Wiatrakowiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiatrakowiec
Replika Ciervy C.6, pierwszego wiatrakowca zdolnego do pokonywania dużych odleglości

Wiatrakowiec, autożyrostatek powietrzny cięższy od powietrza (aerodyna), z rodziny wiropłatów, wyposażony w wirnik nośny i śmigło napędowe (pchające lub ciągnące). Wirnik nie jest napędzany silnikiem, lecz obraca się dzięki autorotacji, powstającej w wyniku postępowego ruchu (wywoływanego śmigłem) wiropłata względem powietrza. Czasem jako napęd wiatrakowca może służyć holujący pojazd naziemny lub nawodny. Z powodu konieczności zapewnienia ciągłego nadmuchu powietrza na wirnik nośny, wiatrakowiec – w odróżnieniu od innych wiropłatów – nie może wykonywać zawisu. Wiatrakowce posiadają cechy krótkiego startu i lądowania (STOL).

Wiatrakowce posiadają wiele zalet: są lekkie, tanie oraz łatwiejsze w obsłudze niż śmigłowce. Potrafią osiągnąć prędkość do 150 kilometrów na godzinę i wznieść się na wysokość 1500 metrów. Ze względu na wymienione zalety wiatrakowcami zainteresowane są jednostki ochotniczych straży pożarnych w Polsce. Pierwszy egzemplarz maszyny posiada już Ochotnicza Straż Pożarna w Baranowie[1].

Historia[edytuj]

Pierwszy udany wiatrakowiec został zbudowany w 1923 roku przez Juana de la Cierva. Wiatrakowce były szczególnie popularne w okresie międzywojennym. Podczas II wojny światowej stosowano je, między innymi, do obserwacji artyleryjskiej i patrolowania (japoński Kayaba Ka-1). Beznapędowych wiatrakowców (czyli wiroszybowców) Focke-Achgelis Fa 330 używały w celach obserwacyjnych niemieckie okręty podwodne.

W Polsce w 1934 roku polskie władze wojskowe zakupiły wiatrakowiec Cierva C.30 w celach eksperymentalnych. Po przeszkoleniu w Anglii sprowadził wiatrakowiec do Polski ppłk pilot Bolesław Stachoń, był to pierwszy w Polsce pilot wiropłata. Wiatrakowiec ten otrzymał rejestrację cywilną SP-ANN. Po raz pierwszy w Polsce zaprezentowano publicznie wiatrakowiec podczas zawodów balonowych o Puchar Gordona Bennetta odbywających się w Warszawie na lotnisku Mokotowskim w 1935 roku.

Prawo w Polsce[edytuj]

W Polsce kwestię licencjonowania pilotów wiatrakowców reguluje rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 2 września 2013 roku w sprawie licencjonowania personelu lotniczego. Obowiązują dwa rodzaje licencji dla pilotów wiatrakowcowych: turystyczna (PPL(AG), od ang. private pilot (autogiro)) oraz zawodowa (CPL(AG), od ang. commercial pilot (autogiro)). Szczegółowe wymagania do uzyskania licencji reguluje rozdział drugi wymienionego rozporządzenia[2].

Loty próbne oraz akrobacyjne reguluje rozporządzenie z dnia 16 maja 2013 roku w sprawie lotów próbnych i akrobacyjnych oraz pokazów lotniczych. Pilot musi mieć minimum 100 godzin nalotu jako dowódca oraz 10 godzin nalotu jako dowódca wiatrakowca, na którym będzie wykonywany pokaz. Lot akrobacyjny wiatrakowca musi być wykonywany w odległości minimum 150 m, a lądowanie dalej niż 100 m, od publiczności[3].

Nie ma obowiązku wpisywania wiatrakowców do Rejestru Cywilnych Statków Powietrznych, lecz mogą zostać tam wpisane na podstawie umotywowanego wniosku. Wiatrakowce otrzymują znaki rejestracyjne zaczynające się od liter SP-X. W dniu 1 stycznia 2011 w rejestrze było 7 wiatrakowców, z czego cztery wpisane w 2010[4].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]