Eugeniusz Ślaski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Ślaski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 13 stycznia 1873
Tadulin
Data i miejsce śmierci 24 października 1935
Nowy Glincz
Przebieg służby
Lata służby do 1927
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki IX Brygada Jazdy
IV Brygada Jazdy
Departament II Jazdy
4 Dywizja Kawalerii
Oficerski Trybunał Orzekający
Stanowiska dowódca brygady kawalerii
szef departamentu
dowódca dywizji kawalerii
członek trybunału
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Eugeniusz Ślaski (ur. 13 stycznia 1873[1]. w majątku Tadulin, zm. 24 października 1935 w Nowym Glinczu) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Eugeniusz Ślaski urodził się 13 stycznia 1873 roku w majątku Tadulin, w guberni witebskiej[2]. W 1895 roku ukończył szkołę oficerów kawalerii w Elizawietgradzie i został mianowany podporucznikiem służby zawodowej w Armii Imperium Rosyjskiego. W trakcie I wojny światowej awansował na podpułkownika. W 1917 roku przeszedł do I Korpusu Polskiego, gdzie był najpierw dowódcą szwadronu, a następnie dywizjonu 2 pułku ułanów.

4 listopada 1918 roku przyjęty został do Wojska Polskiego w stopniu pułkownika. W czasie wojny z bolszewikami dowodził kolejno: Pułkiem Jazdy Tatarskiej (od 27 kwietnia 1919 roku[3]), 13 pułkiem ułanów i IX Brygadą Jazdy.

Od października 1920 roku był inspektorem kawalerii w Dowództwie Okręgu Generalnego „Łódź” w Łodzi i dowódcą IX Brygady Jazdy. Od września 1921 roku dowodził IV Brygadą Jazdy. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii), a jego oddziałem macierzystym był 25 pułk Ułanów Wielkopolskich[4]. Z dniem 15 maja 1923 roku został mianowany szefem Departamentu II Jazdy Ministerstwa Spraw Wojskowych[5].

31 marca 1924 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, generała dywizji Władysława Sikorskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 4. lokatą w korpusie generałów[6].

29 kwietnia 1924 roku kierowany przez niego departament został przemianowany na Departament II Kawalerii[7]. 1 czerwca tego roku został mianowany dowódcą 4 Dywizji Kawalerii we Lwowie[8]. 15 października 1925 roku został mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego[9]. W grudniu 1925 roku został przeniesiony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie z równoczesnym czasowym powierzeniem obowiązków zastępcy dowódcy okręgu korpusu[10]. 6 maja 1926 roku został mianowany dowódcą 8 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Starogardzie[11]. Z dniem 1 marca 1927 roku został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku [12]. Na emeryturze zamieszkał w Glinczu[13]. Tam 24 października 1935 roku zmarł[2]. Pochowany w Żukowie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 322.
  2. a b Stawecki 1994 ↓, s. 329.
  3. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 61 z 3 czerwca 1919 roku, poz. 1937.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 153.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 1 maja 1923 roku, s. 279.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 165.
  7. Czarnecka 2005 ↓, s. 115.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 53 z 5 czerwca 1924 roku, s. 309.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 106 z 15 października 1925 roku, s. 569.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 137 z 28 grudnia 1925 roku, s. 744.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 6 maja 1926 roku, s. 136.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1927 roku, s. 37, 44.
  13. Bartosz Gondek Stepowy generał na kaszubskim cmentarzu, trojmiasto.wyborcza.pl 04.11.2016

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]