Kępice
| Kępice | |||||
|
|||||
| Państwo | |||||
| Województwo | |||||
| Powiat | słupski | ||||
| Gmina | Kępice gmina miejsko-wiejska |
||||
| Prawa miejskie | 1967[1] | ||||
| Burmistrz | Magdalena Gryko | ||||
| Powierzchnia | 6,11 km² | ||||
| Populacja (2008) • liczba ludności • gęstość |
3756[1] 615 os./km² |
||||
| Strefa numeracyjna |
+48 59 | ||||
| Kod pocztowy | 77–230 | ||||
| Tablice rejestracyjne | GSL | ||||
| TERC (TERYT) |
6222812054 | ||||
|
Urząd miejski
ul. Niepodległości 677–230 Kępice |
|||||
| Strona internetowa | |||||
Kępice (kaszb. Hômer, niem. Hammermühle) – miasto w woj. pomorskim, w powiecie słupskim, położone na skraju Wysoczyzny Polanowskiej w dolinie rzeki Wieprzy, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Kępice. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. słupskiego, teraz należy do woj. pomorskiego.
Miasto, otoczone lasami Puszczy Słupskiej, leży na trasie linii kolejowej Piła Główna – Ustka, z przystankiem Kępice i przy drodze wojewódzkiej 208.
W okolicy znajduje się kilka jezior np. Obłęskie, Kryształek (nazwa gwarowa z powodu bardzo czystej wody), Łętowo, Jezioro Korzybie, Przyjezierze, Nakło. Przez miasto przepływa rzeka Wieprza.
Według danych z 31 grudnia 2004 r. miasto miało 3878 mieszkańców. Gmina Kępice liczy wraz z miastem ok. 10 155 mieszkańców[potrzebne źródło].
Spis treści |
Historia [edytuj]
W X-XII w. poniżej zakładu garbarskiego w zakolu Wieprzy znajdował się gródek, do dziś pozostał po nim obrys wałów, czyli grodzisko. Przez wieki był to teren puszczy. Przyspieszony rozwój osadnictwa zaczął się w II poł. XIX w. W dolinie Wieprzy na wschód od Warcina znajdowała się kuźnia. 7 lipca 1867 ówczesny pruski premier Otto von Bismarck zakupił od Wernera Ewalda von Blumenthala majątek Warcino dzięki dotacji w wysokości 400 tys. talarów uzyskanej po zwycięskiej wojnie prusko-austriackiej. W 1868 Bismarck zlecił wybudowanie nad Wieprzą papierni "Papierfabrik Hammermühle". Następnie powstaje większy zakład w Kruszce (Fuchsmühle). Papiernie te, które od 1889 występują pod nazwą "Varziner Papierfabrik A.G.", stają się największym przedsiębiorstwem przemysłowym na niemieckim Pomorzu Wschodnim i znaczącym producentem banknotów. Obok zakładów powstają nowe osiedla. Wraz z zakończeniem budowy linii kolejowej ze Szczecinka przez Miastko do Słupska miejscowość uzyskuje dworzec kolejowy, a przez położone 7 km na północ Korzybie połączenie z linią Sławno-Bytów. W roku 1898 nowym właścicielem zostaje Wilhelm von Bismarck, syn kanclerza Rzeszy i nadprezydent Prus Wschodnich. Po jego śmierci dobra warcińskie odziedziczył jego jedyny syn Wilhelm Nikolaus von Bismarck (1896-1940). Po roku 1890 na potrzeby papierni i tartaku zostały uruchomione elektrownie wodne. W 1918 r. na Wieprzy istniał system czterech elektrowni: w Kępce (Kampmühle), Kruszce (Fuchsmühle), Biesowicach (Beßwitz) i Kępicach (Hammermühle). Wszystkie one, oprócz kępickiej, zostały zniszczone w czasie II wojny światowej. W wyniku reformy administracyjnej w 1928 doszło do scalenia osiedli znajdujących się na terenie niwy warcińskiej (Varziner Flur), czyli Kruszki, Kępic, Kępki i dworca kolejowego w jedną gminę w ramach powiatu miasteckiego pod nazwą Kępice. Coraz więcej ludzi znajdowało zatrudnienie w przemyśle. Liczba mieszkańców w 1939 wzrosła do 2169 osób. W czasie II wojny światowej w papierniach na przymusowych robotach pracowało wielu Polaków. Wytwarzano w nich fałszywe amerykańskie dolary i angielskie funty szterlingi służące destabilizacji gospodarek USA i Wielkiej Brytanii. Oprócz tego w czasie wojny produkowano w Kępicach i Kruszce śmigła i szyby na wyposażenie samolotów myśliwskich. Wśród polskich robotników przymusowych istniała komórka organizacji konspiracyjnej Odra, która