Zdzisław Piernik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zdzisław Piernik
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 listopada 1942
Toruń
Instrumenty tuba, tuba preparowana
Gatunki muzyka poważna, muzyka współczesna, jazz
Zawód muzyk, kompozytor, pedagog
Wytwórnie płytowe Polskie Nagrania „Muza”
Polish Jazz[1][2]
Intersound ProViva[3]
Powiązania Iwona Jędruch
Strona internetowa

Zdzisław Piernik (ur. 10 listopada 1942 w Toruniu) – polski tubista-wirtuoz[4].

Życiorys[edytuj]

Zdzisław Piernik ukończył studia w warszawskiej PWSM w klasie Juliusza Pietrachowicza[5]. Po otrzymaniu nagrody w 1970 na Ogólnopolskim Festiwalu Młodych Muzyków w Gdańsku[6] rozpoczął swoją karierę jako solista. Wkrótce potem odniósł wiele sukcesów na recitalach w kraju i za granicą, m.in. na festiwalach i kursach wakacyjnych w Bayreuth, Witten, Darmstat, Bourges, Sztokholmie, Los Angeles[7].

Jako pierwszy tubista w Polsce do swej gry na tubie wprowadził frullato, flażolety, glissanda, wielodźwięki i tzw. dźwięki czyszczące. Rozpoczął także eksperymenty sonorystyczne z tubą preparowaną[8]. Jest on pomysłodawcą oryginalnej preparacji tuby. Polega ona na dołączeniu w miejsce krąglików dźwięczników od trąbki, skrzydłówki i puzonu. Zabieg ten czyni z tuby instrument posiadający cztery różne barwy. Używając oprócz tego do grania ustników od saksofonu i fagotu oraz tłumików można wydobyć z tuby dźwięki dalekie od jej naturalnej barwy.

Zdzisław Piernik jest interpretatorem muzyki współczesnej. Ściśle współpracował z wieloma kompozytorami demonstrując im możliwości tuby naturalnej i preparowanej. Swoje dzieła dedykowali mu między innymi Benno Ammann(niem.), Zbigniew Bargielski, Andrzej Bieżan, Marian Borkowski[9], Andrzej Dobrowolski[10][11], Roman Haubenstock-Ramati, Wojciech Kilar, Krzysztof Knittel, Andrzej Krzanowski, Krzysztof Penderecki[12], Bogusław Schaeffer[13][14][15], Elżbieta Sikora[16], Witold Szalonek[6][17]. Jego koncerty, nagrania i audycje dla Polskiego Radia[18][19] i telewizji popularyzowały grę na tubie.

Zdzisław Piernik nadal koncertuje[20][11].

Ważniejsza dyskografia[edytuj]

  • Zdzisław Piernik – Tuba, Polskie Nagrania SX1210, wydana w 1975 r.
  • Zdzisław Piernik – Piernik plays Sikora, Schäffer, Borkowski, Zajaczek, Piernik[a] (LP) Intersound / Proviva ISPV 102, Monachium 1980[21][22]
  • Zdzisław Piernik – Tuba (Seria Polish Contemporary Music), Polskie Nagrania SX1806, 1982 r.
  • Zdzisław Piernik, Michał Górczyński – Energa One (CD) Kariatyda, 2002
  • Zdzisław Piernik, Piotr Zabrodzki – Namanga (CD) Vivo Records, 2008[23][24]

