Zoo TV Tour

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zoo TV Tour
Trasa koncertowa zespołu U2
Promowane albumy Achtung Baby,
od 5.07.1993 Zooropa
Lokalizacje Ameryka Północna, Europa, Australia, Nowa Zelandia, Japonia
Data rozpoczęcia 21 lutego 1992
Data zakończenia 10 grudnia 1993
Liczba koncertów 158 w 21 państwach
Trasy koncertowe zespołu U2

Zoo TV Tourtrasa koncertowa irlandzkiego zespołu rockowego U2 z lat 1992-1993, promująca albumy Achtung Baby z 1991 roku oraz Zooropa z 1993 roku. Z tej trasy pochodzi koncertowe wydawnictwo: Zoo TV: Live from Sydney. Podczas tournée jako support wystąpili m.in.: Pixies, Primus, The Velvet Underground czy Björk. Szacuje się, że wszystkie koncerty w 21 państwach na czterech kontynentach zobaczyło około 5,3 miliona osób. Dla muzyków trasa była na tyle wyczerpująca, że zespół powrócił do studia dopiero w 1995 podczas nagrywania Original Soundtracks 1.

Inspiracje[edytuj | edytuj kod]

Po sukcesie nagranego w Berlinie albumu Achtung Baby, zainspirowanego przez upadek komunizmu we wschodniej Europie i Muru Berlińskiego, zespół sięgnął do motywów pochodzących z mediów np.: przeciążenie informacją czy zapping:

Pomysł na trasę zrodził się w tym samym czasie, co pomysł na album. (...) Fikcja zaczęła być męcząca. Media zmierzały w stronę farsy prezentując prawdziwe życie ludzi. (...) Chcieliśmy zorganizować trasę, która odwoływałaby się do nowych zjawisk w telewizji i radiu.

Bono[1]

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Cała trasa podzielona była na 5 części:

W trakcie koncertów Bono aby pokazać potęgę narzędzia, jakim jest telefon, m.in. dzwonił do Białego Domu oraz zamówił 1000 pizz z pizzeri w Detroit. Istotnym elementem były rejestrowane w tak zwanych "telekonfesjonałach" wyznania fanów, które poprzedzały bisy. Ponadto za pomocą czasu antenowego wykupionego od EBU na żywo pokazywane były obrazy z oblężonego Sarajewa a frontman przeprowadzał wywiady z mieszkańcami. Przybliżone dane mówią o dziennym koszcie trasy sięgającym 125 000 dolarów a cena biletu na trzecią część trasy wynosiła 22 funty.

Scena[edytuj | edytuj kod]

Podobnie, jak przy kolejnych trasach, zespół zaprosił do współpracy Marka Fishera oraz Williego Williamsa. Po raz pierwszy w historii przygotowany wcześniej materiał łączony był z ujęciami grającego zespołu. Tak powstały obraz pokazywany był przez rozmieszczone na scenie ekrany. Ówczesny właściciel wytwórni Island, Philips produkował na początku lat dziewięćdziesiątych zestaw czterech ekranów, które można było połączyć w jeden – Nit Star. Za oświetlenie sceny w trakcie koncertu odpowiadało 11 trabantów – samochodów uznawanych za symbol zjednoczenia Niemiec. Ważące 27 ton nagłośnienie miało moc miliona watów. Największa scena (z części Outside Broadcast) ważyła ponad 1000 ton, transportowana była przez 52 ciężarówki i składała się z :

  • głównej sceny o wymiarach 76 m na 24 m;
  • kładki o długości 46 m zakończonej innowacyjnym wówczas b-stage;
  • 4,8 km okablowania;
  • 18 projektorów;
  • 26 mikrofonów;
  • 592 głośników;
  • 312 subwooferów;

Budowa sceny na miejscu koncertu trwała 40 godzin pracy, w której uczestniczyło 200 robotników. Sam koncert obsługiwało stuosiemdziesięcioosobowa załoga, przewożona między koncertami przez 12 autobusów lub samolotem (tzw. Zoo Plane).

Utwory[edytuj | edytuj kod]

Bono w przebraniu "Muchy", wykonując piosenkę The Fly w Cleveland, 26.03.1992

Oczywiście na koncertach pojawiały się piosenki z Achtung Baby - na każdym koncercie były to: Even Better Than the Real Thing, Mysterious Ways, One, The Fly oraz Zoo Station od którego rozpoczynał się prawie każdy koncert[2] . Dodatkowo na każdym występie pojawiały się utwory takie jak: Pride (In the Name of Love), Running to Stand Still, Where the Streets Have No Name i Bullet the Blue Sky. Z Achtung Baby zespół nie zagrał w ogóle utworu Acrobat[3] Po wydaniu Zooropy 5 lipca 1993 na koncertach pojawiły się wszystkie utwory z tej płyty poza Some Days Are Better Than Others, The First Time[4] oraz The Wanderer. Łącznie w całości podczas trasy wykonano 54 różne piosenki. Na zakończenie najczęściej grano Can't Help Falling in Love (68 razy)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. U2 o U2, Neil McCormick, wyd. In Rock, Poznań 2009, s. 389
  2. Wyjątkiem był pierwszy koncert trzeciej części tournée 7 sierpnia 1992 w Hershey kiedy to pierwszym utworem było Sunday Bloody Sunday
  3. Acrobat na żadnej trasie nie został zagrany, nawet fragmentarycznie
  4. Na Zoo TV ta piosenka była wykonywana, lecz tylko fragmentarycznie

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • U2 o U2, Neil McCormick, wyd. In Rock, Poznań 2009;

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]