Wiatrakowiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiatrakowiec.jpg
Replika Ciervy C-6, pierwszego udanego wiatrakowca

Wiatrakowiec (autogiro, autożyro) – statek powietrzny cięższy od powietrza (aerodyna), z rodziny wiropłatów, wyposażony w wirnik nośny i śmigło typu pchającego bądź ciągnącego. Wirnik nie jest napędzany silnikiem. Obraca się dzięki wykorzystaniu zjawiska autorotacji, powstającego dzięki ruchowi postępowemu wiropłata względem powietrza, uzyskanego dzięki sile napędowej śmigła. Czasem jako napęd wiatrakowca może służyć holujący pojazd naziemny lub nawodny. Z powodu konieczności zapewnienia ciągłego nadmuchu powietrza na wirnik nośny, wiatrakowiec – w odróżnieniu od innych wiropłatów – nie może wykonywać zawisu. Wiatrakowce posiadają cechy krótkiego startu i lądowania (STOL).

Pierwszy udany wiatrakowiec został zbudowany w 1923 roku przez Juana de la Cierva. Wiatrakowce były szczególnie popularne w okresie międzywojennym. W trakcie II wojny światowej wykorzystywane między innymi do obserwacji artyleryjskiej i patrolowania (japoński Kayaba Ka-1); beznapędowych wiatrakowców (wiroszybowców) Focke-Achgelis Fa 330 używały w celach obserwacyjnych niemieckie U-Booty. Obecnie są domeną konstrukcji amatorskich.

Wiatrakowce posiadają wiele zalet: są lekkie, tanie oraz łatwiejsze w obsłudze niż śmigłowce. Potrafią osiągnąć prędkość sięgającą 150 kilometrów na godzinę i wznieść się na wysokość 1500 metrów. Ze względu na wymienione zalety, wiatrakowcami zainteresowane są jednostki Ochotniczych Straży Pożarnych w Polsce. Pierwszy egzemplarz maszyny posiada już Ochotnicza Straż Pożarna w Baranowie[1].

Prawo w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W Polsce kwestię licencjonowania pilotów wiatrakowców reguluje Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 2 września 2013 r. w sprawie licencjonowania personelu lotniczego. Obowiązują dwa rodzaje licencji dla pilotów wiatrakowcowych: turystyczna - PPL(AG) (ang. private pilot (autogiro)); oraz zawodowa - CPL(AG) (ang. commercial pilot (autogiro)). Szczegółowe wymagania do uzyskania licencji reguluje rozdział drugi niniejszego rozporządzenia.[2]

Loty próbne oraz akrobacyjne reguluje rozporządzenie z dnia 16 maja 2013 r. w sprawie lotów próbnych i akrobacyjnych oraz pokazów lotniczych. Pilot musi mieć minimum 100 godzin lotu jako dowódca oraz 10 godzin jako dowódca wiatrakowca na którym będzie wykonywany pokaz. Loty akrobacyjne wiatrakowców muszą być wykonywane minimum 150 m od publiczności, podczas gdy lądowanie musi się odbywać w odległości większej niż 100 m od publiczności.[3]

Nie ma obowiązku wpisywania wiatrakowców do Rejestru Cywilnych Statków Powietrznych, lecz mogą być wpisane na podstawie umotywowanego wniosku. Wiatrakowce otrzymują znaki rejestracyjne zaczynające się od liter SP-X. W dniu 1 stycznia 2011 w rejestrze było 7 wiatrakowców, z czego cztery zostały wpisane w 2011.[4]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]