Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2012

Z Wikipedii

Ten artykuł dotyczy przyszłego wydarzenia.
Informacje w nim zawarte mogą się zmienić wraz z napływającymi wiadomościami.

Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2012 УЄФА Чемпіонат Європи з футболу Польща/Україна 2012
ME 2008	ME 2016
Szczegóły turnieju
Miasta, w których będą rozgrywane mecze
Gospodarze	Polska / Ukraina
Otwarcie	9 czerwca 2012, Warszawa (?)
Zamknięcie (finał)	1 lipca 2012, Kijów (?)
Liczba drużyn	16 (z 53 federacji)
Liczba stadionów	8 (w 8 miastach)
Statystyki turnieju
Liczba meczów	31
Internet
Strona UEFA: www.uefa.com
Oficjalna strona kandydatury www.e2012.org
Galeria zdjęć na Commons
Wiadomości w Wikinews

Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2012 w skrócie Euro 2012 (ukr. Чемпіонат Європи з футболу 2012) — czternaste finały piłkarskich Mistrzostw Europy mężczyzn w historii, organizowane wspólnie przez dwa państwa: Polskę i Ukrainę (po raz trzeci w dziejach tej imprezy – wcześniej: Belgia/Holandia w 2000 oraz Austria/Szwajcaria w 2008).

Przewidywany i w tej chwili nieoficjalny termin przeprowadzenia finałów to okres od 9 czerwca 2012 roku (mecz otwarcia w Warszawie) do 1 lipca 2012 (spotkanie finałowe najprawdopodobniej w Kijowie). Oficjalny termin zostanie określony przez UEFA w 2010.^[1]^[2]

Spis treści

1 Eliminacje/Uczestnicy
- 1.1 Zakwalifikowane drużyny
2 Procedura wyboru gospodarza
3 Oferta polsko-ukraińska
- 3.1 Partnerzy kandydatury
- 3.2 Miasta i stadiony
4 Organizacja rozgrywek
- 4.1 Komitet organizacyjny
- 4.2 Prawo o Euro 2012
5 Przebieg rozgrywek
6 Przypisy
7 Linki zewnętrzne

[edytuj] Eliminacje/Uczestnicy

[edytuj] Zakwalifikowane drużyny

Drużyna	Zakwalifikowana jako	Data kwalifikacji	Liczba występów w ME	Najlepszy wynik w ME
Polska	gospodarz	18 kwietnia 2007	1 (2008)
Ukraina	gospodarz	18 kwietnia 2007	debiutant

[edytuj] Procedura wyboru gospodarza

Procedura wyboru gospodarza finałów ME'2012 uregulowana została oficjalnym regulaminem UEFA.^[3] 1 lutego 2004 organizacja ta wdrożyła formalną procedurę przyjmowania zgłoszeń, a 16 grudnia 2004 rozesłała do swych wszystkich ówczesnych członków (52 federacji krajowych) oficjalne zaproszenie do składania ofert i udziału w postępowaniu konkursowym. Początkowo chęć zorganizowania finałów Euro 2012 wyraziło 12 państw, które przesłały do UEFA 9 kandydatur (6 pojedynczych oraz 3 podwójne):

Jeszcze przed rozpoczęciem wstępnej selekcji z dalszego postępowania zostały wykluczone Szkocja i Irlandia Północna, bowiem nie dotrzymały terminu składania oficjalnych ofert (31 stycznia 2005). Do 21 lipca 2005 pozostała ósemka chętnych musiała złożyć dokumentację potwierdzającą organizacyjne możliwości wymagane na pierwszym etapie konkursu. Azerbejdżan, Rosja i Rumunia nie dostarczyły w terminie wymaganych dokumentów, dlatego zostały wykluczone z grona oferentów. Toteż do pierwszej fazy - rozpoczętej 7 listopada 2005 - zakwalifikowanych zostało 5 kandydatur: Chorwacja z Węgrami, Grecja, Polska z Ukrainą, Turcja oraz Włochy. Do drugiego, finałowego etapu Komitet Wykonawczy UEFA zdecydował się wybrać 3 kandydatury: włoską (11 głosów), chorwacko-węgierską (9 głosów), a także polsko-ukraińską (7 głosów). Grecja (z 2 głosami) i Turcja (6 głosów) zostały wyeliminowane. W związku z piłkarską aferą korupcyjną w Italii, pojawiły się spekulacje, że kandydatura ta mogłaby zostać wycofana, jednak ostatecznie Włosi do końca uczestniczyli w konkursie.

