Bartolommeo Berrecci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Bartolommeo Berrecci, Bartolomeo Berecci (ur. ok. 1480 w Pontassieve koło Florencji, zm. 1537 w Krakowie) – włoski architekt i rzeźbiarz okresu renesansu, działający na dworze króla polskiego Zygmunta I Starego.

Kaplica Zygmuntowska z lat 1519-1533
Baldachim nad nagrobkiem Władysława II Jagiełły z lat 1519-1524
Nagrobek trzech Janów w Tarnowie
Epitafium B.Berrecciego w kościele Bożego Ciała w Krakowie

Przypuszczalnie kształcił się u rzeźbiarza florenckiego Andrea Ferrucciego (lub u jego uczniów). Został sprowadzony do Polski około roku 1516 przez prymasa Jana Łaskiego. W 1528 roku otrzymał obywatelstwo miasta Kazimierza, a od 1533 roku pełnił funkcję rajcy miejskiego. Przejął krakowski warsztat rzeźbiarsko-kamieniarski Franciszka Florentczyka (zm. 1516), wraz z grupą zatrudnionych tam włoskich artystów (Bernardino di Gianotis, Giovanni Cini ze Sieny, Mikołaj Castiglione, pięciu członków rodziny Soli). Wykonywał zamówienia m.in. w Krakowie, Niepołomicach, Poznaniu, Tarnowie. Dorobił się w Polsce znacznego majątku, był właścicielem sześciu krakowskich kamienic, dwóch kramów sukiennych, placów oraz cegielni za miastem. Ożenił się z Małgorzatą Szelągówną, a następnie z Dorotą Czarnowoyską. Zginął zamordowany przez innego Włocha przed Pałacem pod Baranami w Krakowie. Zgodnie ze swoją prośbą został pochowany w podziemiach kaplicy św. Anny przy kościele Bożego Ciała na krakowskim Kazimierzu.

Realizacje[edytuj | edytuj kod]

Inne prace:

Przypisy

  1. Praca zbiorowa: Dynastie - Jagiellonowie. Wyd. I. Warszawa: AGORA S.A., 2010, s. 8. ISBN 978-83-268-0081-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Literatura uzupełniająca[edytuj | edytuj kod]