Ashley Cole

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ashley Cole
ACole.JPG
Imię i nazwisko Ashley Cole
Data i miejsce
urodzenia		 20 grudnia 1980
Londyn, Anglia
Pozycja lewy obrońca
Wzrost 176 cm[1]
Masa ciała 66 kg[1]
Informacje klubowe
Obecny klub Chelsea
Numer 3
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
1999–2006
2000
2006–		 Arsenal
→ Crystal Palace (wyp.)
Chelsea		 156 (8)
14 (1)
201 (7)
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja
2000
2001–		  Anglia U-21
 Anglia		 4 (1)
100 (0)
  1. ↑ Mecze i gole w lidze akt. w dniu 20 stycznia 2013.
  2. ↑ Mecze i gole w reprez. akt. w dniu 1 grudnia 2012.
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Ashley Cole (ur. 20 grudnia 1980 w Londynie) – angielski piłkarz grający na pozycji lewego obrońcy w Chelsea.

Spis treści

Kariera klubowa [edytuj]

Wychowanek Arsenalu, w którego barwach zadebiutował 30 listopada 1999 w meczu Pucharu Ligi Angielskiej z Middlesbrough, zmieniając pod koniec spotkania Raya Parloura. Od 25 lutego do 8 maja 2000 roku wypożyczony był do Crystal Palace, gdzie regularnie występował w podstawowym składzie (rozegrał 14 meczów i strzelił jednego gola – zdobył bramkę w spotkaniu z Blackburn, przyczyniając się do zwycięstwa 2:1).

9 września 2000 roku w meczu z Bradford City strzelił swojego pierwszego gola w Premier League, zapewniając Arsenalowi remis 1:1[2]. 25 października zadebiutował w europejskich pucharach, grając w wygranym 4:2 spotkaniu ze Spartą Praga[3]. W sezonie 2000/2001 zaczął regularnie występować w barwach londyńskiego klubu, zastępując na lewej obronie Brazylijczyka Sylvinho[1].

Wraz z Arsenalem dwukrotnie został mistrzem Anglii (2002, 2004), trzykrotnie zdobył Puchar Anglii (2002, 2003, 2005 – w serii rzutów karnych finałowego meczu z Manchesterem United zdobył gola[4]) oraz dwukrotnie wywalczył Tarczę Wspólnoty (2002, 2004). Ponadto w sezonie 2005/2006 dotarł z londyńskim klubem do finału Ligi Mistrzów – wystąpił w nim przez pełne 90 minut, natomiast jego drużyna przegrała 1:2 z FC Barceloną[5].

31 sierpnia 2006 roku (ostatni dzień letniego okresu transferowego) po długich negocjacjach podpisał pięcioletni kontrakt z Chelsea. Cena transferu wyniosła 5 milionów funtów, do Arsenalu przeszedł także obrońca William Gallas[6]. W nowym zespole zadebiutował 9 września w wygranym 2:1 meczu z Charltonem, natomiast pierwszego gola strzelił 1 marca 2008 w spotkaniu z West Ham United. W Chelsea szybko wywalczył miejsce w pierwszym składzie i stał się podstawowym lewym obrońcą londyńskiego klubu, zastępując na tej pozycji Waynea Bridgea[1].

Wraz z Chelsea został mistrzem Anglii (2010), czterokrotnie zdobył puchar Anglii (2007, 2009, 2010, 2012), raz wywalczył Puchar Ligi Angielskiej (2007) oraz raz sięgnął po Tarczę Wspólnoty (2009). W sezonie 2007/2008 dotarł z londyńskim klubem do finału Ligi Mistrzów (Chelsea przegrała w nim z Manchesterem United) – wystąpił w nim w podstawowym składzie, a w serii rzutów karnych strzelił gola[7]. Cztery lata później (2012) wraz ze swoim zespołem wygrał rozgrywki Ligi Mistrzów – w finałowym meczu z Bayernem Monachium ponownie zagrał w podstawowym składzie i w serii rzutów karnych zdobył bramkę[8].

Kariera reprezentacyjna [edytuj]

W 1999 roku wraz z reprezentacją Anglii do lat 20 brał udział w mistrzostwach świata w Nigerii. W turnieju tym wystąpił przez pełne 90 minut w dwóch meczach, natomiast Anglicy odpadli w fazie grupowej[9]. 31 sierpnia 2000 zadebiutował w kadrze U-21 w spotkaniu z Gruzją. Łącznie rozegrał w niej cztery spotkania i strzelił jednego gola[10].

28 marca 2001 roku w meczu z Albanią po raz pierwszy zagrał w seniorskiej reprezentacji Anglii[10]. W 2002 wziął udział w mistrzostwach świata w Korei i Japonii, gdzie był podstawowym zawodnikiem kadry narodowej i wraz z nią dotarł do ćwierćfinału[9]. Dwa lata później wystąpił w mistrzostwach Europy w Portugalii – w serii rzutów karnych przegranego ćwierćfinałowego spotkania z gospodarzami turnieju strzelił gola[11]. Ponadto został wybrany do drużyny gwiazd mistrzostw[12].

Uczestniczył również w mistrzostwach świata w 2006 i 2010 roku. W turnieju w Niemczech (2006) rozegrał pięć spotkań, a wraz z reprezentacją dotarł ponownie do ćwierćfinału. Cztery lata później w Republice Południowej Afryki wystąpił w czterech spotkaniach[9]. W 2012 roku był podstawowym zawodnikiem kadry w mistrzostwach Europy w Polsce i na Ukrainie – zagrał w czterech pojedynkach, w tym w ćwierćfinałowym z Włochami (0:0, k. 2:4), w którego serii rzutów karnych nie strzelił gola (Gianluigi Buffon obronił)[13].

Życie prywatne [edytuj]

W 2006 15 lipca poślubił brytyjską piosenkarkę Cheryl Cole.Z powodu zdrady Cheryl otrzymała rozwód który odbył się 3 września 2010 roku.

Statystyki [edytuj]

Stan na koniec sezonu 2011/2012[14]

Klub Sezon Liga Puchar Anglii Puchar Ligi Europa Inne[15] Razem
Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole
Arsenal 1999/00 1 0 0 0 1 0 0 0 0 0 2 0
Crystal Palace (wyp.) 1999/00 14 1 0 0 0 0 0 0 0 0 14 1
Arsenal 2000/01 17 3 6 0 1 0 9 0 0 0 33 3
2001/02 29 2 4 0 0 0 7 0 0 0 40 2
2002/03 31 1 3 0 0 0 9 0 1 0 44 1
2003/04 32 0 4 0 1 0 9 1 1 0 47 1
2004/05 35 2 3 0 0 0 8 0 1 0 47 2
2005/06 11 0 0 0 0 0 3 0 1 0 15 0
Razem 156 8 20 0 3 0 45 1 4 0 228 9
Chelsea 2006/07 23 0 5 0 3 0 9 0 0 0 40 0
2007/08 27 1 1 0 2 0 10 0 1 0 41 1
2008/09 34 1 7 0 0 0 8 0 0 0 49 1
2009/10 27 4 2 0 1 0 4 0 1 0 35 4
2010/11 38 0 2 0 0 0 7 0 1 0 48 0
2011/12 32 0 4 0 0 0 12 0 0 0 48 0
Razem 181 6 21 0 6 0 50 0 3 0 261 6
Łącznie w karierze 351 15 41 0 9 0 95 1 7 0 503 16

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Ashley Cole (ang.). chelseafc.com. [dostęp 31 sierpnia 2011].
  2. ↑ Bradford and Arsenal share points (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 31 sierpnia 2011].
  3. ↑ Arsenal on cruise control (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 31 sierpnia 2011].
  4. ↑ Arsenal 0-0 Man Utd (aet) (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 31 sierpnia 2011].
  5. ↑ Barcelona 2-1 Arsenal (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 31 sierpnia 2011].
  6. ↑ Blues beat deadline to sign Cole (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 31 sierpnia 2011].
  7. ↑ United strike gold in shoot-out (ang.). uefa.com. [dostęp 31 sierpnia 2011].
  8. ↑ Chelsea 1-1 Bayern Munich (aet, 4-3 pens) (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 20 maja 2012].
  9. ↑ 9,0 9,1 9,2 Ashley COLE (ang.). fifa.com. [dostęp 31 sierpnia 2011].
  10. ↑ 10,0 10,1 Ashley Cole (ang.). thefa.com. [dostęp 31 sierpnia 2011].
  11. ↑ Hosts hold their nerve (ang.). uefa.com. [dostęp 31 sierpnia 2011].
  12. ↑ Zagorakis named top player (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 31 sierpnia 2011].
  13. ↑ England 0-0 Italy (2-4 pens) (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 16 sierpnia 2012].
  14. ↑ Ashley Cole (ang.). soccerbase.com. [dostęp 31 sierpnia 2011].
  15. ↑ Uwzględniono Tarczę Wspólnoty.

Bibliografia [edytuj]

p • d • e
Chelsea – skład na sezon 2012/2013

1 Čech • 2 Ivanović • 3 Cole • 4 David Luiz • 6 Romeu • 7 Ramires • 8 Lampard • 9 Torres • 10 Mata • 11 Oscar • 12 Mikel • 13 Moses • 15 Malouda • 17 Hazard • 19 Ferreira • 21 Marin • 22 Turnbull • 24 Cahill • 26 Terry • 28 Azpilicueta • 29 Ba • 30 Benayoun • 34 Bertrand • 40 Hilário • trener: Benítez
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Ashley_Cole&oldid=36025808”