Wyższa Szkoła Intendentury

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wyższa Szkoła Intendentury - wyższy zakład naukowy Wojska Polskiego II RP.

Historia[edytuj]

Z dniem 1 listopada 1921 roku Minister Spraw Wojskowych, generał porucznik Kazimierz Sosnkowski powołał do życia Wyższą Szkołę Intendentury, jako samodzielny wydział Szkoły Sztabu Generalnego (od 1922 roku - Wyższa Szkoła Wojenna). Szkoła została utworzona na podstawie „organizacji służby intendentury na czas pokoju” z sierpnia 1921 roku oraz na bazie Kierownictwa Kursu Intendenckiego, które z dniem 1 października 1921 roku przeformowało się w Wyższą Szkołę Intendentury. Adiutantura szkoły mieściła się na Krakowskim Przedmieściu 64 w Warszawie[1]. Na czele szkoły stał komendant w randze generała podporucznika intendenta, któremu podlegał zastępca (pułkownik intendent) oraz ośmiu oficerów (sześciu wykładowców i dwóch gospodarzy klasy. Komendant szkoły, pod względem wojskowym, podlegał komendantowi Wyższej Szkoły Wojennej, który sprawował także zwierzchni nadzór nad działalnością naukową szkoły. Na stanowisko komendanta szkoły został wyznaczony gen. ppor. Józef Wencel. 2 listopada 1921 roku naukę rozpoczęło czterdziestu dwóch oficerów.

W piątek 4 maja 1923 roku szkołę wizytował marszałek Francji Ferdinand Foch[2].

16 kwietnia 1925 roku absolwenci Kursu Normalnego 1922-1924 zostali przeniesieni do korpusu oficerów intendentów z równoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów służby intendentury i pozostawieniem na dotychczas zajmowanych stanowiskach służbowych[3].

17 czerwca 1925 roku powołano 20 oficerów na Specjalny Kurs Doszkolenia Oficerów Sztabowych Intendentów przy Wyższej Szkole Intendentury. Kurs trwał do 30 października 1926 roku. Celem kursu było uzupełnienie wiedzy fachowej oraz ujednolicenie metod pracy oficerów sztabowych intendentów, którzy z racji pełnionych funkcji nie mogli być powołani na normalny kurs doszkolenia. Słuchacze, po pomyślnym zdaniu wszystkich egzaminów, otrzymali - dyplom naukowy oficera intendenta[4][5].

2 listopada 1925 roku rozpoczął się jednoroczny Kurs Doszkolenia przy Wyższej Szkole Intendentury[6].

W 1926 roku z inicjatywy absolwentów powstało czasopismo „Przegląd Intendencki”[7].

Z dniem 1 kwietnia 1932 roku Wyższa Szkoła Intendentury została wcielona do Wyższej Szkoły Wojennej pod nazwą „Wyższa Szkoła Wojenna - kurs Intendentów”[8]. 19 października 1931 roku kurs intendentów ukończyło 12 oficerów.

Profil kształcenia[edytuj]

Uczelnia kształciła oficerów, którzy pragnęli poświęcić się w służbie intendenckiej na stanowiskach kierowniczych. W pierwszych latach jej istnienia kształciło się na dwuletnim kursie 40 oficerów. W latach późniejszych, na skutek braku kandydatów, liczna słuchaczy uległa zmniejszeniu. Tryb przyjmowania oficerów na studia był podobny jak w Wyższej Szkole Wojennej.

W toku studiów w latach dwudziestych słuchacze studiowali nauki prawne, ekonomiczne, handlowe i techniczne. W latach późniejszych szkolenie zawierało zaznajomienie słuchaczy z zasadami dowodzenia na szczeblu operacyjnym, słuchacze studiowali taktykę ogólną i rodzajów wojsk oraz operacyjną służbę sztabów, armie obce, historie i geografię wojenną. Słuchacze odbywali kilkumiesięczne praktyki w jednostkach, podróże do okręgów przemysłowych i fabryk przemysłu zbrojeniowego. uczestniczyli w grach wojennych i pisali prace dyplomowe.

Po ukończeniu studiów otrzymywali tytuł oficera-intendenta oraz dyplom naukowy, uprawniający do zajmowania stanowisk I kategorii w państwowej służbie cywilnej.

Znak naukowy[edytuj]

Srebrny orzeł stojący na monogramie „WSW - INT" (Wyższa Szkoła Wojenna Intendentury). Orzeł i monogram umieszczone wewnątrz owalnego wieńca laurowego o jednej, zewnętrznej warstwie liści.Wieniec zamknięty u góry, u dołu związana szarfa w kształcie litery „X". Odznaka jednoczęściowa ażurowa, srebrna lub srebrzona. Noszona zawsze na prawej kieszeni kurtki mundurowej. Oficjalna nazwa odznaki: „Znak Naukowy dla Absolwentów Kursu Intendentów Wyższej Szkoły Wojennej"[9][10]

Kadra szkoły[edytuj]

Komendant

  • gen. ppor. / gen. bryg. Józef Wencel (1921 - 30 IV 1927 → stan spoczynku)

Dyrektorzy nauk:

Wykładowcy i asystenci:

  • mjr int. Wacław I Wilczyński (p.o. od 5 V 1927)

Absolwenci[edytuj]

Przypisy

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych z 25 października 1921 r., Nr 42, poz. 758.
  2. Drugi dzień pobytu Marszałka Focha, Polska Zbrojna Nr 121 z 5 maja 1923 r., s. 3.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 69 z 1 lipca 1925 roku, s. 352.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 64 z 17 czerwca 1925 roku, s. 322.
  5. Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 4 kwietnia 1925 roku, poz. 124.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 67 z 24 czerwca 1925 roku, s. 343.
  7. Przegląd Intendencki
  8. Dziennik Rozkazów Ministra Spraw Wojskowych z 16 grudnia 1931 r., Nr 35, poz. 457.
  9. Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 7 z 1934
  10. W. B. Moś, W. Soszyński "Polskie szkolnictwo wojskowe 1908 -1939". Kraków 2007 s.16
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 51 z 6 maja 1925 roku, s. 244.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 136.

Bibliografia[edytuj]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, tom 3, Wydawnictwo MON, Warszawa 1971.
  • S. Rutkowski, Zarys dziejów polskiego szkolnictwa wojskowego, Wydawnictwo MON, Warszawa 1970.
  • E. Kozłowski, Wojsko Polskie 1936-1939. Próby modernizacji i rozbudowy, Wydawnictwo MON, Warszawa 1964.
  • L. Wyszczelski, Wojsko Piłsudskiego. Wojsko Polskie w latach 1926-1935, Warszawa 2005.
  • W. B. Moś, W. Soszyński "Polskie szkolnictwo wojskowe 1908 -1939". Kraków 2007.