Wielisław Krajowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wielisław Krajowski
Wielisław Králíček
Ilustracja
pułkownik dyplomowany artylerii pułkownik dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia 14 kwietnia 1896
Rzeszów
Data śmierci 9 października 1973
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 4 Pułk Artylerii Polowej
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr IX
Stanowiska kierownik referatu
Główne wojny i bitwy wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi

Wielisław Bohdan Krajowski, właśc. Wielisław Králíček (ur. 15 kwietnia 1896, zm. 9 października 1973) – pułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wielisław Bohdan Krajowski urodził się 14 kwietnia 1896 w rodzinie Franciszka (właśc. František Králíček, 1861–1932), generał dywizji Wojska Polskiego pochodzenia czeskiego, i Teodozji z domu Janeczek[1][2]. Uczył się w C. K. Gimnazjum w Sanoku, gdzie w 1912 ukończył VI klasę[3]. Do października 1918 walczył na froncie włoskim jako podporucznik c. i k. 22 pułku armat polowych.

Pod koniec października 1918 roku wrócił do kraju i zgłosił się do Polskiej Organizacji Wojskowej w Przemyślu. W listopadzie wziął udział w rozbrajaniu oddziałów c. i k. armii na terenie Przemyśla. Następnie jako dowódca plutonu w baterii przemyskiej, późniejszej 1 baterii 4 pułku artylerii polowej, wziął udział w obronie i odsieczy Przemyśla, a później - do stycznia 1919 roku - w grupie płk. Sopotnickiego, w odsieczy i obronie Lwowa. W styczniu 1919 roku powierzono mu funkcję adiutanta I dywizjonu 4 pułku artylerii polowej[1]. W sierpniu 1919 roku został przeniesiony do Łodzi, gdzie objął stanowisko adiutanta formującego się I dywizjonu 10 pułku artylerii polowej[4].

Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[5][6]. W 1923 służył w Szefostwie Artylerii i Służby Uzbrojenia przy Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IX w garnizonie Brześć[7]. W tym stopniu ukończył V Kurs Normalny (od 1 listopada 1924 do 11 października 1926) w Wyższej Szkole Wojennej[8]. W 1923, 1924 pozostawał oficerem nadetatowym 4 pułku artylerii polowej w Inowrocławiu[9][10]. Po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego został przydzielony do dowództwa 20 Dywizji Piechoty w Słonimiu na stanowisko I oficera sztabu. 12 kwietnia 1927 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów artylerii[11]. 25 czerwca 1927 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko I oficera sztabu 2 Brygady Ochrony Pogranicza w Baranowiczach[12]. 6 sierpnia tego samego roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu na stanowisko referenta w Oddziale Ogólnym. Następnie pełnił obowiązki kierownika Samodzielnego Referatu Mob, a później zastępcy szefa Wydziału Mob[13][4][14][15]. 27 czerwca 1935 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 36. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Do końca grudnia 1935 roku dowodził I dywizjonem 9 pułku artylerii ciężkiej detaszowanym w Brześciu. W styczniu 1936 roku został przydzielony do Szefostwa Komunikacji Wojskowych Sztabu Głównego w Warszawie na stanowisko referenta w Referacie Transportu Wydziału Komunikacji. Później został kierownikiem tego referatu[16].

W marcu 1939 roku został wyznaczony zastępcą majora Leona Nowosilskiego, szefa Wydziału Operacyjno-Transportowego Szefostwa Komunikacji Wojskowych Sztabu Głównego. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku pełnił służbę na stanowisku zastępcy szefa Wydziału Operacyjno-Transportowego I Eszelonu Szefostwa Komunikacji Naczelnego Wodza. 18 września około godz. 14.00 przekroczył granicę z Rumunią[17].

Po wybuchu II wojnie światowej został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. W stopniu pułkownika pełnił funkcję szefa Oddziału I Sztabu Naczelnego Wodza[18]. Po wojnie uchwałą z 26 września 1946 Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej Edwarda Osóbki-Morawskiego, wraz z 75 innymi oficerami Wojska Polskiego, został pozbawiony obywatelstwa polskiego, które przywrócono mu w 1971.

Zmarł 9 października 1973[19]. Był żonaty z Marią Pawluczyk[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Krajowski 1944 ↓, s. 332.
  2. Marian Zgórniak: Franciszek Krajowski. ipsb.nina.gov.pl. [dostęp 2017-07-31].
  3. W 1910 określony jako Welisław Kralicek, w 1911 określony jako Velisław Kralicek, w 1912 określony jako Wielesław Kralicek. XXIX. Sprawozdanie Dyrektora C. K. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1909/10. Sanok: Fundusz Naukowy, 1910, s. 79. XXX. Sprawozdanie Dyrektora c.k. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1910/11. Sanok: 1911, s. 52. XXXI. Sprawozdanie Dyrektora c.k. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1911/12. Sanok: 1912, s. 56. Maria Myćka-Kril: Dorobek nauczycieli i uczniów Gimnazjum w Sanoku. W: Księga pamiątkowa Gimnazjum Męskiego w Sanoku 1888–1958. Kraków: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1958, s. 96.
  4. a b Krajowski 1944 ↓, s. 333.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 824.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 748.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 109.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1365.
  9. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 721.
  10. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 644.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 123.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 25 czerwca 1927 roku, s. 191.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 6 sierpnia 1927 roku, s. 240.
  14. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 437, 469.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 192, 477.
  16. Kolejnictwo w polskich przygotowaniach obronnych i kampanii wrześniowej T.1/2. ksiazkihistoryczne.pl. [dostęp 27 czerwca 2014].
  17. Krajowski 1944 ↓, s. 333-334, 355.
  18. Leon Mitkiewicz-Żołłtek: W Najwyższym Sztabie Zachodnich Aliantów 1943-1945. Londyn: Veritas, 1971, s. 130.
  19. Informacja o zmarłych: Wielisław Krajowski. nekrologi-baza.pl. [dostęp 27 czerwca 2014].
  20. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2106 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 43, s. 1757)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]