Barcino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Barcino
Państwo  Polska
Województwo pomorskie
Powiat słupski
Gmina Kępice
Liczba ludności (2006) 577
Strefa numeracyjna (+48) 59
Kod pocztowy 77-232
Tablice rejestracyjne GSL
SIMC 0744887
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Barcino
Barcino
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Barcino
Barcino
Ziemia 54°16′41″N 16°57′40″E/54,278056 16,961111Na mapach: 54°16′41″N 16°57′40″E/54,278056 16,961111

Barcino (kaszb. Barcëno, niem. Bartin) – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Kępice przy skrzyżowaniu dróg wojewódzkich nr 208 i 209 i na trasie zawieszonej linii kolejowej Bytów-Korzybie (przystanek kolejowy Barcino).

Historia do 1945 r.[edytuj | edytuj kod]

W 1478 r. książę pomorski Bogusław X oddał w lenno dobra rycerskie Barcino wraz z przyległościami Hennesowi Massowowi, jego bratu Mickesowi i ich kuzynom Ewaldowi, Thomasowi i Clausowi[1]. Barcino pozostało do 1822 r. z ośmioletnią przerwą, kiedy to w 1793 r. sprzedano majątek majorowi von Hoymowi za sumę 69500 niemieckich talarów, a odkupiono za 60000 niemieckich talarów[2], w posiadaniu rodziny Massowów i było siedzibą tzw. barcińskiej gałęzi tej rodziny. W połowie XVIII w. wybudowano w Barcinie potężny klasycystyczny pałac, który przez lata uchodził za najznamienitszy junkierski dwór powiatu miasteckiego[3].

W XIX w. w Barcinie znajdowała się siedziba landrata powiatu miasteckiego[4][5].

W 1874 r. wieś kościelna posiadała folwark Kotłowo (niem. Kotelow lub Cotlow), owczarnię, młyn wodny, kaznodzieję, zakrystiana, dziesięciu chłopów, dwóch chałupników, kuźnię i w sumie 36 gospodarstw domowych. W 1893 r. dobra rycerskie przechodzą w ręce członków rodziny Puttkamerów. Potem uzyskał je Karl-Wilhelm Becker. Z powodu stosunkowo dużej odległości od najbliższych miast Barcino otrzymało własny szpital.

W 1939 r. w Barcinie doliczono się 1030 mieszkańców, którzy żyli w 245 gospodarstwach domowych.

Przed końcem II wojny światowej Barcino było siedzibą dystryktu barcińskiego w powiecie miasteckim, rejencji koszalińskiej, prowincji Pomorze. Powierzchnia gminy wynosiła 2013 ha. Gmina obejmowała 4 miejscowości[6]:

  • ... (Augusthal)
  • Barcino (Bartin)
  • Kotłowo (Kotlow)
  • Radzikowo (Marienthal)

Przed 1945 r. w Barcinie znajdował się dworzec kolejowy, szpital, apteka, szkoła, filia przedsiębiorstwa energetycznego z Biesowic (Beßwitzer Elektrizitätsgesellschaft), a także liczne warsztaty i sklepy. Majątek znajdował się w posiadaniu rodziny Becker.

W końcu II wojny światowej wieś została 8 marca 1945 zajęta przez Armię Czerwoną. W wyniku działań wojennych wiele budynków zostało zniszczonych. Po odejściu oddziałów wojskowych domy i gospodarstwa przejęli Polacy, a niemieccy mieszkańcy wsi zostali wysiedleni.

W latach 1945-54 siedziba gminy Barcino. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Zespół pałacowy z XVIII wieku[7]

Przypisy

  1. Ludwig Wilhelm Brüggemann: Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogtums Vor- und Hinterpommern. Teil II, Band 2, Stettin 1784, S. 783-784, Nr. 3.
  2. Jarosław Ellwart Peter Oliver Loew: Śladami Bismarcka po Pomorzu. Wydanie III rozszerzone, Gdynia 2008, ISBN 978-83-7591-003-2
  3. Jarosław Ellwart Peter Oliver Loew: Śladami Bismarcka po Pomorzu. Wydanie III rozszerzone, Gdynia 2008, ISBN 978-83-7591-003-2
  4. : Leopold von Zedlitz-NeukirchDer Preußische Staat in allen seinen Beziehungen. Band 2, Berlin 1836, S. 316.
  5. Handbuch über den Königlich Preußischen Hof und Staat für das Jahr 1841. Berlin 1841, S. 312.
  6. Die Gemeinde Bartin im ehemaligen Kreis Rummelsburg (Gunthard Stübs und Pommersche Forschungsgemeinschaft, 2011)
  7. Rejestr zabytków nieruchomych 2011 woj. pomorskie. kobidz.pl.