Bonifacy-Winfrid

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Święty
Bonifacy-Winfrid (OSB)
biskup
męczennik
apostoł Niemców/Germanii
Ilustracja
Ilustracja z rękopisu średniowiecznego (XI w.) przedstawiająca św. Bonifacego w roli chrzciciela jak i jego męczeństwo
Data i miejsce urodzenia

672 a 675
Crediton (Wessex)

Data i miejsce śmierci

5 czerwca 754
Dokkum

Czczony przez

Kościół katolicki
Cerkiew prawosławną

Wspomnienie

5 czerwca[a]
18 czerwca[b]

Atrybuty

mitra, krzyż, kruk, lis, księga Ewangelii przebita mieczem[1]

Patron

Niemiec i Holandii

Szczególne miejsca kultu

Fulda, Niemcy, Holandia

Bonifacy Winfrid, Święty Bonifacy, właśc. Wynfryd, cs. Swiaszczennomuczenik Wonifatij, archijepiskop Kreditonskij (ur. między 672 a 675 prawdopodobnie w Crediton[2] w hrabstwie Devon, w ówczesnym Wessex, zm. 5 czerwca 754 w Dokkum) – biskup obrządku łacińskiego, benedyktyn, misjonarz, męczennik i święty Kościoła katolickiego.

Żywot świętego[edytuj | edytuj kod]

Dokładna data urodzenia Bonifacego nie jest znana – przyjmuje się, że urodził się między 672 a 675 rokiem. Wychowywał się w klasztorach w Exeter i Nursling, później został kierownikiem szkoły klasztornej w tym ostatnim. W 716 roku bez efektów próbował prowadzić działalność misyjną w Fryzji u boku Wilibrorda. Po powrocie na Wyspy Brytyjskie został wybrany opatem Nersling. Nie przyjął godności i w 718 roku wyruszył z pielgrzymką do Rzymu. Otrzymawszy błogosławieństwo papieża Grzegorza II rozpoczął działalność misyjną.

Był jednym z najważniejszych misjonarzy i reformatorów Kościoła katolickiego w północno-zachodniej części Królestwa Franków na początku VIII. w. W Niemczech nazywany jest także apostołem Niemców, chociaż jego działania koncentrowały się bardziej na tworzeniu organizacji kościelnej na w dużej mierze schrystianizowanych już terenach, a mniej na pracy misjonarskiej. W roku 732[3] został mianowany arcybiskupem Germanii. Założył wtedy 4 biskupstwa w Bawarii, w tym biskupstwo misyjne dla Słowian w Salzburgu, a także opactwo w Fuldzie. W 753 zdecydował się kontynuować misję Wilibrorda w Fryzji, gdzie zginął rok później śmiercią męczeńską. Pochowany został w Fuldzie.

W sprawie antypodów toczył spór z Wirgiliuszem z Salzburga[4].

W 751 r. na polecenie papieża namaścił na króla Franków Pepina III.

Kult[edytuj | edytuj kod]

Relikwie

Jego relikwie przechowywane są w sarkofagu znajdującym się w kaplicy-krypcie św. Bonifacego w katedrze w Fuldzie (Niemcy).

Dzień obchodów

Wspomnienie liturgiczne św. Bonifacego, w Kościele katolickim, obchodzone jest 5 czerwca. W diecezjach polskich wspomnienie jest obowiązkowe.

Jego kult w Cerkwi prawosławnej (jak i w Anglii) jest niewielki. Wyznawcy prawosławia wspominają metropolitę (biskupa) i męczennika 5/18 czerwca[5], tj. 18 czerwca według kalendarza gregoriańskiego.

Patronat

Uznany jest za patrona Niemiec i Holandii oraz Anglii, krawców, księgarzy, kasjerów i piwowarów.

Ikonografia

W ikonografii Święty Bonifacy przedstawiany jest w biskupim stroju, mitrze, z krzyżem męczeńskim w dłoni. W tradycji zachodniej bywa ukazywany w paliuszu lub w szatach mnicha benedyktyńskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. liturgia katolicka oraz prawosławna według kalendarza juliańskiego
  2. prawosławna liturgia według kalendarza gregoriańskiego

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wiesław Aleksander Niewęgłowski: Leksykon świętych. Warszawa: Świat Książki, 2006, s. 91. ISBN 978-83-247-0574-0.
  2. Crediton, [w:] Encyclopædia Britannica [online] [dostęp 2022-10-03] (ang.).
  3. Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona, 2005, Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ss. 246, ISBN 83-85719-85-7.
  4. Jerzy Strzelczyk, Iroszkocki biskup w Salzburgu, problem Antypodów i "Kosmografia Aethicusa z Istni"
  5. podwójne datowanie

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]