1,3-Butadien

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
1,3-Butadien
1,3-Butadien 1,3-Butadien
1,3-Butadien
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C4H6
Inne wzory CH2=CHCH=CH2
Masa molowa 54,09 g/mol
Wygląd bezbarwny i bezwonny gaz[3]
Identyfikacja
Numer CAS 106-99-0
PubChem 7845[6]
Podobne związki
Podobne związki 1,2-butadien (izomer funkcyjny)
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

1,3-Butadien (buta-1,3-dien, CH2=(CH)2=CH2) – organiczny związek chemiczny, węglowodór nienasycony z grupy dienów sprzężonych. Wchodzi w skład gazu węglowego[5]. Działa rakotwórczo i mutagennie[1].

Jego izomerem funkcyjnym jest 1,2-butadien.

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Otrzymywany z acetylenu, bądź wskutek katalitycznego odwodornienia butanu lub butenu (but-1-enu)[5][3].

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Ulega polimeryzacji i kopolimeryzacji tworząc polibutadien[5].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Polimery 1,3-butadienu stosuje się w produkcji syntetycznego kauczuku[5] (tzw. kauczuk butadienowy)[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy butadien został wyizolowany z ropy naftowej przez brytyjskiego chemika Henry'ego Edwarda Armstronga w roku 1886. Odkrycie to nie miało większej użyteczności do czasu opracowania metody jego polimeryzacji i produkcji kauczuku syntetycznego przez Siergieja Lebiediewa w roku 1910[7].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,3-Butadien (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski.
  2. 2,0 2,1 2,2 1,3-Butadien (ang.) w bazie ChemIDplus. United States National Library of Medicine. [dostęp 2012-05-05].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 64. ISBN 8371832400.
  4. 4,0 4,1 Informacje o klasyfikacji i oznakowaniu substancji wg Rozporządzenia 1272/2008, zał. VI: 1,3-Butadien (pol.) w bazie European chemical Substances Information System. Instytut Ochrony Zdrowia i Konsumenta. [dostęp 2012-05-05].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 Encyklopedia popularna, Tom I. Wyd. II. Warszawa: PWN, 1983, s. 400. ISBN 83-01-00000-7.
  6. 1,3-Butadien – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  7. Neil Schlager, Jayne Weisblatt, David E. Newton, (red.): Chemical Compounds. Thomson Gale, 2006, s. 1. ISBN 9781414401508.