Żeglarstwo lodowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Żeglarstwo lodoweżeglarstwo uprawiane na zamarzniętych zbiornikach wodnych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki wykorzystania zamarzniętych tafli wody do celów żeglarstwa datowane jest na początek XVII wieku w Holandii. Pierwsze bojery służyły do transportu towarów oraz ludzi i w prawie niczym nie przypominały dzisiejszych konstrukcji. Pod koniec XVIII wieku ślizgi pojawiają się w Ameryce Północnej, gdzie zawitały razem z emigrantami z Holandii, tam też w 1790 roku nad rzeką Hudson powstaje prawdopodobnie pierwszy na świecie rekreacyjny ślizg.

W Europie rozwój żeglarstwa lodowego koncentruje się w krajach bałtyckich oraz w Rosji. W 1882 roku w ujściu Newy na dystansie 84 km odbyły się pierwsze regaty bojerowe. W 1928 roku została założona Europejska Unia Żeglarstwa Lodowego, którą stworzyły Niemcy, Litwa, Łotwa i Estonia. W 1935 roku obok Austrii i Holandii dołączyła do także Polska.

Na terenach Prus Wschodnich w latach międzywojennych żeglarstwo lodowe było sportem niezwykle popularnym. Najczęściej używanym wtedy bojerem był skonstruowany w 1931 roku przez Estończyka Erika von Holsta dwuosobowy bojer o nazwie Monotyp XV.

W Polsce w latach 60. XX wieku niezwykłą popularność zdobywa skonstruowany w 1937 roku przez Archie'ego Arrolla, Arta Jarreta oraz Joe Lodge'a bojer DN, którego nazwa jest skrótem od gazety The Detroit News. Redakcja gazety ogłosiła konkurs na projekt bojeru, który miał być konstrukcją jednoosobową, tanią i łatwą w transporcie. Obecnie DN jest najpopularniejszym rodzajem bojera używanym na całym świecie. Od lat polscy żeglarze sięgają po najwyższe trofea w tej klasie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]