Radość Polaków przed ratuszem w Cardiff po wyborze Polski i Ukrainy na gospodarzy ME'2012

Gospodarza Euro 2012 pierwotnie planowano wyłonić 8 grudnia 2006, jednak ze względów formalno-organizacyjnych termin przesunięto o ponad 4 miesiące na 18 kwietnia 2007. 17 kwietnia 2007 w ratuszu w Cardiff - finałową prezentacją całej trójki zainteresowanych oferentów - rozpoczął się dwudniowy kongres, podczas którego miało dojść - metodą głosowania - do wyboru najlepszej kandydatury. W dniu wyboru (18 kwietnia 2007) komitet głosujący składał się z 12 przedstawicieli, będących członkami rzeczywistymi Komitetu Wykonawczego UEFA:^[4]

Michel Platini (Prezydent UEFA)
Senes Erzik (wiceprezydent UEFA)
Angel María Villar Llona (wiceprezydent UEFA)
Geoffrey Thompson (wiceprezydent UEFA)
Gerhard Mayer-Vorfelder (wiceprezydent UEFA)
Marios N. Lefkaritis

Rzeczywistymi członkami UEFA byli wówczas również Hryhorij Surkis i Franco Carraro, jednak ze względu na realny konflikt interesów, nie mogli oni brać czynnego udziału w głosowaniu. Pozostałym członkom komitetu głosującego przysługiwało po jednym głosie, do oddania na jedną spośród trzech finałowych kandydatur. Całe głosowanie odbywało się w trybie tajnym. W celu wyłonienia zwycięzcy niezbędne było kworum (8 osób) oraz wybór osiągnięty większością bezwzględną. W przypadku, gdyby w pierwszej turze nie udało sie wyłonić zwycięzcy, procedura konkursowa przewidywała drugą turę głosowania - jednej spośród dwóch najwyżej ocenionych ofert. W przypadku remisu w drugiej turze, głos decydujący leżał w gestii prezydenta UEFA - Michela Platiniego, który ujawniając swój wybór wskazałby zwycięzcę.

Stosunkiem głosów 8 do 4 do 0 - wygrała wspólna oferta Polski i Ukrainy, więc druga tura głosowania nie była konieczna. Wyniki selekcji wstępnej oraz głosowań w I i II fazie konkursu przedstawiono w poniższej tabeli:

Kandydatura	Selekcja wstępna	I faza selekcji	II faza selekcji
Polska / Ukraina	+	7	8
Włochy	+	11	4
Chorwacja / Węgry	+	9	0
Turcja	+	6	—
Grecja	+	2	—
Azerbejdżan	×	—	—
Rumunia	×	—	—
Rosja	×	—	—

[edytuj] Oferta polsko-ukraińska

Zarówno dla Polski, jak i Ukrainy udział w postępowaniu konkursowym o organizację piłkarskich mistrzostw Europy był pierwszą w historii próbą starania się o przeprowadzenie wielkiej imprezy futbolowej. Wiosną 2003 wstępną koncepcję zorganizowania ME na Ukrainie po raz pierwszy publicznie zaprezentował prezydent Ukraińskiego Związku Piłki Nożnej (FFU) Hryhorij Surkis. Uznał on jednak, iż sama Ukraina nie ma zbyt wielkich szans na przyznanie tak wielkiej imprezy, przekonał więc do swojego pomysłu władze Polskiego Związku Piłki Nożnej (PZPN). W sierpniu 2003 w trakcie posiedzenia FFU w Kijowie odbyły się wstępne rozmowy między Surkisem i przedstawicielem PZPN Adamem Olkowiczem. 27 września 2003 doszło we Lwowie do podpisania umowy o współpracy między PZPN i FFU (było to zarazem pierwsze w dziejach zagraniczne posiedzenie polskiej futbolowej centrali, jednak - aby przestrzegać prawa - najważniejsze uchwały przegłosowano między Rzeszowem i Przemyślem - w autokarze wiozącym polskich delegatów do Lwowa). Podpisano tam trzy dokumenty: uchwałę o wspólnej organizacji Euro 2012, 5-letnią umowę o współpracy między federacjami oraz listy z prośbą o poparcie starań do ówczesnych prezydentów obu państw: Aleksandra Kwaśniewskiego i Leonida Kuczmy.

