Ziemowit Grabowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ziemowit Grabowski
pułkownik dyplomowany kawalerii pułkownik dyplomowany kawalerii
Data urodzenia 8 stycznia 1898
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Ułanów Krechowieckich
1 Dywizja Kawalerii
3 Dywizja Piechoty
2 Brygada Pancerna
Stanowiska oficer sztabu dywizji
zastępca dowódcy pułku
szef sztabu dywizji
dowódca brygady
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie)

Ziemowit Tadeusz Michał Grabowski (ur. 8 stycznia 1898, zm. ?) – pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był oficerem 1 pułku ułanów Krechowieckich. W listopadzie 1923 roku przyjęty został do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza V Kursu Normalnego. Z dniem 1 października 1925 roku, po ukończeniu studiów i uzyskaniu tytułu naukowego oficera Sztabu Generalnego, przydzielony został do dowództwa 1 Dywizji Kawalerii na stanowisko I oficera sztabu[1]. W latach 1928-1930 pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu[2]. Z dniem 1 listopada 1930 roku został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[3]. W 1935 roku mianowany został zastępcą dowódcy 1 pułku ułanów w Augustowie[4].

W kampanii wrześniowej był oficerem sztabu Grupy Operacyjnej gen. Dreszera, a w następnym roku, w czasie kampanii francuskiej był szefem sztabu 3 Dywizji Piechoty. W czerwcu 1940 roku ewakuował się do Wielkiej Brytanii. 23 września 1940 w Szkocji, objął dowództwo 3 Oddziału Rozpoznawczego. 16 września 1941 przeniesiony został do Sztabu Naczelnego Wodza. W 1945 roku wyznaczony został na stanowisko dowódcy 2 Brygady Pancernej.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • rotmistrz – 31 marca 1924 ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 11 lokatą w korpusie oficerów zawodowych kawalerii
  • major – ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 i 12 lokatą w korpusie oficerów zawodowych kawalerii

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 101 z 7 października 1925 roku.
  2. Rocznik Oficerów Kawalerii 1930 ↓, s. 61, 78.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 298.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych.
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 543, 604, 1364.
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 331, 347.
  • Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 146, 798.
  • Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931, s. 19.
  • Rocznik Oficerów Kawalerii 1930. Warszawa: Przegląd Kawaleryjski, 1930.
  • Ryszard Dalecki, Armia "Karpaty" w wojnie obronnej 1939 r., Rzeszów 1989, wyd. II, ​ISBN 83-03-02830-8​, s. 207.