Ararat
| Ararat | |
 Ararat od strony tureckiej |
|
| Państwo |  Turcja |
| Pasmo | Wyżyna Armeńska |
| Wysokość | 5137[1] m n.p.m. |
| Wybitność | 3611 m |
| Pierwsze wejście | 1829 F. Parrot i K. Abovian |
|
Położenie na mapie Turcji
  Ararat
|
|
 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Góra Ararat (orm.: Արարատ, heb.: אררט, tur.: Ağrı; per.: آرارات) – masyw wulkaniczny, leżący w samym sercu Wyżyny Armeńskiej między jeziorami Wan i Sewan, na terytorium Turcji, 32 km od granicy z Armenią i 16 km od granicy z Iranem. Masyw górski zajmuje powierzchnię ok. 1000 km² i składa się z dwóch szczytów: Wielkiego – 5137 m n.p.m. i Małego Araratu 3896 m n.p.m.
Spis treści |
Nazwa [edytuj]
Nazwa góry pochodzi od Ary - bożka z epoki brązu. Ara był bogiem śmierci oraz odrodzenia. Góra została nazwana na jego cześć ze względu na zmiany zachodzące na stokach pomiędzy "martwą" zimą a "żywą" wiosną[1].
Historia [edytuj]
Obecnie, po rzezi Ormian w roku 1915, tereny wokół Araratu zamieszkane są przez napływową ludność turecką i kurdyjską, a sama góra stanowi strefę zmilitaryzowaną. Wejście na Ararat wymaga uzyskania odpowiedniego zezwolenia i możliwe jest tylko w zorganizowanej grupie[2].
Pierwszego wejścia na szczyt dokonali Friedrich Parrot i Chaczatur Abowian w 1829 r. Pierwszym Polakiem (i jednym z pierwszych Europejczyków), który wszedł na szczyt Araratu (18 sierpnia 1850 r.) był Józef Chodźko - polski topograf i geodeta w służbie rosyjskiej.
W kulturze [edytuj]
W Biblii [edytuj]
W Biblii góry Ararat (które utożsamia się z górami Urartu[3][4]) wskazane są jako miejsce spoczynku Arki Noego po Potopie.
Anna Świderkówna twierdzi, że autorzy Księgi Rodzaju wskazali na Ararat, ponieważ było to najwyższe znane im pasmo gór. W hinduskich wersjach opowieści o Potopie arka osiada na szczytach Himalajów.
Ararat w sztuce ormiańskiej [edytuj]
Góra Ararat, w języku urzędowym nazywana Masis (Մասիս), jest symbolem Armenii, wyeksponowanym pośrodku jej godła i częstym motywem w sztuce. Góra, położona na historycznie ormiańskich terenach, chociaż obecnie poza terytorium kraju, jest głęboko zakorzeniona w świadomości Ormian. Jest obecna w ich literaturze i sztuce. Ararat jest też widoczny aż ze stolicy Armenii - Erywania[1].
Linki zewnętrzne [edytuj]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Frank Viviano. Odrodzenie Armenii. „National Geographic”. 3/2004. s. 24-45.
- ↑ Maciej Golan: Wyprawa na Ararat, świętą górę Ormian. rp.pl, 6 maja 2009.
- ↑ Martin L. West, Wschodnie oblicze Helikonu: pierwiastki zachodnioazjatyckie w greckiej poezji i micie, Wydawnictwo Homini, Kraków 2006, s. 636.
- ↑ M. Chahin, The Kingdom of Armenia: A History, Curzon Press, Richmond 2001, s. 54.
