Anolis zielony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Anolis zielony
Anolis carolinensis[1]
Voigt, 1832
Anolis zielony
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada gady
Rząd łuskonośne
Podrząd Iguania
Rodzina długonogwanowate
Rodzaj Anolis
Gatunek anolis zielony
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Anolis zielony (Anolis carolinensis) – gatunek niewielkiej nadrzewnej jaszczurki z kladu Iguania. Tradycyjnie zaliczany do rodziny legwanów, obecnie wraz z innymi anolisami częściej zaliczany do odrębnej rodziny Polychrotidae[3] (choć część naukowców wciąż uznaje ją za podrodzinę legwanów[4], a inni przenoszą rodzaj Anolis do rodziny Dactyloidae[5]). Jest pierwszym gatunkiem gada, u którego zsekwencjonowano cały genom[6].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Anolis zielony, zwany również anolisem karolińskim lub rzadziej czerwonogardłym, to niewielka jaszczurka dorastająca do 20 cm. Głowa nieduża, spiczasta. Skóra pokryta drobnymi łuskami. Samce większe i masywniejsze od samic. Samice na grzbiecie mają charakterystyczny białawy zygzak po czym łatwo je odróżnić. Pod gardłem mają fałd skórny (u samców wyraźnie większy), często widoczny podczas zalotów. Fałd jest koloru różowawej czerwieni. Ogony anolisów przekraczają długość ich ciała. Potrafią zmieniać barwę z jasnego brązu do ciemnego (czasem szarawe) lub z brązowego na mniej lub bardzo mocno zielony – również w zależności od zaniepokojenia.

  • Długość życia: Żyje 3 do 5 lat.
  • Aktywny: Jaszczurka aktywna w dzień.
  • Dymorfizm płciowy: Widoczny po 3 miesiącach od wyklucia.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Żyje na Kubie (tamtejsza populacja może jednak reprezentować odrębny gatunek Anolis porcatus[7][8]), w Ameryce Środkowej, południowo-wschodnich stanach USA i w części Teksasu. Gatunek introdukowany na Bahamach, Kajmanach, Anguilli, Hawajach, Midway, Guam, Palau, Marianach, Wyspach Ogasawara, Okinawie, Teneryfie oraz na południowym wschodzie Hiszpanii[9]. Najczęściej spotykany na krzewach, niewielkich drzewach. Zamieszkuje tereny o wysokiej wilgotności, często w pobliżu siedzib ludzkich.

Anolis zielony

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Jedna z najczęściej hodowanych w terrariach jaszczurek w Polsce. Głównie ze względu na fakt, iż łatwo się oswajają i ciekawie się zachowują. Można bez stresu delikatnie brać je w ręce. Anolisy to gady terytorialne, więc w jednym terrarium nie mogą przebywać dwa samce.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Typu zwierzęcego. W naturze żywią się niewielkimi bezkręgowcami, najczęściej małymi owadami. Przy hodowli domowej karmimy je niedużymi świerszczami (św. bananowe), mącznikami (białe zaraz po wylince), karaczanami, muchami, gąsienicami, dżdżownicami czy ćmami. Należy im podawać jak najbardziej urozmaicony pokarm, bogaty w witaminy i wapń. Trzeba pamiętać, że owady z odłowu mogą przenosić pasożyty, grzyby czy roztocza. Młode, szybko rosnące gady należy karmić codziennie. Starszym osobnikom można wydłużyć ten czas do 2-3 dni.

Terrarium[edytuj | edytuj kod]

Para anolisów

Terrarium najlepiej typu wertykalnego (wysokie) ze względu na wspinaczkę. Wentylowane. Optymalne wymiary 50x40x60. Należy zadbać o ścianę z korka, matę grzewczą, trochę kamieni, dużo kryjówek, sztuczne lub żywe rośliny (tam spędza noc), korzenie czy gałęzie.

  • Oświetlenie: Anolis jest gadem typowo dziennym przez co należy mu zapewnić oświetlenie UVB na dzień. Jeśli nie zapewnimy mu lampy UVB, to szybko zacznie chorować. Dodatkowo promiennik podczerwieni (50 W)
  • Temperatura: 24-29 °C, punktowo nawet do 33 °C (noc 22-25 °C) Cykl naświetlenia : 12 – 14 godzin
  • Wilgotność powietrza: Na poziomie 75-80% (często zraszać terrarium)

Przypisy

  1. Anolis carolinensis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Anolis carolinensis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Polychrotidae. Mikko's Phylogeny Archive.
  4. James A. Schulte, John Pablo Valladares, Allan Larson. Phylogenetic relationships within Iguanidae inferred using molecular and morphological data and a phylogenetic taxonomy of iguanian lizards. „Herpetologica”. 59 (3), s. 399-419, 2003. doi:10.1655/02-48 (ang.). 
  5. Ted M. Townsend, Daniel G. Mulcahy, Brice P. Noonan, Jack W. Sites Jr, Caitlin A. Kuczynski, John J. Wiens, Tod W. Reeder. Phylogeny of iguanian lizards inferred from 29 nuclear loci, and a comparison of concatenated and species-tree approaches for an ancient, rapid radiation. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 61 (2), s. 363–380, 2011. doi:10.1016/j.ympev.2011.07.008 (ang.). 
  6. Jessica Alföldi i inni. The genome of the green anole lizard and a comparative analysis with birds and mammals. „Nature”. 477, s. 587–591, 2011. doi:10.1038/nature10390 (ang.). 
  7. Richard E. Glor, Jonathan B. Losos i Allan Larson. Out of Cuba: overwater dispersal and speciation among lizards in the Anolis carolinensis subgroup. „Molecular Ecology”. 14, s. 2419–2432, 2005. doi:10.1111/j.1365-294X.2005.02550.x (ang.). 
  8. Anolis porcatus GRAY, 1840 (ang.). The Reptile Database. [dostęp 10 września 2012].
  9. Anolis carolinensis (American Anole, Carolina Anole, Green Anole, Red-throated Anole). Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 10 września 2012]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]