Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2012

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Mistrzostwa Europy
w Piłce Nożnej 2012

УЄФА Чемпіонат Європи з футболу
Польща/Україна 2012
ME 2008 ME 2016
Szczegóły turnieju
Miasta, w których będą rozgrywane mecze
Miasta, w których będą rozgrywane mecze
Gospodarze Polska Polska / Ukraina Ukraina
Otwarcie 9 czerwca 2012, Warszawa (?)
Zamknięcie (finał) 1 lipca 2012, Kijów (?)
Liczba drużyn 16 (z 53 federacji)
Liczba stadionów (w 8 miastach)
Statystyki turnieju
Liczba meczów 31
Internet
Strona UEFA: www.uefa.com
Oficjalna strona kandydatury www.e2012.org
Galeria zdjęć na Commons
Wiadomości w Wikinews

Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2012 w skrócie Euro 2012 (ukr. Чемпіонат Європи з футболу 2012) — czternaste finały piłkarskich Mistrzostw Europy mężczyzn w historii, organizowane wspólnie przez dwa państwa: Polskę i Ukrainę (po raz trzeci w dziejach tej imprezy – wcześniej: Belgia/Holandia w 2000 oraz Austria/Szwajcaria w 2008).

Przewidywany i w tej chwili nieoficjalny termin przeprowadzenia finałów to okres od 9 czerwca 2012 roku (mecz otwarcia w Warszawie) do 1 lipca 2012 (spotkanie finałowe najprawdopodobniej w Kijowie). Oficjalny termin zostanie określony przez UEFA w 2010.[1][2]

Spis treści

[edytuj] Eliminacje/Uczestnicy

[edytuj] Zakwalifikowane drużyny

Drużyna Zakwalifikowana jako Data kwalifikacji Liczba występów w ME Najlepszy wynik w ME
Polska Polska gospodarz 18 kwietnia 2007 1 (2008)
Ukraina Ukraina gospodarz 18 kwietnia 2007 debiutant

[edytuj] Procedura wyboru gospodarza

Procedura wyboru gospodarza finałów ME'2012 uregulowana została oficjalnym regulaminem UEFA.[3] 1 lutego 2004 organizacja ta wdrożyła formalną procedurę przyjmowania zgłoszeń, a 16 grudnia 2004 rozesłała do swych wszystkich ówczesnych członków (52 federacji krajowych) oficjalne zaproszenie do składania ofert i udziału w postępowaniu konkursowym. Początkowo chęć zorganizowania finałów Euro 2012 wyraziło 12 państw, które przesłały do UEFA 9 kandydatur (6 pojedynczych oraz 3 podwójne):

Jeszcze przed rozpoczęciem wstępnej selekcji z dalszego postępowania zostały wykluczone Szkocja i Irlandia Północna, bowiem nie dotrzymały terminu składania oficjalnych ofert (31 stycznia 2005). Do 21 lipca 2005 pozostała ósemka chętnych musiała złożyć dokumentację potwierdzającą organizacyjne możliwości wymagane na pierwszym etapie konkursu. Azerbejdżan, Rosja i Rumunia nie dostarczyły w terminie wymaganych dokumentów, dlatego zostały wykluczone z grona oferentów. Toteż do pierwszej fazy - rozpoczętej 7 listopada 2005 - zakwalifikowanych zostało 5 kandydatur: Chorwacja z Węgrami, Grecja, Polska z Ukrainą, Turcja oraz Włochy. Do drugiego, finałowego etapu Komitet Wykonawczy UEFA zdecydował się wybrać 3 kandydatury: włoską (11 głosów), chorwacko-węgierską (9 głosów), a także polsko-ukraińską (7 głosów). Grecja (z 2 głosami) i Turcja (6 głosów) zostały wyeliminowane. W związku z piłkarską aferą korupcyjną w Italii, pojawiły się spekulacje, że kandydatura ta mogłaby zostać wycofana, jednak ostatecznie Włosi do końca uczestniczyli w konkursie.

