Żarłacz szary

Żarłacz szary
Galeorhinus galeus
Linneusz, 1758
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Nadgromada	żuchwowce
Gromada	chrzęstnoszkieletowe
Podgromada	spodouste
Rząd	żarłaczokształtne
Rodzina	mustelowate
Rodzaj	Galeorhinus
Gatunek	żarłacz szary
Synonimy
Galeorhinus cyrano (Whitley, 1930) Galeorhinus vitaminicus (de Buen, 1950) Galeorhinus zyopterus (Jordan i Gilbert, 1883) Galeus molinae (Philippi, 1887) Notogaleus rhinophanes (Péron, 1807) Squalus galeus (Linneusz, 1758)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)
narażony na wyginięcie
Zasięg występowania
Multimedia w Wikimedia Commons

Żarłacz szary (Galeorhinus galeus) – ryba chrzęstnoszkieletowa z rodziny mustelowatych.

Występowanie

W wszystkich ciepłych morzach strefy umiarkowanej na półkuli północnej i południowej.

Najczęściej nad dnem żwirowym na głębokości od 40 do 400 m.

Cechy morfologiczne

Osiąga maksymalnie do 1,8 m (samce) i 2,3 m (samice) oraz do 35 kg wagi (samce) i 70 kg (samice). Ciało wydłużone, smukłe z długim bardzo spiczastym pyskiem. Oczy owalne z migawkowymi osłonami. Uzębienie w obu szczękach w postaci trójkątnych zębów o gładkich brzegach wewnętrznych i piłkowanych brzegach zewnętrznych. Płetwa grzbietowa podwójna, druga zdecydowanie mniejsza. Płetwy piersiowe długie, zaostrzone na końcach. Płetwa ogonowa sierpowata, na tylnej krawędzi głęboko wcięta.

Grzbiet jednolicie niebieskoszary lub szarobrązowy. Boki jaśniejsze, strona brzuszna jasnoszara do białawej, z perłowym połyskiem.

Odżywianie

Żywi się bezkręgowcami żyjącymi na dnie: wieloszczety, skorupiaki, mięczaki i szkarłupnie. Czasami poluje na organizmy żyjące w otwartej toni wodnej.

Rozród

Ryba jajożyworodna. W miocie rodzi się od 20 do 40 młodych mających 40 cm długości.

Bibliografia

• Fritz Terofal, Claus Militz: Ryby morskie. Warszawa: Świat Książki, 1996. ISBN 83-7129-306-2. 
• Galeorhinus galeus. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 30 lipca 2009]