Łasica syberyjska
| Łasica syberyjska | |
| Mustela sibirica[1] | |
| Pallas, 1773 | |
 Łasica syberyjska |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | łożyskowce |
| Rząd | drapieżne |
| Rodzina | łasicowate |
| Podrodzina | łasice właściwe |
| Rodzaj | Mustela |
| Gatunek | łasica syberyjska |
| Podgatunki | |
|
zobacz opis w tekście |
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Łasica syberyjska, kałanek (Mustela sibirica) – gatunek małego drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych.
Spis treści |
Występowanie i biotop [edytuj]
Mjanma, Chiny, Japonia (Hokkaido, introdukowana na Honsiu), Korea Północna i Południowa, Rosja (od Obwodu kirowskiego aż do Syberii), Tajwan i Tajlandia. Jest typowym mieszkańcem tajgi. Najczęściej spotykana jest nad zadrzewionymi brzegami rzek, jezior i strumieni, na torfowiskach. Nierzadko odwiedza ludzkie osady.
Charakterystyka ogólna [edytuj]
| Podstawowe dane | |
|---|---|
| Długość ciała | 28–39 cm samce 25–30 cm samice |
| Długość ogona | 15–21 cm samce 13–16 cm samice |
| Masa ciała | 650-820 g samce 360-430 g samice |
| Dojrzałość płciowa | Pod koniec drugiego roku życia |
| Ciąża | 33-40 dni |
| Liczba młodych w miocie |
2-12 (najczęściej 5-6) |
| Długość życia | 5-6 lat |
| Liczba chromosomów | 2n=38 |
Wygląd [edytuj]
Łasica syberyjska jest drobnym drapieżnikiem o wydłużonym ciele, krótkich łapach i długim puszystym ogonie. Wielkością przewyższa gronostaja. Ciało ma ubarwione jednolicie w tonacji rudawej, zimą - jasnej, latem - przechodzącej w kolor rudobrązowy. Dookoła nosa i na podbródku, czasem również na piersi, występuje biała plama. Sierść zimowa jest dłuższa i gęstsza od letniej.
Tryb życia [edytuj]
Łasica ta jest zwierzęciem naziemnym, jednak w razie zagrożenia sprawnie wspina się na drzewa. Dobrze pływa. Aktywna jest głównie o zmierzchu i nocą, ale jeśli jest mało pożywienia, poluje także w dzień, pokonując wtedy do kilkunastu kilometrów. Gniazdo zakłada wśród kamieni, w dziuplach zwalonych drzew i opuszczonych norach innych zwierząt. Areał osobniczy wynosi około 4 km2. Ruja trwa od końca lutego do połowy maja (nieraz do sierpnia). Samice zdolne są do wydawania potomstwa dwa razy do roku. Kopulacja trwa około godziny, po 33-40 dniowej ciąży samica rodzi 2-12 (średnio 5-6) młodych. Noworodki są bezbronne, ślepe i ważą 5-8 g. Młode rozwijają się szybko - po 5 dniach ich masa się podwaja, po dwóch tygodniach pojawiają się mleczne zęby, a po miesiącu otwierają oczy. Dojrzałość płciową osiągają pod koniec pierwszego roku życia.
Łasica syberyjska ma dość urozmaicony jadłospis. Stanowią go gryzonie, ptaki, płazy, ryby i owady.
Podgatunki [edytuj]
Wyróżnia się jedenaście podgatunków łasicy syberyjskiej[3]:
- M. sibirica canigula Hodgson, 1842
- M. sibirica charbinensis Lowkashkin, 1934
- M. sibirica coreanus (Domaniewski, 1926)
- M. sibirica davidiana (Milne-Edwards, 1871)
- M. sibirica fontanierii (Milne-Edwards, 1871)
- M. sibirica hodgsoni Gray, 1843
- M. sibirica manchurica Brass, 1911
- M. sibirica moupinensis (Milne-Edwards, 1874)
- M. sibirica quelpartis (Thomas, 1908)
- M. sibirica sibirica Pallas, 1773
- M. sibirica subhemachalana Hodgson, 1837
Znaczenie [edytuj]
Do wrogów łasicy syberyjskiej zalicza się większe od niej ssaki drapieżne: lis, kuna żółtogardła, soból, wilk oraz duże sowy i orły. Są poławiane przez człowieka dla futer. W niektórych rejonach łasice wykorzystywane są do ochrony pól ryżowych przed szczurem z gatunku Rattus argentiventer.
Zagrożenie i ochrona [edytuj]
W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii niskiego ryzyka LC[2].
Przypisy
- ↑ Mustela sibirica w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 Mustela sibirica. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Mustela sibirica. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 15 września 2009]
Bibliografia [edytuj]
- Jason Kreutzer: Mustela sibirica (ang.). University of Michigan Museum of Zoology. [dostęp 29 maja 2008].
- Piotr Sumiński, Jacek Goszczyński, Jerzy Romanowski: Ssaki drapieżne Europy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1993, s. 129-133. ISBN 83-09-01483-X.