Po 3,5-letnich przygotowaniach kandydatury, 18 kwietnia 2007 wspólna misja zakończyła się pełnym sukcesem.

Jedna z prac dziecięcych promująca polsko-ukraińską kandydaturę w walce o organizowanie ME'2012

[edytuj] Partnerzy kandydatury

Istotnym elementem starań danego kraju o organizację Mistrzostw Europy w piłce nożnej jest przekonanie UEFA, że jego kandydatura cieszy się poparciem rządu, społeczeństwa oraz biznesu.

Jednym z elementów prezentacji polsko-ukraińskiej kandydatury, przedstawionej na zamkniętej dla mediów prezentacji w Cardiff, obok wystąpień prezesów federacji - Michała Listkiewicza (PZPN) i Hrihorija Surkisa (FFU), trenerów reprezentacji narodowych - Leo Beenhakkera i Ołeha Błochina, było wspólne wystąpienie prezydentów Polski i Ukrainy - Lecha Kaczyńskiego i Wiktora Juszczenki. Polsko-ukraińska prezentacja w Cardiff była również czynnie wspierana przez gwiazdy sportowe: Irenę Szewińską, Włodzimierza Smolarka, Jerzego Dudka, Witalija Kliczkę i Andrija Szewczenkę.

Polsko-ukraińska kandydatura otrzymała mocne wsparcie strony rządowej. Zarówno w postaci udzielonych gwarancji rządowych, czyli zapewnienia UEFA, że w przypadku wyboru Polski i Ukrainy rząd dopełni wszelkich starań, żeby Mistrzostwa Europy odbyły się, jak i w formie finansowej. Rządy Polski i Ukrainy przekazały po 10 milionów złotych każdy na przygotowanie oferty.

[edytuj] Miasta i stadiony

Lp.	Miasto	Stadion	Pojemność	Klub	Rok otwarcia	Mecze
Polska (PZPN)
stadiony główne
1	Warszawa	Stadion Narodowy	55 000	przyszły stadion narodowy	2011	otwarcie, 2 mecze grupowe, ćwierćfinał, półfinał
2	Gdańsk	Arena Bałtycka	44 000	Lechia Gdańsk	2011^[5]	mecze grupowe, ćwierćfinał
3	Poznań	Stadion Miejski	46 500 ^[6]	Lech Poznań	2010	mecze grupowe
4	Wrocław	Stadion na Maślicach^[7]^[8]^[9]	42 200	Śląsk Wrocław	2010	mecze grupowe
stadiony rezerwowe
5^R	Kraków	Stadion Henryka Reymana	33 047 ^[10]	Wisła Kraków	2010	mecze grupowe
6^R	Chorzów	Stadion Śląski	54 000	obecny stadion narodowy	2010	mecze grupowe

Lp.	Miasto	Stadion	Pojemność	Klub	Rok otwarcia	Mecze
Ukraina (FFU)
stadiony główne
1	Kijów	Stadion Olimpijski	73 000	stadion narodowy	2010	3 mecze grupowe, ćwierćfinał, finał
2	Donieck	Stadion Szachtar	50 000	Szachtar Donieck	2008	mecze grupowe, ćwierćfinał, półfinał
3	Dniepropietrowsk	Stadion Dnipro	31 003	Dnipro Dniepropietrowsk	2008	mecze grupowe
4	Lwów	Stadion Ukraina	33 000	Karpaty Lwów	2009	mecze grupowe
stadiony rezerwowe
5^R	Odessa	Stadion Centralny	34 362	Czornomorec Odessa	2010	mecze grupowe
6^R	Charków^[11]^{[potrzebne źródło]}	Stadion Metalist	30 500	Metalist Charków	2010	mecze grupowe

Przedstawione w tabeli dane techniczne (pojemności stadionów) przytoczone zostały na podstawie danych zawartych na oficjalnej stronie internetowej polsko-ukraińskiej Oferty EURO 2012^[12]. Są to dane projektowe, które mogą ulec zmianom (m.in. podczas realizacji inwestycji), co wyróżnione jest odpowiednimi odnośnikami (np. rok otwarcia stadionu w Gdańsku).