Radość Polaków przed ratuszem w Cardiff po wyborze Polski i Ukrainy na gospodarzy ME'2012
Radość Polaków przed ratuszem w Cardiff po wyborze Polski i Ukrainy na gospodarzy ME'2012

Gospodarza Euro 2012 pierwotnie planowano wyłonić 8 grudnia 2006, jednak ze względów formalno-organizacyjnych termin przesunięto o ponad 4 miesiące na 18 kwietnia 2007. 17 kwietnia 2007 w ratuszu w Cardiff - finałową prezentacją całej trójki zainteresowanych oferentów - rozpoczął się dwudniowy kongres, podczas którego miało dojść - metodą głosowania - do wyboru najlepszej kandydatury. W dniu wyboru (18 kwietnia 2007) komitet głosujący składał się z 12 przedstawicieli, będących członkami rzeczywistymi Komitetu Wykonawczego UEFA:[4]

Rzeczywistymi członkami UEFA byli wówczas również Ukraina Hryhorij Surkis i Włochy Franco Carraro, jednak ze względu na realny konflikt interesów, nie mogli oni brać czynnego udziału w głosowaniu. Pozostałym członkom komitetu głosującego przysługiwało po jednym głosie, do oddania na jedną spośród trzech finałowych kandydatur. Całe głosowanie odbywało się w trybie tajnym. W celu wyłonienia zwycięzcy niezbędne było kworum (8 osób) oraz wybór osiągnięty większością bezwzględną. W przypadku, gdyby w pierwszej turze nie udało sie wyłonić zwycięzcy, procedura konkursowa przewidywała drugą turę głosowania - jednej spośród dwóch najwyżej ocenionych ofert. W przypadku remisu w drugiej turze, głos decydujący leżał w gestii prezydenta UEFA - Michela Platiniego, który ujawniając swój wybór wskazałby zwycięzcę.

Stosunkiem głosów 8 do 4 do 0 - wygrała wspólna oferta Polski i Ukrainy, więc druga tura głosowania nie była konieczna. Wyniki selekcji wstępnej oraz głosowań w I i II fazie konkursu przedstawiono w poniższej tabeli:

Kandydatura Selekcja wstępna
I faza selekcji
II faza selekcji
Polska Polska / Ukraina Ukraina + 7 8
Włochy Włochy + 11 4
Chorwacja Chorwacja / Węgry Węgry + 9 0
Turcja Turcja + 6
Grecja Grecja + 2
Azerbejdżan Azerbejdżan ×
Rumunia Rumunia ×
Rosja Rosja ×

[edytuj] Oferta polsko-ukraińska

Zarówno dla Polski, jak i Ukrainy udział w postępowaniu konkursowym o organizację piłkarskich mistrzostw Europy był pierwszą w historii próbą starania się o przeprowadzenie wielkiej imprezy futbolowej. Wiosną 2003 wstępną koncepcję zorganizowania ME na Ukrainie po raz pierwszy publicznie zaprezentował prezydent Ukraińskiego Związku Piłki Nożnej (FFU) Hryhorij Surkis. Uznał on jednak, iż sama Ukraina nie ma zbyt wielkich szans na przyznanie tak wielkiej imprezy, przekonał więc do swojego pomysłu władze Polskiego Związku Piłki Nożnej (PZPN). W sierpniu 2003 w trakcie posiedzenia FFU w Kijowie odbyły się wstępne rozmowy między Surkisem i przedstawicielem PZPN Adamem Olkowiczem. 27 września 2003 doszło we Lwowie do podpisania umowy o współpracy między PZPN i FFU (było to zarazem pierwsze w dziejach zagraniczne posiedzenie polskiej futbolowej centrali, jednak - aby przestrzegać prawa - najważniejsze uchwały przegłosowano między Rzeszowem i Przemyślem - w autokarze wiozącym polskich delegatów do Lwowa). Podpisano tam trzy dokumenty: uchwałę o wspólnej organizacji Euro 2012, 5-letnią umowę o współpracy między federacjami oraz listy z prośbą o poparcie starań do ówczesnych prezydentów obu państw: Aleksandra Kwaśniewskiego i Leonida Kuczmy.

Po 3,5-letnich przygotowaniach kandydatury, 18 kwietnia 2007 wspólna misja zakończyła się pełnym sukcesem.

Jedna z prac dziecięcych promująca polsko-ukraińską kandydaturę w walce o organizowanie ME'2012
Jedna z prac dziecięcych promująca polsko-ukraińską kandydaturę w walce o organizowanie ME'2012

[edytuj] Partnerzy kandydatury

Istotnym elementem starań danego kraju o organizację Mistrzostw Europy w piłce nożnej jest przekonanie UEFA, że jego kandydatura cieszy się poparciem rządu, społeczeństwa oraz biznesu.

