Łasica syberyjska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Łasica syberyjska
Mustela sibirica[1]
Pallas, 1773
Łasica syberyjska
Łasica syberyjska
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina łasicowate
Podrodzina łasice właściwe
Rodzaj Mustela
Gatunek łasica syberyjska
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Łasica syberyjska, kałanek (Mustela sibirica) – gatunek małego drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych.

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Mjanma, Chiny, Japonia (Hokkaido, introdukowana na Honsiu), Korea Północna i Południowa, Rosja (od Obwodu kirowskiego aż do Syberii), Tajwan i Tajlandia. Jest typowym mieszkańcem tajgi. Najczęściej spotykana jest nad zadrzewionymi brzegami rzek, jezior i strumieni, na torfowiskach. Nierzadko odwiedza ludzkie osady.

Charakterystyka ogólna[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe dane
Długość ciała 28–39 cm samce
25–30 cm samice
Długość ogona 15–21 cm samce
13–16 cm samice
Masa ciała 650-820 g samce
360-430 g samice
Dojrzałość płciowa Pod koniec drugiego
roku życia
Ciąża 33-40 dni
Liczba młodych
w miocie
2-12
(najczęściej 5-6)
Długość życia 5-6 lat
Liczba chromosomów 2n=38

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Łasica syberyjska jest drobnym drapieżnikiem o wydłużonym ciele, krótkich łapach i długim puszystym ogonie. Wielkością przewyższa gronostaja. Ciało ma ubarwione jednolicie w tonacji rudawej, zimą - jasnej, latem - przechodzącej w kolor rudobrązowy. Dookoła nosa i na podbródku, czasem również na piersi, występuje biała plama. Sierść zimowa jest dłuższa i gęstsza od letniej.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Łasica ta jest zwierzęciem naziemnym, jednak w razie zagrożenia sprawnie wspina się na drzewa. Dobrze pływa. Aktywna jest głównie o zmierzchu i nocą, ale jeśli jest mało pożywienia, poluje także w dzień, pokonując wtedy do kilkunastu kilometrów. Gniazdo zakłada wśród kamieni, w dziuplach zwalonych drzew i opuszczonych norach innych zwierząt. Areał osobniczy wynosi około 4 km2. Ruja trwa od końca lutego do połowy maja (nieraz do sierpnia). Samice zdolne są do wydawania potomstwa dwa razy do roku. Kopulacja trwa około godziny, po 33-40 dniowej ciąży samica rodzi 2-12 (średnio 5-6) młodych. Noworodki są bezbronne, ślepe i ważą 5-8 g. Młode rozwijają się szybko - po 5 dniach ich masa się podwaja, po dwóch tygodniach pojawiają się mleczne zęby, a po miesiącu otwierają oczy. Dojrzałość płciową osiągają pod koniec pierwszego roku życia.

Łasica syberyjska ma dość urozmaicony jadłospis. Stanowią go gryzonie, ptaki, płazy, ryby i owady.

Łasica syberyjska w ubarwieniu zimowym

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się jedenaście podgatunków łasicy syberyjskiej[3]:

  • M. sibirica canigula Hodgson, 1842
  • M. sibirica charbinensis Lowkashkin, 1934
  • M. sibirica coreanus (Domaniewski, 1926)
  • M. sibirica davidiana (Milne-Edwards, 1871)
  • M. sibirica fontanierii (Milne-Edwards, 1871)
  • M. sibirica hodgsoni Gray, 1843
  • M. sibirica manchurica Brass, 1911
  • M. sibirica moupinensis (Milne-Edwards, 1874)
  • M. sibirica quelpartis (Thomas, 1908)
  • M. sibirica sibirica Pallas, 1773
  • M. sibirica subhemachalana Hodgson, 1837

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Do wrogów łasicy syberyjskiej zalicza się większe od niej ssaki drapieżne: lis, kuna żółtogardła, soból, wilk oraz duże sowy i orły. Są poławiane przez człowieka dla futer. W niektórych rejonach łasice wykorzystywane są do ochrony pól ryżowych przed szczurem z gatunku Rattus argentiventer.

Zagrożenie i ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii niskiego ryzyka LC[2].

Przypisy

  1. Mustela sibirica w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Mustela sibirica. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Mustela sibirica. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 15 września 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jason Kreutzer: Mustela sibirica (ang.). University of Michigan Museum of Zoology. [dostęp 29 maja 2008].
  2. Piotr Sumiński, Jacek Goszczyński, Jerzy Romanowski: Ssaki drapieżne Europy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1993, s. 129-133. ISBN 83-09-01483-X.