Alexis Sánchez

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alexis Sánchez
Alexis Sánchez 2011.jpg
Imię i nazwisko Alexis Alejandro Sánchez Sánchez
Data i miejsce
urodzenia
19 grudnia 1988
Tocopilla, Chile
Pseudonim El Nino Maravilla, Cahai
Pozycja skrzydłowy, napastnik
Wzrost 167 cm
Masa ciała 69 kg
Informacje klubowe
Obecny klub FC Barcelona
Numer 9
Kariera juniorska
2003–2004 Cobreloa
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
2005−2006
2006−2011
2006−2007
2007−2008
2011−
Cobreloa
Udinese Calcio
Colo-Colo (wyp.)
Club Atlético River Plate (wyp.)
FC Barcelona
47 (12)
95 (20)
32 (5)
23 (5)
64 (28)
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja
2006−  Chile 63 (22)
  1. Mecze i gole w lidze akt. w dniu 24 listopada 2013.
  2. Mecze i gole w reprez. akt. w dniu 16 listopada 2013.

Alexis Alejandro Sánchez Sánchez (wym. [a'leksis 'santʃes]; ur. 19 grudnia 1988 w Tocopilli) – chilijski piłkarz występujący na pozycji pomocnika lub napastnika.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Alexis grał w piłkę boso, podobnie jak Brazylijczyk Pelé. Sytuacja Sáncheza zmieniła się dopiero, gdy Chilijczyk miał 15 lat. Wówczas został królem strzelców podczas turnieju zorganizowanego w jego rodzinnej miejscowości, a burmistrz miasta postanowił sprawić mu prezent w postaci pierwszych butów piłkarskich. Wkrótce później został dostrzeżony przez skautów Cobreloa Calama, gdzie zaczęła się jego prawdziwa piłkarska kariera. W 2005 roku (miał wtedy zaledwie 17 lat) został przesunięty do pierwszego zespołu. Jego talent obserwowali wysłannicy włoskiego Udinese i już w maju 2006 roku za kwotę 3 milionów dolarów przeniósł się na Półwysep Apeniński. W perspektywie czasu trzeba przyznać, że włodarze klubu mieli nosa do tego transferu. Sánchez pomimo zmiany klubu nie wyjechał z Ameryki Południowej... Jeszcze przed rozpoczęciem sezonu we Włoszech został wypożyczony do Colo Colo Santiago a rok później do argentyńskiego giganta River Plate. Coraz szybciej rozwijający się talent zaowocował zainteresowaniem samego sir Alexa Fergusona. Po dwóch latach wypożyczeń w czerwcu 2008 roku, ponownie został zawodnikiem Udinese.

Z początku miał wyrobioną opinię efektownego, ale nieefektywnego. Nie rozstawał się praktycznie z piłką, wolał dryblować do upadłego niż podać piłkę lepiej ustawionym kolegom. Sánchez miał również nie lada problem ze zdobywaniem bramek. W sezonie 2009/2010 strzelił ledwie 5 bramek. Niezbyt imponujący wynik, jeśli chodzi o napastnika. Trenerzy ustawiali Chilijczyka przeważnie na lewym skrzydle, jednak nie był zbyt posłusznym zawodnikiem, przez co robił na boisku, co tylko dusza zapragnie. Jego gra cieszyła oko, ale jednocześnie niezwykle denerwowała kolegów oraz trenera. Sánchez opierał się rękami i nogami taktyce oraz szeroko rozumianej zespołowości. Tak było do momentu przybycia Francesco Guidolina. Można powiedzieć, że właśnie ten człowiek jest odpowiedzialny za głęboką przemianę Chilijczyka. Być może było to spowodowane ustawieniem piłkarza w centrum boiska (co bardzo lubił Sánchez) tuż za plecami Antonio Di Natale. Zmienił pozycję a także sposób gry, dojrzał, a jego wartość zdecydowanie wzrosła. Zaczął coraz regularniej trafiać do bramki, zaliczał również asysty, co wcześniej się nie zdarzało zbyt często.