Jednym z elementów prezentacji polsko-ukraińskiej kandydatury, przedstawionej na zamkniętej dla mediów prezentacji w Cardiff, obok wystąpień prezesów federacji - Michała Listkiewicza (PZPN) i Hrihorija Surkisa (FFU), trenerów reprezentacji narodowych - Leo Beenhakkera i Ołeha Błochina, było wspólne wystąpienie prezydentów Polski i Ukrainy - Lecha Kaczyńskiego i Wiktora Juszczenki. Polsko-ukraińska prezentacja w Cardiff była również czynnie wspierana przez gwiazdy sportowe: Irenę Szewińską, Włodzimierza Smolarka, Jerzego Dudka, Witalija Kliczkę i Andrija Szewczenkę.

Polsko-ukraińska kandydatura otrzymała mocne wsparcie strony rządowej. Zarówno w postaci udzielonych gwarancji rządowych, czyli zapewnienia UEFA, że w przypadku wyboru Polski i Ukrainy rząd dopełni wszelkich starań, żeby Mistrzostwa Europy odbyły się, jak i w formie finansowej. Rządy Polski i Ukrainy przekazały po 10 milionów złotych każdy na przygotowanie oferty.

[edytuj] Miasta i stadiony

Polska Polska (PZPN)
Lp. Miasto Stadion Pojemność Klub Rok otwarcia Mecze Zdjęcie
stadiony główne
1 Warszawa Stadion Narodowy 55 000 przyszły stadion narodowy 2011 otwarcie, 2 mecze grupowe,
ćwierćfinał, półfinał
2 Gdańsk Arena Bałtycka 44 000 Lechia Gdańsk 2011[5] mecze grupowe, ćwierćfinał
3 Poznań Stadion Miejski 46 500 [6] Lech Poznań 2010 mecze grupowe
4 Wrocław Stadion na Maślicach[7][8][9] 42 200 Śląsk Wrocław 2010 mecze grupowe
stadiony rezerwowe
5R Kraków Stadion Henryka Reymana 33 047 [10] Wisła Kraków 2010 mecze grupowe
6R Chorzów Stadion Śląski 54 000 obecny stadion narodowy 2010 mecze grupowe
Ukraina Ukraina (FFU)
Lp. Miasto Stadion Pojemność Klub Rok otwarcia Mecze Zdjęcie
stadiony główne
1 Kijów Stadion Olimpijski 73 000 stadion narodowy 2010 3 mecze grupowe, ćwierćfinał, finał
2 Donieck Stadion Szachtar 50 000 Szachtar Donieck 2008 mecze grupowe, ćwierćfinał, półfinał
3 Dniepropietrowsk Stadion Dnipro 31 003 Dnipro Dniepropietrowsk 2008 mecze grupowe
4 Lwów Stadion Ukraina 33 000 Karpaty Lwów 2009 mecze grupowe
stadiony rezerwowe
5R Odessa Stadion Centralny 34 362 Czornomorec Odessa 2010 mecze grupowe
6R Charków[11][potrzebne źródło] Stadion Metalist 30 500 Metalist Charków 2010 mecze grupowe
Przedstawione w tabeli dane techniczne (pojemności stadionów) przytoczone zostały na podstawie danych zawartych na oficjalnej stronie internetowej polsko-ukraińskiej Oferty EURO 2012[12]. Są to dane projektowe, które mogą ulec zmianom (m.in. podczas realizacji inwestycji), co wyróżnione jest odpowiednimi odnośnikami (np. rok otwarcia stadionu w Gdańsku).

[edytuj] Organizacja rozgrywek

[edytuj] Komitet organizacyjny

Infrastruktura
Infrastruktura

26 kwietnia 2007 premier Jarosław Kaczyński podpisał zarządzenie w sprawie powołania Międzyresortowego Zespołu - Komitetu Organizacyjnego Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej EURO 2012. W skład komitetu weszli przedstawiciele władz państwowych, samorządów, organizacji społecznych oraz mediów. Na czele Komitetu Organizacyjnego w Polsce stanął premier Jarosław Kaczyński, natomiast na czele Komitetu Organizacyjnego na Ukrainie stanął prezydent Wiktor Juszczenko.[13][14]

14 maja 2007 Minister Sportu Tomasz Lipiec powołał Macieja Grześkowiaka na stanowisko szefa sztabu organizacyjnego Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej Euro 2012. 24 lipca 2007 został on jednak odwołany z tego stanowiska przez nową minister sportu Elżbietę Jakubiak [15].