została rozbita przez Gestapo w 1944. Po ciężkich walkach w okresie między 2 i 4 marca 1945 Kępice zostały zdobyte przez Armię Czerwoną. Urządzenia fabryczne zostały zdemontowane przez Rosjan w latach 1946/47. Po zakończeniu wojny miejscowość przeszła pod polski zarząd. Rozpoczął się proces wysiedlania ludności niemieckiej i zastępowania jej przez przesiedleńców z głębi kraju i kresów wschodnich spoza linii Curzona. Przez pierwsze powojenne miesiące ówczesna wieś nosiła nazwę Businko[2];, a stacja kolejowa Businko Korzybskie. Nazwę Kępice wprowadzono rozporządzeniem Ministerstwa Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 roku[3]. W miejsce zdemontowanej papierni i fabryki celulozy uruchomiono w 1957 garbarnię. Kępickie Zakłady Garbarskie Kegar zatrudniały do 1000 pracowników i posiadały zakłady filialne w Białogardzie i Dębnicy Kaszubskiej. Zostały sprywatyzowane w 1996. W 1958 pracownicy garbarni odbudowali zdemontowaną elektrownię wodną w Kępicach. W 1980 elektrownia została przekazana w użytkowanie do Zakładu Energetycznego w Słupsku. W 1996 dokonano gruntownej modernizacji jej urządzeń. Przez pierwsze 15 powojennych lat Kępice były grupą niewielkich osiedli. Dopiero w styczniu 1959 otrzymały status osiedla robotniczego. Dzięki garbarni miejscowość szybko się rozwijała i
1 stycznia 1967 r. Kępice otrzymały prawa miejskie.
Rozwój demograficzny miasta [edytuj]
| Rok | Liczba ludności |
|---|---|
| 1905 | 414 |
| 1930 | 1.400 |
| 1933 | 2.008 |
| 1939 | 2.169 |
| 1946 | 1.107 |
| 1950 | 631 |
| 1960 | 2.049 |
| 1970 | 2.878 |
| 1978 | 3.106 |
| 1987 | 4.156 |
| 2007 | 3.800[4] |
Miasta partnerskie [edytuj]
Podział administracyjny gminy Kępice [edytuj]
Gmina zajmuje powierzchnię 293 km², którą zamieszkuje 10.155 mieszkańców (2002). W jej skład wchodzi 15 sołectw obejmujących 36 miejscowości:
| Nazwa polska | Nazwa kaszubska | Nazwa niemiecka |
|---|---|---|
| Barcino | Bartin | |
| Barwino | Barvin | |
| Biesowice | Beßwitz | |
| Biesowiczki | Beßwitzer Glashütte | |
| Bronowo | Brünnow | |
| Brzezinka | Birkenthal | |
| Chorówko | Neu Chorow | |
| Chorowo | Chorow | |
| Ciecholub | Techlipp | |
| Darnowo | Börnen | |
| Gościeradz | Augusthof | |
| Jabłoniec | Rosenhof | |
| Jabłonna | Vorwerk Augustthal | |
| Kaczyno | ||
| Kawka | ||
| Kępice | Kãpëcé | Hammermühle |
| Korzybie | Korzëbié | Zollbrück |
| Kotłowo | Vorwerk Kotlow | |
| Łużki | Luschken | |
| Mielęcino | Fuchsberge | |
| Mzdowiec | Misdow | |
| Mzdówko | Misdow B | |
| Mzdowo | Misdow A | |
| Obłęże | Òblëżé | Woblanse |
| Osieki | Wusseken | |
| Osowo | Òsowò | Wussow |
| Płocko | Plötzig | |
| Podgóry | Puddiger | |
| Polichno | ||
| Przyjezierze | Seehof | |
| Przytocko | Pritzig | |
| Pustowo | Pùstòwò | Püstow |
| Radzikowo | Marienthal | |
| Warcino | Warcënò | Varzin |
| Węgorzyno | Vangerin | |
| Żelice Dolne | Nieder Seelitz | |
| Żelice Górne | Ober Seelitz |
Wspólnoty wyznaniowe [edytuj]
- Parafia Matki Bożej Różańcowej w Kępicach
- Chrześcijański Zbór Świadków Jehowy: jeden zbór, korzystający z miejscowej Sali Królestwa[5]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 kepice.pl. [dostęp 3.10.2011].
- ↑ Słownik współczesnych nazw geograficznych Pomorza Zachodniego z nazwami przejściowymi z lat 1945-1948. Tadeusz Białecki (red.). Szczecin: Książnica Pomorska w Szczecinie, 2002, s. 96. ISBN 83-87879-34-7.
- ↑ M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262, s. 4
- ↑ ↑ Główny Urząd Statystyczny, „LUDNOŚĆ - STAN I STRUKTURA W PRZEKROJU TERYTORIALNYM“, Stand vom 30. Juni 2007
- ↑ Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 29 stycznia 2013.
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
|||||||||||||||||
|
||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
|
||||||||||