Uwagi

  1. Tytuł płyty w/g katalogu DNB.[21] Znana też jako: Tuba Universale.[22]

Przypisy

  1. Płyta: Jan Ptaszyn Wroblewski – Sprzedawcy Glonow (Polish Jazz Vol. 90 Deluxe, 1973)
  2. Płyta: S.P.P.T. Chałturnik – Chałturnik (Polish Jazz Extended, Vol. 95, 1974)
  3. Seria wydawnicza Intersound ProViva w katalogu wytwórni Sonoton
  4. Mackiewicz i Żołna 1993 ↓, s. 554.
  5. Sebyła 1975 ↓.
  6. a b Krzywicki 2016 ↓, s. 283.
  7. Kaczyński 1984 ↓.
  8. Piernik 2013 ↓.
  9. Marian Borkowski: Solo Works z utworem Vox for any solo wind instrument (1977) nominowany do Fryderyka 2016 w kategorii Album Roku Muzyka Współczesna.
  10. Solista (PKF 29A/77). WFDiF, 1977. [dostęp 2016-04-22].
  11. a b Występ podczas ogólnopolskiej konferencji: Andrzej Dobrowolski „Rozumienie muzyki: Muzyka Czystej Formy” (4/6.12.2015, UMFC) [w:] Dorota Szwarcman: Mistrz konstruktywizmu. Polityka.pl (6.12.2015). [dostęp 2016-04-22].
  12. Penderecki Krzysztof: Capriccio per tuba, Scherzo alla Polacca (1980) (pol.). Ninateka. [dostęp 2016-04-10].  Cytat: Żartobliwie bohaterski charakter utworu najpełniej ujawnia się w jego szybkim tempie i rytmicznej ruchliwości, z gruntu przeciwnej naturalnym właściwościom instrumentu. To dzieło wymagające wyjątkowej techniki. Największa trudność leży w wykonywaniu dużych skoków interwałowych, a przecież linia melodyczna Capriccia jest nimi przepełniona – dźwięki przemieszczają się regularnie z niskiego do wysokiego rejestru i odwrotnie. Utwór jest bez wątpienia wielkim wyzwaniem dla wykonawcy, ale równocześnie czystą przyjemnością dla słuchacza.
  13. Boguslaw Schäffer: Project for Tuba and Tape (1980) na płycie: Bogusław Schaeffer: Assemblage (pol. • ang.). Bôłt ‎Records BR ES06, 2012. [dostęp 2016-04-25].
  14. Bogusław Schaeffer: Minimal Art. na tubę preparowaną i fortepian (1977), Proietto na tubę preparowaną z towarzyszeniem taśmy (1970), Trio na tubę preparowaną, saksofon sopranowy i fortepian (2000) na koncercie podczas XXXV OFTMF „Kontrapunkt”, Szczecin, 2000. [dostęp 2016-04-25].
  15. Jan Topolski: Moda na eksperyment (pol. • ang.). dwutygodnik.com, 2013. [dostęp 2016-04-25].
  16. Elżbieta Sikora: Il Viaggio 1 (1975) [w:] Weronika Nowak: Między emocją a abstrakcją. Wokół twórczości Elżbiety Sikory (pol.). Meakultura. [dostęp 2016-04-25].
  17. Witold Szalonek: Piernikiana na tubę solo (1977) na płycie: The New Polish Music Panorama II. Acte Prealable AP 0008, 1998. [dostęp 2016-04-25].
  18. Wszystko o moim ojcu. Portret Zdzisława Piernika (pol.). Polskie Radio Program II (11.11.2013). [dostęp 2016-04-15].
  19. Jak zostałem tubistą. Wspomnienia Zdzisława Piernika (pol.). Polskie Radio Program II (21.01.2015). [dostęp 2016-04-15].
  20. Występ na 7. CoCArt Music Festival w Toruniu. (28.02.2015) Magazyn „Glissando”. [dostęp 2016-04-25].
  21. a b DNB, Katalog der Deutschen Nationalbibliothek (niem.). [dostęp 2016-04-10].
  22. a b Zdzisław Piernik - Tuba Universale (Vinyl, LP, Album) at Discogs (ang.). [dostęp 2016-04-10].
  23. Zdzisław Piernik / Piotr Zabrodzki - Namanga CD (pol. • ang.). Katalog wytwórni Vivo Records. [dostęp 2016-04-20].
  24. Filip Lech: Zdzisław Piernik i Piotr Zabrodzki – “Namanga” (pol.). Uwolnij Muzykę. [dostęp 2016-04-20].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]