Benedykt (patriarcha Jerozolimy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Benedykt
Wasilios Papadopoulos
patriarcha Świętego Miasta Jerozolimy i całej Palestyny
Benedykt
Kraj działania  Izrael
Data urodzenia 1892
Data i miejsce śmierci 9 grudnia 1980
Jerozolima
patriarcha jerozolimski
Okres sprawowania 1957-1980
Wyznanie prawosławie
Kościół Prawosławny patriarchat Jerozolimy
Śluby zakonne 3 grudnia 1914
Diakonat 1918
Prezbiterat 1929
Chirotonia biskupia 1951
Wybór patriarchy 1 marca 1957
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Benedykt, imię świeckie Wasilios Papadopoulos (ur. w 1892, zm. 9 grudnia 1980 w Jerozolimie) – patriarcha jerozolimski w latach 1957–1980.

Ukończył szkołę duchowną przy Patriarchacie Jerozolimskim i został zatrudniony w jego sekretariacie w 1914. W tym samym roku, 3 grudnia, złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię Benedykt. Następnego dnia przyjął święcenia diakońskie. Okres I wojny światowej, do grudnia 1918 spędził w Damaszku razem z patriarchą Damianem i Świętym Synodem Kościoła. W grudniu 1918 patriarcha mianował go swoim osobistym hierodiakonem i sekretarzem[1]. We wrześniu 1921 z polecenia Synodu wyjechał na studia teologiczne, prawnicze i ekonomiczne do Aten, które ukończył w 1925. W lutym 1929 został egzarchą patriarchy Jerozolimy w Atenach. W tym samym roku przyjął święcenia kapłańskie, a następnie otrzymał godność archimandryty[1].

W 1946 zakończył pełnienie dotychczasowych obowiązków i został wezwany do Jerozolimy w celu objęcia funkcji przewodniczącego komisji ds. nieruchomości kościelnych i ds. ekonomicznych. W 1950 jako przedstawiciel Patriarchatu uczestniczył w posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa ONZ dotyczącym przyszłości Jerozolimy[1]. Rok później w bazylice Zmartwychwstania Pańskiego miała miejsce jego chirotonia na biskupa tyberiadzkiego. W tym samym dniu otrzymał godność arcybiskupią[1].

29 stycznia 1957 został wybrany na patriarchę Jerozolimy po śmierci Tymoteusza i 1 marca tego samego roku intronizowany[1].

Benedykt I przyczynił się do wydania w 1958 przez króla Jordanii Husajna I rezolucji zobowiązującej rząd Jordanii do obrony Patriarchatu Jerozolimskiego[2]. W czasie sprawowania urzędu patriarchy działał na rzecz ochrony i zagospodarowania świątyń chrześcijańskich w Palestynie, organizacji instytucji społecznych i edukacyjnych[1]. Jako jedyny z patriarchów jerozolimskich rezydował w pałacyku na Górze Oliwnej, nie zaś w tradycyjnej rezydencji. Tam też organizował posiedzenia Świętego Synodu[3].

Po wojnie sześciodniowej w 1967 patriarcha zmienił trzynaście z siedemnastu prawosławnych klasztorów w Jerozolimie na domy czynszowe dla Palestyńczyków, których domy zostały zniszczone. Przekazał budynek seminarium duchownego na palestyńskie liceum, zaś w skrzydle rezydencji patriarchów urządził ośrodek medyczny[3].

Był zwolennikiem ekumenizmu. Przyczynił się do organizacji pierwszego spotkania między papieżem Pawłem VI a patriarchą konstantynopolitańskim Atenagorasem I, do jakiego doszło w styczniu 1964, podczas papieskiej pielgrzymki do Ziemi Świętej w siedzibie patriarchów jerozolimskich na Górze Oliwnej[3]. Utrzymywał również szerokie kontakty z innymi autokefalicznymi Kościołami prawosławnymi, zaś jego działalność na arenie międzynarodowej przyczyniły się do podniesienia autorytetu Patriarchatu Jerozolimskiego[1]. Cieszył się również ogromną popularnością wśród wiernych[3].

Oprócz ojczystego języka greckiego biegle posługiwał się językami angielskim, francuskim i arabskim[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 ВЕНЕДИКТ I
  2. Patriarchat Jerozolimski. „Kalendarz Prawosławny”. 2003, s. 179. Warszawa: Warszawska Metropolia Prawosławna. ISSN 1425-2171.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 archidiakon Aleksander, Patriarchat Ziemi Świętej, "Przegląd Prawosławny", nr 6 (300), czerwiec 2010
Poprzednik
Tymoteusz
Patriarcha Jerozolimy 1957 - 1980 Następca
Diodor