W styczniu 2010 roku otrzymał kilka ciekawych propozycji, głównie z zagranicy. Manchester United wyłożył za niego 20 milionów euro, Chelsea zaproponowała 2 mln więcej, a Inter dawał 18 mln oraz jednego z dwójki piłkarzy: Jonathana Biabanego i Joela Obiego. Giampaolo Pozzo, właściciel Udinese szybko odrzucił jednak wszystkie te oferty. Był pewien, że wartość jego zawodnika będzie tylko rosła. Najlepszy interes zrobił na Brazylijczyku Marcio Amoroso, który przeniósł się do Parmy za 33 mln euro. Ale to nie był jedyny wielki transfer z Udinese. Stefano Fiore w 2001 roku zasilił szeregi Lazio Rzym za 28,5 mln euro, Fabio Quagliarella trafił do Napoli 2009 roku za 18 mln, w 1998 roku Milan kupił Oliviera Bierhoffa za 14 mln, a Inter w 2005 dał taką samą kwotę za Davida Pizzaro. Rok temu Pozzo wyceniał swojego zawodnika na 30 mln euro twierdząc, iż nie jest gorszy do Leo Messiego. Może lekko przesadził (szczególnie z tą drugą częścią wypowiedzi), jednak kolejka po Sáncheza wydawać by się mogła nieskończenie długa. Naprawdę głośno zrobiło się o nim po pogromie na stadionie Napoli gdzie Udinese wygrało 7:0, a 4 gole strzelił właśnie Chilijczyk (grając zaledwie przez 52 minut). Sezon zakończył z 12 bramkami na koncie, z czego aż 10 zdobył w spotkaniach wyjazdowych. Pomimo 168 cm wzrostu aż trzykrotnie zdobywał bramki głową w meczach z Lazio, Milanem i Sampdorią. Być może jego dorobek powiększyłby się, jednak w końcówce sezonu trapiły go kontuzje. W sezonie 2010-2011 stał się kluczowym zawodnikiem Udinese, które zakończyło sezon na czwartym miejscu w Serie A.

14 czerwca szejkowie z Manchesteru City wyłożyli za młodego piłkarza 33 miliony euro, kilka dni później 2 mln więcej zaoferował inny klub z Manchesteru – United, jednak karuzela transferowa zawitała w końcu do Barcelony i to Duma Katalonii sfinalizowała umowę z Udinese. W lipcu 2011 roku został piłkarzem Blaugrany. Kwota za zawodnika wyniosła 37,5 miliona euro (26 milionów + 11,5 zmiennych). Do tej pory Chilijczyk strzelił 74 bramki w 269 meczach w karierze a po (albo dzięki) odejściu Davida Villi do Atletico Madryt będzie miał okazję na częstsze występy w pierwszym składzie. W Barcelonie występuje z numerem 9, który otrzymał po odejściu Bojana do Romy[1].

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Sezon Klub Liga
Liga Mecze Gole
2005 Cobreloa chilijska Primera División 35 3
apertura 2006 chilijska Primera División 12 9
Łącznie w Cobreloi 47 12
clausura 2006 Colo Colo chilijska Primera División 18 4
apertura 2007 chilijska Primera División 14 1
Łącznie w Colo Colo 32 5
2007/2008 River Plate argentyńska Primera División 23 4
Łącznie w River Plate 23 4
2008/2009 Udinese Serie A 32 3
2009/2010 Udinese Serie A 32 5
2010/2011 Udinese Serie A 31 12
Łącznie w Udinese 95 20
2011/2012 FC Barcelona Primera División 25 12
2012/2013 FC Barcelona Primera División 29 8
2013/2014 FC Barcelona Primera División 18 13
Łącznie w Barcelonie 72 33
Łącznie w karierze 269 74

Przypisy

  1. Patryk Gęsicki: Bosonogi talent - Alexis Sánchez (pol.). [dostęp 2012-03-29].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]