J

J j

J – dziesiąta litera alfabetu łacińskiego, trzynasta litera alfabetu polskiego. Pierwotnie była jedynie wariantem graficznym litery I. W pisowni polskiej służy głównie do zapisu półsamogłoski przedniej /j/ (niesylabicznego i).

Współcześnie jest używana do oznaczania głoski:

• /j/ w językach słowiańskich, bałtyckich, uralskich oraz w językach germańskich (oprócz angielskiego, scots oraz luksemburskiego), a także w języku włoskim i esperanto
• /x/ lub /h/ w języku hiszpańskim
• /ʒ/ w języku francuskim, portugalskim, rumuńskim, tureckim, azerskim i tatarskim
• /ʤ/ w języku angielskim, indonezyjskim, malajskim i niektórych językach afrykańskich
• /ɟ/ w różnych językach afrykańskich
• /t/ w języku Kiowa

Litery j używa się też w oficjalnych transkrypcjach z języków azjatyckich:

• głoski /ʨ/ w języku chińskim mandaryńskim w transkrypcji pinyin
• głoski /j/ w języku kantońskim w transkrypcji Jyutping
• głoski /ʥ/ w języku japońskim w transkrypcji Hepburna
• głosek /ʨ/ i /ʥ/ w języku koreańskim w różnych metodach transkrypcji

Zobacz też

• Ј ј (cyrylica)