Aloes zwyczajny
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Aloes zwyczajny | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | Euphyllophyta |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | jednoliścienne |
| Rząd | szparagowce |
| Rodzina | złotogłowowate |
| Rodzaj | aloes |
| Gatunek | aloes zwyczajny |
| Nazwa systematyczna | |
| Aloe vera (L.) Burm. f. Fl. indica 83. 1768 1 Mar-6 Apr |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Aloes zwyczajny, aloes barbadoski (Aloe vera (L.) Burm. f.) – gatunek byliny pochodzący z terenów Afryki i Azji Mniejszej.
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
- Pokrój
- Wysokość do 80 cm, tworzy liczne odrosty.
- Liście
- Szarozielone, za młodu biało nakrapiane.
- Kwiaty
- Żółte, w wydłużonych gronach.
Biologia [edytuj]
- Cechy fitochemiczne
Miąższ aloesu zawiera ponad 140 biologicznie czynnych składników:
- aminokwasy (endogenne i egzogenne),
- enzymy (lipazę, amylazę, celulazę i inne),
- witaminy (z grupy B, kwas foliowy, C, A, cholinę oraz wszystkie rozpuszczalne w wodzie),
- związki mineralne: wapnia i magnezu, fosforu, sodu, cynku, żelaza, manganu, chromu, miedzi, germanu,
- nienasycone kwasy tłuszczowe (linolowy, linolenowy, stearynowy),
- naturalny kwas salicylowy, mleczan magnezowy,
- kampesterol, bradykinazę,
- fenole, kwas cynamonowy, lupeol, związki siarkowe,
- saponiny, ligniny, biostymulatory,
- cukry – jednocukry (glukoza i fruktoza),
- wielocukry (polimannozy, glukomannozy, mukopolisacharydy).
Zastosowanie [edytuj]
- Roślina ozdobna
- W krajach o zimniejszym klimacie jest uprawiany jako roślina doniczkowa.
- Surowiec zielarski: najczęściej stosowanym produktem z aloesu jest jasny, gęsty żel otrzymywany ze środkowej części liścia. Pomiędzy tym żelem a skórą liścia znajduje się warstwa komórek, które zawierają gorzki żółty sok. Po wysuszeniu z tego soku otrzymuje się lateks aloesowy.
- Działanie:
- przeciwbólowe (naturalny kwas salicylowy, mleczan magnezowy)
- przeciwzapalne (kampesterol, bradykinazę)
- przeciwbakteryjne (fenole, kwas cynamonowy, lupeol, związki siarkowe). Stosowany w leczeniu bakteryjnych infekcji przewodu pokarmowego. Ma korzystny wpływ w terapii wrzodów trawiennych, ponieważ zmniejsza stężenie kwasu solnego, którego nadmiar powoduje powstawanie wrzodów.
- przyspiesza proces gojenia (rany skóry, owrzodzenia, oparzenia, odmrożenia, jest pomocny w gojeniu zarówno ran zewnętrznych jak i wewnętrznych)
- pobudza wzrost i naprawę skóry
- działa jako silny środek przeczyszczający
- przeciwdziała powstawaniu kamieni nerkowych lub zmniejsza ich rozmiary
- bywa również stosowany miejscowo u osób z bolesnymi hemoroidami
- stosowany do leczenia trądziku
- zapobiega zepsuciu, dlatego był używany do balsamowania zwłok (np. Jezusa[2][3])
- Produkcja kosmetyków
- Ze względu na swoje działanie nawilżająco-regenerujące skórę, miąższ aloesu wykorzystywany jest jako podstawowy środek przy produkcji wielu rodzajów kremów nawilżających.
- Produkcja leków
- Aloes jest stosowany także jako składnik przy produkcji niektórych rodzajów środków przeczyszczających.
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-11].
- ↑ J 19,39
- ↑ http://www.calun.org/strony/mirra/slady.html
Bibliografia [edytuj]
- Robert Dehin: Zielony lekarz. Pan doktor aloes.
- Elżbieta Olejnik: Aloesowy przewodnik po zdrowiu i urodzie. Warszawa: Prestiż, 1998. ISBN 83-909911-0-1.
- Andrzej Pakłowski: Aloes w leczeniu i profilaktyce zdrowotnej. Kraków: F.H.U. "Dom", 1997. ISBN 83-908436-1-7.
- Tresa Stąpór: Samoleczenie aloesem. Wrocław: Astrum, 2001. ISBN 83-7277-036-0.
