Witold Czerwiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Witold Czerwiński
Data i miejsce urodzenia 5 sierpnia 1901
Warszawa
Data i miejsce śmierci 4 sierpnia 1982
Londyn
Przewodniczący Egzekutywy Zjednoczenia Narodowego
Okres od 14 marca 1959
do 1963
Poprzednik Adam Ciołkosz
Następca Adam Ciołkosz
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski

Witold Czerwiński (ur. 5 sierpnia 1901 w Warszawie, zm. 4 sierpnia 1982 w Londynie[1]) − polski ekonomista, dr prawa, działacz emigracyjny, przewodniczący Egzekutywy Zjednoczenia Narodowego, członek Zarządu Centralnego Związku Przemysłu Polskiego w 1932 roku[2].

Życiorys[edytuj]

Ukończył warszawskie gimnazjum im. Stanisława Staszica[3]. Ochotniczo brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim. W czasie studiów należał do Organizacji Młodzieży Narodowej Szkół Wyższych, w 1922 roku został przyjęty do Koła Braterskiego tajnego Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, a po zakończeniu studiów – do Związku Patriotycznego[4]. W roku 1931 w Paryżu obronił doktorat z prawa[1]. Pracował jako dyrektor Rady Naczelnej Związków Drzewnych RP[4]. Od 1939 przebywał na emigracji. W czasie wojny pracował w dziale dokumentacji Centrum Informacji i Dokumentacji przy Rządzie Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie. Po ewakuacji do Londynu został kierownikiem działu dokumentcji, a od maja 1946 roku był kierownikiem wydawnictw Rządu RP.

Był dyrektorem Polskiej Fundacji Kulturalnej i w latach 1960–1982 był wydawcą "Dziennika Polskiego i Dziennika Żołnierza"[5]. Od 1 marca 1956 kierował działem odpowiedzialnym za sprawy informacji w EZN pod przewodnictwem Adama Ciołkosza. A od 1959 do 1963 był przewodniczącym Egzekutywy Zjednoczenia Narodowego[6]. W latach 1962–1972 był członkiem Rady Jedności Narodowej[1].

Na początku 1971 Jerzy Gawenda zabiegał, aby przekonać prezydenta Augusta Zaleskiego, aby wyznaczył swym następcą dr Witolda Czerwińskiego, którego uważał za czołową postać Zjednoczenia Narodowego. W końcu prezydent Zaleski odbył rozmowę z samym Czerwińskim i jego małżonką. I następnie − 24 lutego 1971 − na swojego następcę wyznaczył Stanisława Ostrowskiego, którego kandydaturę zgłosił premier Zygmunt Muchniewski[7]. W latach 1973–1977 był członkiem V Rady Narodowej RP i zasiadał w Klubie Kombatancko-Społecznym[6].

11 listopada 1973 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[8].

Przypisy

  1. a b c Encyklopedia Polskiej Emigracji, tom 1, Oficyna Wydawnicza Kucharski, Toruń, 2003, ​ISBN 83-89376-11-3​, s. 377–378.
  2. Przegląd Gospodarczy : organ Centralnego Związku Polskiego Przemysłu, Górnictwa, Handlu i Finansów. 1932, z. 11, s. 429.
  3. Szkoła im. Stanisława Staszica w Warszawie 1906-1950
  4. a b Bolesław Łaszewski, Wacław Szyszkowski: Członkowie ruchu ZET-owego na emigracji. W: Tadeusz W. Nowacki (red.): ZET w walce o niepodległość i budowę państwa − szkice i wspomnienia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1996, s. 544.
  5. Leksykon Historii Polski, Wydawnictwo „Wiedza Powszechna”, Warszawa, 1995, ​ISBN 83-214-1042-1​, s. 122.
  6. a b R. Turkowski, Parlamentaryzm polski na uchodźstwie 1945-1972, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa, 2001, ​ISBN 83-7059-455-7​, s. 179.
  7. D. Górecki, Polskie naczelne władze państwowe na uchodźstwie w latach 1939-1990, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa, 2002, ​ISBN 83-7059-579-0​, s. 135, 136.
  8. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 28, Nr 5 z 31 grudnia 1973. 

Bibliografia[edytuj]

  • Szkoła im. Stanisława Staszica w Warszawie 1906-1950. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1988, s. 499. ISBN 83-06-01691-2.