Kazimierz Sabbat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Sabbat
Sabbat.jpg
Data i miejsce urodzenia 27 lutego 1913
Bieliny, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 19 lipca 1989
Londyn, Wielka Brytania
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Okres od 8 kwietnia 1986
do 19 lipca 1989
(Prezydent RP na uchodźstwie)
Pierwsza dama Anna Sabbat
Poprzednik Edward Bernard Raczyński
Następca Ryszard Kaczorowski
Premier Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźstwie
Okres od 5 sierpnia 1976
do 8 kwietnia 1986
Poprzednik Alfred Urbański
Następca Edward Szczepanik
Przewodniczący Egzekutywy Zjednoczenia Narodowego
Okres od 1967
do 1972
Poprzednik Jan Starzewski (zastępca)
Minister spraw zagranicznych na uchodźstwie
Okres od 20 czerwca 1979
do 7 kwietnia 1986
Poprzednik Zygmunt Zawadowski
Następca Zygmunt Szkopiak
Odznaczenia
Order Orła Białego (1921-1990) Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Grób Kazimierza Sabbata w Londynie

Kazimierz Aleksander Sabbat (ur. 27 lutego 1913 w Bielinach Kapitulnych, zm. 19 lipca 1989 w Londynie) – polski działacz emigracyjny, premier i Prezydent RP na Uchodźstwie.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w Bielinach Kapitulnych u stóp Łysej Góry. Był synem Ignacego (organisty) i Franciszki z Wiącków. W 1932 zdał egzamin dojrzałości w I Państwowym Gimnazjum im. Stanisława Konarskiego w Mielcu[1]. W 1939 ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Był harcerzem w II RP oraz na emigracji. Po krótkiej służbie w marynarce wojennej został skierowany do służby w brygadzie gen. Stanisława Maczka, z którą dotarł do Wielkiej Brytanii. Został ranny podczas służby. Pod koniec wojny pracował jako referent ds. młodzieży przy Sztabie Generalnym.

Do rezerwy przeszedł w 1948 i założył własne przedsiębiorstwo wyrobów z plastiku. Społecznie pracował w harcerstwie i Stowarzyszeniu Polskich Kombatantów. Kierował odcinkiem skarbu w Egzekutywie Zjednoczenia Narodowego. Od 1967 był prezesem tego organu. Był premierem rządu RP na uchodźstwie w latach 1976–1986. 23 lutego 1981 został powołany na członka Powiernictwa „Trust”[2]. 9 stycznia 1986 został przez prezydenta Edwarda Raczyńskiego odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[3]. 8 kwietnia 1986 objął urząd Prezydenta RP na Uchodźstwie[4][5] (zajmował go w latach 1986–1989), stając się, z racji urzędu, z dniem 8 kwietnia 1986 kawalerem Orderu Orła Białego[6] i Wielkiej Wstęgi Orderu Odrodzenia Polski. Usiłował jednoczyć polityczne ośrodki na emigracji. Sprawując urząd w 1988 odwiedzał polskie ośrodki w Stanach Zjednoczonych (od 26 sierpnia do 31 sierpnia) i w Australii (od 1 września do 6 października 1988), zaś w podróży towarzyszyła mu małżonka[7].

Zmarł na zawał serca[8] w Londynie 19 lipca 1989 – wieczorem, na spacerze, na który udał się po otrzymaniu informacji o wyborze przez Sejm kontraktowy w Warszawie generała Wojciecha Jaruzelskiego na stanowisko prezydenta PRL. Jego następcą został Ryszard Kaczorowski – dotychczasowy minister ds. krajowych w gabinecie prof. Edwarda Szczepanika. Stało się to na mocy dekretu o sukcesji prezydenckiej przed zawarciem pokoju.

Grób prezydenta znajduje się na cmentarzu Gunnersbury w Londynie; został pochowany wraz ze zmarłą w 2015 żoną Anną Sabbat (z domu Sulikówną)[9][10].

Od grudnia 2015 roku jego portret wraz z portretami pozostałych Prezydentów RP na uchodźstwie wisi na honorowym miejscu w holu ambasady RP w Londynie[11].

Życie prywatne[edytuj]

W 1949 ożenił się z Anną Sabbat (z domu Sulikówną), córką generała Nikodema Sulik-Sarnowskiego. Mieli trzy córki i syna.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]