[edytuj] Prawo o Euro 2012

Zasady przygotowania finałowego turnieju EURO 2012 reguluje ustawa z dnia 7 września 2007 roku o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2007 r. Nr 173, poz. 1219). Rządowy projekt wpłynął do Sejmu 3 września 2007, jako druk sejmowy nr 2114. Prace nad projektem prowadziła Komisja Nadzwyczajna do rozpatrzenia projektów ustaw związanych z koalicyjnym programem rządowym "Solidarne Państwo", wprowadzono poprawki do projektu. Już 7 września 2007 przeprowadzono głosowanie w sprawie przyjęcia całości projektu ustawy - ustawę uchwalono na posiedzeniu nr 47 Sejmu V kadencji. 410 posłów było za, 0 przeciw, 2 wstrzymało się (głosowanie nr 103). Senat nie wniósł poprawek. Prezydent podpisał ustawę 19 września 2007. [16][17] W ustawie określono m.in. podmioty wykonujące przedsięwzięcia związane z turniejem i warunki ułatwiające organizację mistrzostw oraz sposób realizacji gwarancji rządowych. Na jej mocy zostaną utworzone spółki celowe z ograniczoną odpowiedzialnością, które będą odpowiedzialne za realizację inwestycji, finansowanych z budżetów państwa i jednostek samorządowych oraz środków Unii Europejskiej.

Wykaz przedsięwzięć Euro 2012, zawartych w ofercie przyjętej przez UEFA oraz objętych zobowiązaniami i gwarancjami Rządu Rzeczypospolitej Polskiej lub jednostek samorządu terytorialnego, a także innych niezbędnych do przeprowadzenia finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, został określony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 roku w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z 2007 r. Nr 192, poz. 1385). Przedsięwzięcia objęte rozporządzeniem to:


[edytuj] Przebieg rozgrywek

Do turnieju finałowego Mistrzostw Europy'2012 zakwalifikuje się 16 krajowych męskich reprezentacji seniorskich, które zostaną - metodą losowania - podzielone na cztery 4-zespołowe grupy. Rywalizacja w dwóch z nich toczyć się będzie w Polsce, a dwóch pozostałych na Ukrainie. Schemat rozgrywkowy (tzw. drabinka) ułożono w ten sposób, by aż do zakończenia półfinałów żadna z drużyn nie musiała przemieszczać się pomiędzy oboma państwami. Tylko kibice reprezentacji, która awansuje do finału będą musieli przemieścić się z Polski na Ukrainę.


Przypisy

  1. PAP. Prawdopodobna data otwarcia Euro 2012. Portal Onet.pl. 25 kwietnia 2007. (ost. aktualizacja 2007-04-25 12:38).
  2. misza, js. Euro 2012 za 1870 dni. Gazeta Wyborcza. 25 kwietnia 2007. (ostatnia aktualizacja 2007-04-25 20:43).
  3. UEFA UEFA official voting rules. (pdf)
  4. UEFA, About UEFA, UEFA’s Executive Committee.
  5. Michał Stąporek. Baltic Arenę czas zacząć. trojmiasto.pl. 20 kwietnia 2007.
  6. http://stadiony.net/project.php?p=51
  7. [1]
  8. mar, PAP. Dutkiewicz: Chcę, by we Wrocławiu zagrali Polacy. Portal Gazeta.pl. 18 kwietnia 2007. (ost. aktualizacja 2007-04-18 13:37).
  9. Waldemar Szymczyk. Chcemy Euro? Trzeba zburzyć Stadion Śląski!. Sport.pl. 20 kwietnia 2007. (ost. aktualizacja 2007-04-20 12:17).
  10. http://www.stadionwisly.info/?p=aktualnosci&z=203 (stan na 2007-11-17 24:00)
  11. rb. Euro 2012 na sześciu stadionach?. Gazeta Wyborcza. 20 kwietnia 2007. (ost. aktualizacja 2007-04-20 09:45).
  12. Oficjalny serwis polsko-ukraińskiej Oferty EURO 2012 — www.e2012.org
  13. ACM, PAP. Lipiec: Pół rządu w Komitecie Organizacyjnym Euro. Sport.pl. 25 kwietnia 2007. (ostatnia aktualizacja 2007-04-25 18:39).
  14. KPRM, Powstał Komitet Organizacyjny EURO 2012, Warszawa, 26 kwietnia 2007.
  15. mik, PAP. Grześkowiak szefem sztabu organizacyjnego Euro 2012. Sport.pl. 14 maja 2007. (ost. aktualizacja 2007-05-14 13:12).
  16. Opis przebiegu procesu legislacyjnego - druk nr 2114
  17. Michał Białoński: Prezydent podpisał ustawę o Euro 2012!. [dostęp 19 września 2007].

[edytuj] Linki zewnętrzne