; czasem występuje w grupie innych świętych czczonych 1 maja - ze św. Filipem, św. Jakubem Mniejszym, św. Zygmuntem, królem Burgundii.

Patronat

Św. Walburga jest patronką rolników, żeglarzy i zwierząt domowych; chroni m.in. przed wścieklizną, kaszlem, dżumą, chorobami oczu, burzami i głodem.
Jest także patronką wielu miast: Eichstätt, Veurne, Oudenaarde, Antwerpii, gdzie zatrzymała się w drodze do Niemiec, Groningen, Weilburga, Zutphen, i diecezji w Plymouth.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. St. Richard - Catholic Online (ang.)
  2. Roman Miscelany (ang.)
  3. a b Richard M. Golden: Encyclopedia of Witchcraft. The Western Tradition. ABC-CLIO/Greenwood, 2006, s. 1178. ISBN 978-1-57607-243-1.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]