[edytuj] Organizacja rozgrywek

[edytuj] Komitet organizacyjny

Infrastruktura

26 kwietnia 2007 premier Jarosław Kaczyński podpisał zarządzenie w sprawie powołania Międzyresortowego Zespołu - Komitetu Organizacyjnego Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej EURO 2012. W skład komitetu weszli przedstawiciele władz państwowych, samorządów, organizacji społecznych oraz mediów. Na czele Komitetu Organizacyjnego w Polsce stanął premier Jarosław Kaczyński, natomiast na czele Komitetu Organizacyjnego na Ukrainie stanął prezydent Wiktor Juszczenko.^[13]^[14]

14 maja 2007 Minister Sportu Tomasz Lipiec powołał Macieja Grześkowiaka na stanowisko szefa sztabu organizacyjnego Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej Euro 2012. 24 lipca 2007 został on jednak odwołany z tego stanowiska przez nową minister sportu Elżbietę Jakubiak ^[15].

[edytuj] Prawo o Euro 2012

Zasady przygotowania finałowego turnieju EURO 2012 reguluje ustawa z dnia 7 września 2007 roku o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2007 r. Nr 173, poz. 1219). Rządowy projekt wpłynął do Sejmu 3 września 2007, jako druk sejmowy nr 2114. Prace nad projektem prowadziła Komisja Nadzwyczajna do rozpatrzenia projektów ustaw związanych z koalicyjnym programem rządowym "Solidarne Państwo", wprowadzono poprawki do projektu. Już 7 września 2007 przeprowadzono głosowanie w sprawie przyjęcia całości projektu ustawy - ustawę uchwalono na posiedzeniu nr 47 Sejmu V kadencji. 410 posłów było za, 0 przeciw, 2 wstrzymało się (głosowanie nr 103). Senat nie wniósł poprawek. Prezydent podpisał ustawę 19 września 2007. ^[16]^[17] W ustawie określono m.in. podmioty wykonujące przedsięwzięcia związane z turniejem i warunki ułatwiające organizację mistrzostw oraz sposób realizacji gwarancji rządowych. Na jej mocy zostaną utworzone spółki celowe z ograniczoną odpowiedzialnością, które będą odpowiedzialne za realizację inwestycji, finansowanych z budżetów państwa i jednostek samorządowych oraz środków Unii Europejskiej.

Wykaz przedsięwzięć Euro 2012, zawartych w ofercie przyjętej przez UEFA oraz objętych zobowiązaniami i gwarancjami Rządu Rzeczypospolitej Polskiej lub jednostek samorządu terytorialnego, a także innych niezbędnych do przeprowadzenia finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, został określony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 roku w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z 2007 r. Nr 192, poz. 1385). Przedsięwzięcia objęte rozporządzeniem to:

stadiony główne
- budowa Stadionu Narodowego w Warszawie
- rozbudowa Stadionu Miejskiego w Poznaniu
- budowa stadionu "Arena Bałtycka" w Gdańsku
- budowa nowego stadionu przy ul. Drzymały we Wrocławiu
stadiony rezerwowe
- rozbudowa Stadionu "WISŁA" w Krakowie
- przebudowa Stadionu Śląskiego w Chorzowie
pozostała infrastruktura
- Most pieszo-rowerowy na rzece Wiśle w Warszawie
- Centrum Handlowe w Warszawie

[edytuj] Przebieg rozgrywek

Do turnieju finałowego Mistrzostw Europy'2012 zakwalifikuje się 16 krajowych męskich reprezentacji seniorskich, które zostaną - metodą losowania - podzielone na cztery 4-zespołowe grupy. Rywalizacja w dwóch z nich toczyć się będzie w Polsce, a dwóch pozostałych na Ukrainie. Schemat rozgrywkowy (tzw. drabinka) ułożono w ten sposób, by aż do zakończenia półfinałów żadna z drużyn nie musiała przemieszczać się pomiędzy oboma państwami. Tylko kibice reprezentacji, która awansuje do finału będą musieli przemieścić się z Polski na Ukrainę.