Witold Gierulewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Witold Gierulewicz
pułkownik dyplomowany kawalerii pułkownik dyplomowany kawalerii
Data urodzenia 10 kwietnia 1896
Data śmierci 1963
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 6 Pułk Strzelców Konnych
1 Dywizja Pancerna
Stanowiska dowódca pułku kawalerii
szef służb i tyłów dywizji
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania francuska 1940
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Witold Gierulewicz (ur. 10 kwietnia 1896, zm. 1963[1]) – pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od listopada 1917 do czerwca 1918 walczył w szeregach 2 Pułk Ułanów, który wchodził w skład I Korpusu Polskiego w Rosji. Dowodził plutonem w 3 szwadronie ppłk. Eugeniusza Ślaskiego.

W listopadzie 1918 roku przyjęty został do Wojska Polskiego i przydzielony do odtwarzanego 2 Pułku Ułanów. Objął dowództwo plutonu w 4 szwadronie rtm. Kazimierza Żelisławskiego, który formował się w Siedlcach. 17 lutego 1919 roku odznaczył się odwagą i brawurą w walce pod Antopolem. Na czele dwóch plutonów szarżował na grobli ostrzeliwanej ogniem karabinów maszynowych. Było to pierwsze starcie Wojska Polskiego z Armią Czerwoną[2].

W latach 1923-1925 był słuchaczem IV Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1925 roku, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, przydzielony został do Dowództwa 2 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Równem, na stanowisko szefa sztabu. W listopadzie 1926 roku powierzono mu pełnienie obowiązków szefa sztabu 1 Dywizji Kawalerii w Białymstoku[3]. 12 kwietnia 1927 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 28. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W październiku 1927 roku przeniesiony został do Obozu Szkolnego Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko wykładowcy[4]. 2 grudnia 1930 roku Prezydent Rzeczypospolitej Ignacy Mościcki mianował go podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów kawalerii, i jednocześnie zezwolił na nałożenie oznak nowego stopnia przed 1 stycznia 1931 roku[5]. W marcu 1932 roku wyznaczony został na stanowisko zastępcy dowódcy 2 Pułk Ułanów Grochowskich w Suwałkach[6], a w 1934 roku objął dowództwo 6 Pułku Strzelców Konnych w Żółkwi[7]. Mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z 19 marca 1938 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[8]. Od listopada 1938 roku do marca 1939 roku był słuchaczem Kursu doskonalącego dla oficerów dyplomowanych przy W.S.Woj. W sierpniu 1939 roku powołany został na stanowisko kwatermistrza Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi.

W czasie kampanii wrześniowej był kwatermistrzem Frontu Południowego we Lwowie.

11 maja 1940 roku we Francji objął dowództwo Pułku Kawalerii Zmotoryzowanej, a w końcu tego miesiąca dowództwo Ośrodka Zapasowego Kawalerii Zmotoryzowanej[9]. Po ewakuacji na Wyspy Brytyjskie objął dowództwo 1 batalionu strzelców 1 Brygady Strzelców, który w październiku 1940 roku przemianowany został na Batalion im. 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich i włączony w skład 10 Brygady Kawalerii Pancernej[10]. W czerwcu 1944 roku wyznaczony został na stanowisko zastępcy dowódcy Grupy Wsparcia 1 Dywizji Pancernej, a 24 października tego roku objął jej dowództwo. 12 listopada 1942 roku rozpoczął służbę na nowo utworzonym stanowisku szefa Służb i Tyłów 1 Dywizji Pancernej. W październiku następnego roku zajmowane przez niego stanowisko zostało zlikwidowane, a on sam odszedł z dywizji[11].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wacław Milewski, Andrzej Suchcitz, Andrzej Gorczycki, 1985: "Guide to the Archives of the Polish Institute and Sikorski Museum
  2. Herkner 1929 ↓, s. 5, 9, 19.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 49 z 17.11.1926 r.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 25 z 31.10.1927 r.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 328.
  6. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 6 z 23.03.1932 r.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 7.06.1934 r.
  8. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 127.
  9. Tym 2009 ↓, s. 48, 51.
  10. Tym 2009 ↓, s. 58, 69.
  11. Tym 2009 ↓, s. 136, 141, 149, 240.
  12. Dekret Wodza Naczelnego L. 3111 z 30 czerwca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 28, poz. 1115)
  13. M.P. z 1930 r. Nr 98, poz. 143.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006.
  • Władysław Seweryn Herkner: Zarys historii wojennej 2-go Pułku Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918-1920.
  • Marian Utnik, Sztab Polskiego Naczelnego Wodza w latach II wojny światowej. Szkic historyczny, część I, Wojskowy Przegląd Historyczny, Nr 2 (57), Warszawa 1971
  • Juliusz Tym: 1. Dywizja Pancerna. Organizacja i wyszkolenie. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o., 2009. ISBN 9788361529279.