Baudolino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Baudoliuno – powieść Umberto Eco napisana w 2000 r., w Polsce wydana w 2001 r.

Głównym bohaterem książki jest Baudolino, chłopiec o wielkiej wyobraźni i bystrym umyśle. Sprowadza on do rodzicielskiego domu zabłąkanego wśród mgieł rycerza, którym okazuje się być sam cesarz Fryderyk I Barbarossa. Chłopiec zyskuje przez swe opowieści jego sympatię i tak trafia na cesarski dwór, gdzie jest świadkiem (a także sprawcą) wielu wydarzeń, które odmieniły historię Europy.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Akcja zaczyna się w 1204 r., w trakcie IV wyprawy krzyżowej. W czasie gdy krzyżowcy plądrują Konstantynopol, Baudolino ratuje życie Niketasowi Choniatesowi, bizantyjskiemu historykowi, a następnie opowiada mu o swym dzieciństwie, o tym, jak dostał się na dwór cesarza, i tym, jak umierający biskup Otton powierzył mu misję, aby wysłać Fryderyka Barbarossę na wschód do legendarnego królestwa Księdza Jana. Opowiada także o wielu przygodach (mniej lub bardziej związanych z Księdzem Janem i jego królestwem). Jego opowieść kończy się w momencie powrotu z wyprawy, której celem było legendarne królestwo do Konstantynopola. Dopiero wtedy pojął rzeczy, których wcześniej nie rozumiał.

Postacie[edytuj | edytuj kod]

Postacie fikcyjne:

  • Baudolino – główny bohater
  • Blemmjowie i Satyrowie – mieszkańcy Królestwa Księdza Jana

Postacie legendarne:

  • Ksiądz Jan – wg XII-wiecznej legendy władca zaginionego chrześcijańskiego królestwa w Indiach lub Afryce.
  • Gagliaudo – legendarny obrońca Alessandrii, w książce ojciec Baudolina

Postacie historyczne: