Frank Lampard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy piłkarza grającego w Chelsea. Zobacz też: jego ojca o tym samym nazwisku.
Frank Lampard
F-Lampard.jpg
Imię i nazwisko Frank James Lampard, Junior
Data i miejsce
urodzenia
20 czerwca 1978
Romford, Anglia
Pseudonim Frankie, Lamps, Super Frank
Pozycja pomocnik
Wzrost 184 cm[1]
Masa ciała 89 kg[1]
Informacje klubowe
Obecny klub Manchester City
(wypożyczony z New York City)
Numer 18
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
1994–2001
1995–1996
2001–2014
2014–
2014–
West Ham United
Swansea City (wyp.)
Chelsea
New York City
Manchester City (wyp.)
148 (24)
9 (1)
429 (147)
0 (0)
0 (0)
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja

1997–2000
1998
1999–
 Anglia U-18
 Anglia U-21
 Anglia B
 Anglia

19 (9)
1 (0)
101 (29)
  1. Mecze i gole w lidze akt. 24 lipca 2014.
  2. Mecze i gole w reprez. akt. 6 września 2013.

Frank James Lampard (ur. 20 czerwca 1978 w Romford) – angielski piłkarz występujący na pozycji pomocnika w Manchesterze City oraz reprezentacji Anglii. Występuje głównie w roli zarówno defensywnego jak i ofensywnego gracza. Lampard z 209 bramkami jest najlepszym strzelcem w historii Chelsea oraz drugim pomocnikiem w Premier League, który przekroczył próg stu goli, wcześniej uczynił to Matthew Le Tissier.

Swoją karierę piłkarską rozpoczynał w zespole West Ham United, byłym klubie jego ojca. Do juniorskiego zespołu dołączył w roku 1994 i w sezonie 1997/1998 zapewnił sobie miejsce w pierwszym składzie. Rok później pomógł swojej drużynie zająć najwyższe miejsce w Premier League w całej historii klubu. W następnym sezonie grając na pomocy zdobył 14 bramek we wszystkich rozgrywkach. W roku 2001 przeszedł za 11 milionów funtów do lokalnego rywala West Hamu, Chelsea.

Od czasu debiutu w nowym zespole jest podstawowym graczem Chelsea, pobił rekord 164 kolejnych występów w Premier League. Uznaje siebie za bramkostrzelnego zawodnika i w klubie z zachodniego Londynu pierwsze ważniejsze trofeum zdobył w roku 2005, wygrywając rozgrywki o mistrzostwo kraju oraz zdobywając Pucharu Ligi. Pod wodzą José Mourinho osiągnął więcej sukcesów; zdobył mistrzostwo Anglii w sezonie 2005/2006 oraz dublet pucharów krajowych w roku 2007. Następnie podpisał nowy kontrakt z klubem, stając się najlepiej zarabiającym piłkarzem ligi. W tym samym roku zdobył bramkę w swoim pierwszym finale Ligi Mistrzów przegranym z Manchesterem United. W sezonie 2009/2010 razem z Chelsea wygrał Puchar Anglii i Ligę Angielską.

W reprezentacji Anglii zadebiutował w roku 1999 i wystąpił w barwach jej na Euro 2004 (gdzie zdobył trzy gole w czterech spotkaniach), Mistrzostwach Świata 2006 oraz eliminacjach do Euro 2008. Z Elen Rives piłkarz ma dwójkę dzieci, Lunę i Islę.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w Romford w Londynie Frank Lampard jest synem Franka Lamparda seniora, byłego obrońcy, reprezentanta Anglii oraz dwukrotnego zdobywcy Pucharu Anglii z West Ham United. Jego matka, Pat zmarła na zapalenie płuc 24 kwietnia 2008 roku[2] i od czasu jej śmierci po każdym strzelonym golu patrzy się w niebo i unosi ręce oddając jej cześć[3]. Jego wujkiem jest szkoleniowiec Harry Redknapp[4], zaś kuzynem Jamie Redknapp[5], który grał przez 12 sezonów w Liverpoolu oraz 17 razy wystąpił w reprezentacji Anglii, po czym w roku 2005 zakończył karierę[6].

Lampard uczył się w Brentwood School w Essex, gdzie jego klasową koleżanką była osobowość telewizyjna Jodie Marsh. W GCSE z łaciny otrzymał ocenę A*[7]; był to jeden z 12 egzaminów jakie wykonał. IQ Lamparda wynosi więcej niż 150, przez co mieści się w 0,1% społeczeństwa, którzy mają taki iloraz inteligencji[8].

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

West Ham United[edytuj | edytuj kod]

Lampard karierę rozpoczynał w sierpniu 1992 roku w w West Ham United[9]. Dwa lata później jego wujek, Harry Redknapp został szkoleniowcem klubu a jego ojciec asystentem[10][11]. W październiku 1995 roku został wypożyczony do grającego w Division Two Swansea City i w tym zespole zadebiutował w wygranym 2:0 meczu z Bradford City, zaś pierwszą bramkę strzelił w meczu z Brighton & Hove Albion[12]. W Swansea rozegrał łącznie dziewięć ligowych meczów i w styczniu 1996 roku powrócił do Londynu. Tego samego roku wraz z zespołem juniorów West Ham, którego był kapitanem doszedł do finału FA Youth Cup[13]. 5 maja w meczu z Sheffield Wednesday zadebiutował w West Ham, zaś resztę sezonu spędził na rezerwie[14].

Rok później w marcowym spotkaniu z Aston Villą doznał kontuzji nogi po rozegraniu 13 ligowych meczów[15]. 9 sierpnia 1997 roku w meczu z Barnsley zdobył swoją pierwszą bramkę dla zespołu[16] i stał się podstawowym graczem klubu występując w ponad 30 meczach. W sezonie 1998/1999 zagrał w każdym spotkaniu Premier League[17] i West Ham rozgrywki Premier League zakończył na piątym miejscu, przez co zakwalifikował się do europejskich pucharów[18]. W sezonie 1999/2000 zdobył 13 bramek i był trzecim najlepszym strzelcem zespołu[19]. Zdobył także swoją pierwszą bramkę w europejskich pucharach, w meczu Pucharu Intertoto z FC Jokerit. Łącznie strzelił trzy gole w tych rozgrywkach oraz w Pucharze UEFA[20]. Po sprzedaniu Rio Ferdinanda do Leeds United po sezonie 2000/2001 oraz odejściu jego ojca oraz wujka Redknappa z zespołu, Lampard przeszedł za 11 milionów funtów do Chelsea[21]. Wcześniej otrzymał także ofertę od Aston Villi[13].

Chelsea[edytuj | edytuj kod]

Lampard w czasie rozgrzewki

Lampard pierwszy raz w Premier League dla nowego klubu wystąpił 19 sierpnia w zremisowanym 1:1 meczu z Newcastle United, zaś w spotkaniu z Tottenhamem Hotspur otrzymał pierwszą czerwoną kartkę[22]. Sezon 2001/2002 zakończył z 37 ligowymi występami. Zdobył pięć bramek w Premier League i siedem we wszystkich rozgrywkach[23]. W pierwszym meczu następnego sezonu, z Charlton Athletic zdobył bramkę dającą Chelsea zwycięstwo 3:2. Był podstawowym graczem zespołu i wystąpił we wszystkich meczach ligowych (38). W 48 wszystkich swoich spotkaniach zdobył osiem bramek[24].

We wrześniu 2003 roku został wybrany najlepszym piłkarzem miesiąca w Premier League, zaś w październiku najlepszym graczem miesiąca PFA według kibiców. W sezonie 2003/2004 po raz pierwszy zdobył dwucyfrową liczbę bramek w lidze (10); poza tym strzelił cztery gole w rozgrywkach Ligi Mistrzów[25], w której Chelsea dotarła do półfinału.

Lampard w 2007 roku

W lipcu 2004 roku przedłużył swoją umowę z klubem o pięć lat[10]. Został również mianowany drugim kapitanem zespołu przez José Mourinho[9]. W sezonie 2004/2005 zagrał w 28 ligowych spotkaniach. Strzelił również 13 bramek (19 we wszystkich rozgrywkach) i poza tym z 16 asystami na koncie został najlepszym asystentem w lidze[26][27]. Wraz z Chelsea zdobył także mistrzostwo Anglii[28]. W Lidze Mistrzów jego klub odpadł po półfinałach z Liverpoolem, zdobył natomiast Pucharu Ligi. W tych rozgrywkach Lampard wystąpił sześciokrotnie i strzelił dwie bramki[27]. Został również wybrany najlepszym piłkarzem roku według FWA[9].

W sezonie 2005/2006 zdobył 16 bramek w 35 meczach[29]. We wrześniu 2005 roku Lampard znalazł się w najlepszej jedenastce na świecie według FIFPro. 28 grudnia opuścił mecz ligowy z powodu choroby i tym samym zakończył serię 164 kolejnych występów w Premier League; pobił rekord, który należał wcześniej do Davida Jamesa (159 spotkań)[30][31]. Pierwszy występ z tej serii zaliczył 13 października 2001 roku, w czasie pierwszego sezonu w Chelsea. Na gali Piłkarza Roku FIFA oraz w plebiscycie na Złotą Piłkę zajął drugie miejsce, za Ronaldinho[32][33].

Z powodu kontuzji pleców Johna Terry'ego Lampard większą część sezonu 2006/2007 grał jako kapitan. Zdobył także swoją 77. bramkę dla klubu i stał się najbardziej bramkostrzelnym pomocnikiem Chelsea, bijąc rekord Dennisa Wise[34]. Lampard sezon zakończył z 21 golami we wszystkich rozgrywkach, w tym rekordowej liczbie sześciu bramek zdobytych w Pucharze Anglii. 6 stycznia 2007 roku w trzeciej rundzie tych rozgrywek w spotkaniu z Macclesfield Town strzelił natomiast swojego pierwszego hat-tricka dla Chelsea. W meczu ćwierćfinałowym z Tottenhamem Hotspur zdobył dwa gole wyrównując zarazem wynik z 3:1 na 3:3; został również wybrany najlepszym graczem rundy za ten występ[35]. Po wygranym finale z Manchesterem United Lampard powiedział, że chciałby zostać w klubie "na zawsze"[36].

Lampard podpisuje program meczowy

W sezonie 2007/2008 Lampard zmagał się z kontuzją i wystąpił w 24 ligowych spotkaniach, najmniej od sezonu 1996/1997. 16 lutego 2008 roku w meczu Pucharu Anglii z Huddersfield Town zdobył setną bramkę dla Chelsea stając się ósmym graczem, który tego dokonał[37]. 12 marca 2008 roku zdobył cztery bramki w wygranym 6:1 meczu z Derby County. Mimo śmierci matki Lampard zagrał w półfinałowym spotkaniu Ligi Mistrzów z Liverpoolem, w którym jego zespół wygrał dzięki jego bramce strzelonej z rzutu karnego w dogrywce. W finałowym meczu z Manchesterm United zdobył bramkę na 1:1 w 45. minucie, jednak jego zespół przegrał po serii rzutów karnych.

13 sierpnia 2008 roku przedłużył swój kontrakt z klubem o pięć lat. Ma w tym czasie zarobić 39,2 milionów funtów[38]. W pierwszych jedenastu spotkaniach sezonu 2008/2009 zdobył pięć bramek. 2 listopada strzelił swojego setnego gola w Premier League. 17 stycznia 2009 roku w meczu ze Stoke City po raz 400. wystąpił w Chelsea. W drugim ćwierćfinałowym meczu z Liverpoolem strzelił dwie bramki, zaś w następnym meczu z Arsenalem również zdobył gola. Sezon zakończył z 12 bramkami na koncie oraz został wybrany najlepszym piłkarzem roku w klubie. W finale Pucharu Anglii z Evertonem strzelił gola a Chelsea wygrała 2:1[39].

W sierpniowym spotkaniu o Tarczę Wspólnoty z Manchesterem United zdobył bramkę, a Chelsea wygrała po serii rzutów karnych. W 2010 roku Chelsea zdobyła Mistrzostwo Anglii i Puchar Anglii. Lampard z liczbą 22 goli w lidze został drugim strzelcem zespołu i czwartym całej Premier League. Był też najlepszym asystentem na angielskich boiskach.

5 maja 2012 roku wraz z zespołem Chelsea zdobył Puchar Anglii sezonu 2011/12. Był to 7. w historii triumf Chelsea w Pucharze Anglii. Londyński klub z Lampardem w składzie dotarł do finału Ligi Mistrzów sezonu 2011/12, w którym zmierzył się z Bayernem Monachium 19 maja 2012 na stadionie Allianz Arena, gdzie odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w Lidze Mistrzów.

11 maja 2013 roku Lampard w meczu z Aston Villa pobił rekord strzelonych bramek dla The Blues; razem ma ich 211, zaraz za nim jest Bobby Tambling.

New York City F.C.[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2014 roku podpisał kontrakt z nowo utworzonym klubem MLS New York City F.C.[40].

Manchester City[edytuj | edytuj kod]

Niedługo po dołączeniu do zespołu New York City F.C. został wypożyczony do Manchesteru City który jest założycielem New York City F.C..

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W kadrze do lat 21 Lampard zadebiutował 13 listopada 1997 roku w meczu z Grecją. Do roku 2000 wystąpił w tej kategorii wiekowej niemal 20 razy[10]. Był również kapitanem swojego zespołu[13]. W drużynie seniorów po raz pierwszy wystąpił 10 października 1999 roku w spotkaniu z Belgią. W sierpniu 2003 roku w meczu z Chorwacją zdobył pierwszą bramkę[39]. Brał udział w Euro 2004 i Mistrzostwach Świata w 2006 roku. Podczas Euro 2004 zdobył gola przeciwko reprezentacji Francji, która wygrała tamten mecz po dwóch bramkach Zinedine Zidane'a. W roku 2005 został również wybrany najlepszym graczem reprezentacji[9]. Na Mistrzostwach Świata w RPA w meczu z Niemcami w 1/8 finału strzelił wyrównującego gola, który jednak nie został uznany. Lampard został powołany na Euro 2012, ale z udziału w turnieju wykluczyła go kontuzja uda odniesiona na treningu.

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

Lampard był rekordzistą w Anglii pod względem nieprzerwanie rozgrywanych meczów w Premier League rozpoczynający się 13.10.2001 a kończący 26.11.2005 i wynoszący 164 gry[41]. Ten wynik prawie dwukrotnie (310 spotkań) poprawił w latach 2003-2012 Brad Friedel. Frank pobił wcześniejszy rekord 159 występów z rzędu zdobyty przez Davida Jamesa[41]. 16 bramek Lamparda w sezonie 2005/2006 było rekordem w Anglii dla pomocników. W sezonie 2009/2010 Lampard pobił swój rekord trafiając do siatki aż 22 razy w sezonie. Lampard zdobył do tej pory 203 bramek dla Chelsea (stan na 11.05.2013) co stawia go na 1. pozycji w klasyfikacji najlepszych strzelców klubu oraz sprawia, że jest najskuteczniejszym pomocnikiem Chelsea w historii. 27 marca 2010 podczas meczu z Aston Villą, wygranego przez Chelsea 7:1, Lampard zdobył 4 gole i zanotował swoje 150. trafienie dla londyńskiego klubu. 18 stycznia 2009 Lampard rozegrał swoje 400. spotkanie w barwach The Blues. Jako jedyny zawodnik w historii Premier League zdobywał co najmniej 10 bramek w dziesięciu kolejnych sezonach. Tę serię skompletował, strzelając gola w przegranym 2:3 meczu z Newcastle United. 17 marca 2013 zdobył swoją 200. bramkę dla klubu po uderzeniu głową w wygranym 2:0 meczu z West Hamem. Dwa miesiące później strzelając dwa gole w meczu z Aston Villą pobił rekord strzelonych bramek dla Chelsea, należący do tego momentu do Bobby'ego Tamblinga[42].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Lampard ma dwie siostry o imionach Natalie i Clare[2]. Mieszka w Surrey i ma dwójkę dzieci z Elen Rivers, z którą był zaręczony, Lunę oraz Islę; ta druga urodziła się kilka godzin po tym jak Chelsea zdobyła Puchar Anglii w roku 2007. W sierpniu 2006 roku opublikował swoją autobiografię zatytułowaną Totally Frank. W lutym 2009 roku Lampard rozstał się z Rives[43][44].

Styl gry[edytuj | edytuj kod]

Lampard jest uważany za gracza nieustępliwego. Dysponuje silnym strzałem[13] oraz potrafi tworzyć okazje strzeleckie[31]. José Mourinho opisał go jako gracza "unikalnego". Wyróżnia się boiskową "inteligencją"[31].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

West Ham[edytuj | edytuj kod]

Lampard wraz z kolegami świętujący triumf w Lidze Mistrzów.

Chelsea[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwo
Drugie miejsce/Finalista

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

  • FA Summer Tournament: 2004

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • Drużyna roku PFA: 2004, 2005, 2006
  • Piłkarz roku Chelsea: 2004, 2005, 2009
  • Piłkarz roku FWA: 2005
  • Piłkarz roku PFA według kibiców: 2005
  • Piłkarz roku w Premier League: 2005
  • Jedenastka roku FIFPro: 2005
  • Jedenastka roku ESM: 2004/2005, 2005/2006, 2009/2010
  • Piłkarz Roku FIFA: drugie miejsce 2005
  • Złota Piłka: drugie miejsce 2005
  • Piłkarz roku w Anglii: 2004, 2005
  • Najlepszy pomocnik sezonu UEFA: 2007/2008
  • Zawodnik dekady w Premier League (2000-2009)
  • Piłkarz miesiąca w Premier League: wrzesień 2003, kwiecień 2005, październik 2005, październik 2008

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Profil piłkarza na stronie premierlegue.com
  2. 2,0 2,1 Lampard grief as mum Pat dies (ang.). The Sun, 25.04.2008. [dostęp 19.07.2009].
  3. Frank Lampard. Daily Mail. [dostęp 19.07.2009].
  4. Harry Redknapp was the inspiration behind Frank Lampard staying with Chelsea (ang.). Daily Mirror, 16.08.2008. [dostęp 19.07.2009].
  5. Harry offers Jamie coaching role at Tottenham (ang.). ESPNsoccernet, 12.05.2009. [dostęp 19.07.2009].
  6. Jamie Redknapp (ang.). Soccerbase. [dostęp 19.07.2009].
  7. advantages of a classical education? (ang.). users.globalnet.co.uk. [dostęp 18.07.2009].
  8. Frank Lampard has 'higher IQ than Carol Vorderman (ang.). Daily Telegraph. [dostęp 18.07.2009].
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 LAMPARD (Frank James) (ang.). Football Database. [dostęp 11.08.2009].
  10. 10,0 10,1 10,2 Frank Lampard (ang.). englans.11v11.com. [dostęp 11.08.2009].
  11. Frank Lampard (ang.). Soccerbase. [dostęp 11.08.2009].
  12. Steve Tucker: First goal for Swans started my career – Lampard (ang.). Wales on Sunday, 09.11.2008. [dostęp 19.07.2009].
  13. 13,0 13,1 13,2 13,3 Frank Lampard (ang.). 4thegame. [dostęp 11.08.2009].
  14. Games played by Frank Lampard in 1995/1996 (ang.). Soccerbase. [dostęp 10.08.2009].
  15. West Ham 1996/1997 player appearances (ang.). Soccerbase. [dostęp 19.07.2009].
  16. Games played by Frank Lampard in 1997/1998 (ang.). Soccerbase. [dostęp 19.07.2009].
  17. West Ham 1998/1999 player appearances (ang.). Soccerbase. [dostęp 19.07.2009].
  18. Final 1998/1999 English Premier Table (ang.). Soccerbase. [dostęp 19.07.2009].
  19. West Ham 1999/2000 player appearances (ang.). Soccerbase. [dostęp 10.08.2009].
  20. Games played by Frank Lampard in 1999/2000 (ang.). Soccerbase. [dostęp 10.08.2009].
  21. Lampard's moment of truth (ang.). BBC Sport, 14.06.2001. [dostęp 19.07.2009].
  22. Games played by Frank Lampard in 2001/2002 (ang.). Soccerbase. [dostęp 11.08.2009].
  23. Chelsea 2001/2002 player appearances (ang.). Soccerbase. [dostęp 11.08.2009].
  24. Chelsea 2002/2003 player appearances (ang.). Soccerbase. [dostęp 11.08.2009].
  25. Chelsea 2003/2004 player appearances (ang.). Soccerbase. [dostęp 11.08.2009].
  26. Premier League – Statistics (ang.). PremierLeague.com. [dostęp 20.07.2009].
  27. 27,0 27,1 Chelsea 2004/2005 player appearances (ang.). Soccerbase. [dostęp 11.08.2009].
  28. Final 2004/2005 English Premier Table (ang.). Soccerbase. [dostęp 11.08.2009].
  29. Chelsea 2005/2006 player appearances (ang.). Soccerbase. [dostęp 11.08.2009].
  30. Lampard 164 and out (ang.). The Guardian, 29.12.2005. [dostęp 11.08.2009].
  31. 31,0 31,1 31,2 Frank Lampard (ang.). Chelsea F.C.. [dostęp 11.08.2009].
  32. Ronaldinho scoops European award (ang.). BBC, 28.12.2005. [dostęp 11.08.20009].
  33. Ronaldinho wins world award again (ang.). BBC, 29.12.2005. [dostęp 11.08.2009].
  34. Match Report: Everton 3 Chelsea 2. chelseafc.com, 2006-12-17. [dostęp 2006-12-17].
  35. Lampard triumphs in FA Cup award. BBC, 2007-03-30. [dostęp 2007-04-09].
  36. Mourinho proud of Chelsea players. Eurosport, 2007-05-20. [dostęp 2007-05-20].
  37. Frank and the Full 100 Club. Official Chelsea FC website, 2008-02-17. [dostęp 2008-02-17].
  38. Lamps signs mega deal (ang.). Malaysian Star Online, 15.08.2008. [dostęp 10.08.2009].
  39. 39,0 39,1 Frank Lampard Bio (ang.). ESPNsoccernet. [dostęp 11.08.2009].
  40. Welcome to New York City: Frank Lampard (ang.). nycfc.com. [dostęp 24 lipca 2014].
  41. 41,0 41,1 Lampard 164 and out (ang.). The Guardian, 29 grudnia 2005. [dostęp 19 października 2008].
  42. Frank Lampard scored his 200th goal for Chelsea who moved into third place with a win over West Ham (ang.). BBC Sport. [dostęp 17 marca 2013].
  43. Frank Lampard to lose £1m after split from Elen Rives (ang.). Wags Blog. [dostęp 19.07.2009].
  44. Frank Lampard and Elen Rives hammer out deal after split (ang.). The Sun, 16.02.2009. [dostęp 19.07.2009].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons