Żeglarstwo lodowe
Żeglarstwo lodowe – żeglarstwo uprawiane na zamarzniętych zbiornikach wodnych.
[edytuj] Historia
Początki wykorzystania zamarzniętych tafli wody do celów żeglarstwa datowane jest na początek XVII wieku w Holandii. Pierwsze bojery służyły do transportu towarów oraz ludzi i w prawie niczym nie przypominały dzisiejszych konstrukcji. Pod koniec XVIII wieku ślizgi pojawiają się w Ameryce Północnej, gdzie zawitały razem z emigrantami z Holandii, tam też w 1790 r. nad rzeką Huston powstaje prawdopodobnie pierwszy na świecie rekreacyjny ślizg.
W Europie rozwój żeglarstwa lodowego koncentruje się w krajach bałtyckich oraz w Rosji. W 1882 w ujściu Newy na dystansie 84 km odbyły się pierwsze regaty bojerowe. W 1928 została założona Europejska Unia Żeglarstwa Lodowego, którą stworzyły Niemcy, Litwa, Łotwa i Estonia. W 1935 roku obok Austrii i Holandii dołączyła do także Polska.
Na terenach Prus Wschodnich w latach międzywojennych żeglarstwo lodowe było sportem niezwykle popularnym. Najczęściej używanym wtedy bojerem był skonstruowany w 1931 r. przez Estończyka Erika von Holsta dwuosobowy bojer o nazwie Monotyp XV.
W Polsce w latach sześćdziesiątych XX wieku niezwykłą popularność zdobywa skonstruowany w 1937 przez Archie'ego Arrolla, Arta Jarreta oraz Joe Lodge'a bojer DN, którego nazwa jest skrótem od gazety Detroit News. Redakcja gazety ogłosiła konkurs na projekt bojeru, który miał być konstrukcją jednoosobową, tanią i łatwą w transporcie. Obecnie DN jest najpopularniejszym rodzajem bojera używanym na całym świecie. Od lat polscy żeglarze sięgają po najwyższe trofea w tej klasie.
