Þ

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Þ þ

Þ (duża litera Þ, mała litera þ), Thorn lub Þornlitera alfabetu staroangielskiego i islandzkiego. Litera pochodzi od runy o tej samej nazwie, która wyglądała tak: ᚦ

Oznacza zębową spółgłoskę szczelinową bezdźwieczną (w transkrypcji IPA [θ], por. angielski dwuznak th w słowie "thick" [θɪk]) lub w pozycji między samogłoskami dźwięczną (IPA [ð], jak w angielskim "the" [ðə]). Taka sytuacja zachodziła w staroangielskim, za to w islandzkim litera "þ" oznacza tylko wymowę bezdźwięczną, a spółgłoska dźwięczna oznaczana jest literą ð (edh).

Litera ta była używana w staroangielskim przed wynalezieniem druku. Pierwszy angielski drukarz William Caxton przywiózł z Europy prasę drukarską, która nie zawierała charakterystycznych dla staroangielskiego liter thorn, yogh oraz eth. Zastąpił on thorn literą "y", stąd też napisy na starych sklepach w stylu "ye olde candies shoppe" powinno czytać się jako "the old....". Taka substytucja liter "y" i "þ" znana była już z XIV-wiecznych rękopisów, gdzie obie te litery były pisane identycznie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]