Zamek w Windsorze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zamek w Windsorze
Symbol zabytku nr rej. 1117776
Ilustracja
Zamek w Windsorze (strona wschodnia)
Państwo

 Wielka Brytania

Kraj

 Anglia

Miejscowość

Windsor

Typ budynku

zamek królewski

Rozpoczęcie budowy

1070

Ukończenie budowy

1086

Położenie na mapie Berkshire
Mapa konturowa Berkshire, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Zamek w Windsorze”
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa konturowa Wielkiej Brytanii, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Zamek w Windsorze”
Położenie na mapie Anglii
Mapa konturowa Anglii, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Zamek w Windsorze”
Ziemia51°29′02″N 0°36′16″W/51,483889 -0,604444
Strona internetowa

Zamek w Windsorze (ang. Windsor Castle) – rezydencja królów angielskich od 1110 roku, położona w mieście Windsor (hrabstwo Berkshire w Anglii).

The Quadrangle
Moat Garden (ogród w fosie)
The Round Tower

Opis[edytuj | edytuj kod]

Zamek składa się z licznych budynków otoczonych murami z wieżami i bramami. Zbudowany został w latach 1070–1086 przez Wilhelma I Zdobywcę, a następnie był rozbudowywany przez kolejnych władców: Edward III wzniósł tu w XIV wieku The Round Tower (Okrągła Wieża), a Edward IV w XV wieku rozpoczął budowę późnogotyckiej St George’s Chapelkaplicy św. Jerzego, gdzie obecnie nadaje się Order Podwiązki z zachowaniem średniowiecznego ceremoniału (w jej podziemiach znajdują się królewskie groby).

Razem z pałacem Buckingham w Londynie i pałacem Holyrood w Edynburgu jest jedną z głównych oficjalnych rezydencji brytyjskich monarchów. Królowa Elżbieta II przyjmowała tu oficjalnych i prywatnych gości.

Zamek w Windsorze jest największym zamieszkiwanym zamkiem na świecie – ma 800 metrów długości i 19 baszt. Powierzchnia jego podłóg wynosi około 45 000 m².

W swoich wnętrzach mieści cenne zbiory malarstwa, rysunku i wyrobów rzemiosła artystycznego. W 1992 część zamku niemal doszczętnie spłonęła[1]. Dla zebrania funduszy potrzebnych do prac budowlanych udostępniono do zwiedzania część pałacu Buckingham. Po odbudowie zamek ponownie otwarto dla zwiedzających w 1997.

W latach 2020–2022 w zamku mieszkała królowa Elżbieta II[2][3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o zamku pochodzi z 1067 roku[4]. W czasie wojny domowej w latach 1642–1649 w zamku przetrzymywano setki więźniów wojennych. Został on zdobyty w 1642 i przekształcony w kwaterę główną sił parlamentarnych aż do końca wojny. Najprawdopodobniej zwykli żołnierze więzieni byli w lochach Curfew Tower (dosłownie „baszta Godziny Policyjnej”). Dużą część jeńców stanowili oficerowie wysokiej rangi wojska monarchii lub członkowie lojalnej szlachty. Więźniowie byli rozmieszczani w różnych basztach oraz pomieszczeniach zamku, a większość spędziła tam miesiące lub lata: czas wystarczający, by wyryć na ścianach swe nazwiska i herby. Niektóre z tych śladów zachowały się w pokoju znajdującym się nad bramą błędnie zwaną Normandzką. Najznamienitszym więźniem na zamku w Windsorze był król Karol I, przetrzymywany na zamku przez kilka dni w 1647 oraz w styczniu roku następnego. Po egzekucji ciało króla znalazło się w Windsorze i pogrzebane zostało bez żadnych ceremonii w kaplicy świętego Jerzego, w krypcie Henryka VIII i królowej Jane Seymour.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Windsor Castle Fire Report (ang.). Royal Berkshire Fire and Rescue Service. [dostęp 2014-12-04]. [zarchiwizowane z tego adresu]. oficjalny raport o pożarze.
  2. https://tvn24.pl/swiat/wielka-brytania-urodziny-krolowej-elzbiety-ii-w-czasie-pandemii-parada-wojskowa-na-zamku-w-windsorze-4609872.
  3. https://wiadomosci.onet.pl/swiat/krolowa-elzbieta-ii-nie-wroci-po-wakacjach-do-palacu-buckingham/lfx4v0t.
  4. James Forde-Johnston: Great medieval castles of Britain. Londyn: The Bodley Head Ltd, 1979, s. 19. ISBN 978-0-370-30236-2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]