Centralne Biuro Antykorupcyjne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Centralne Biuro Antykorupcyjne
POL Centralne Biuro Antykorupcyjne logo.svg
Szef Paweł Wojtunik[1]
Adres 00-583 Warszawa
al. Ujazdowskie 9
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Centralne Biuro Antykorupcyjne
Centralne Biuro Antykorupcyjne
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Centralne Biuro Antykorupcyjne
Centralne Biuro Antykorupcyjne
Ziemia 52°13′05,06″N 21°01′29,85″E/52,218072 21,024958
Polska
Godło RP
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Polski
Portal Portal Polska
Szef CBA Paweł Wojtunik przedstawiający informację o wynikach działalności Centralnego Biura Antykorupcyjnego w 2013 roku podczas 55. posiedzenia Senatu

Centralne Biuro Antykorupcyjne (CBA) – służba specjalna państwa polskiego, urząd do spraw zwalczania korupcji w życiu publicznym i gospodarczym, w szczególności w instytucjach państwowych i samorządowych, a także do zwalczania działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa, działająca na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 104, poz. 708).

Ustawa o CBA[edytuj | edytuj kod]

Rządowy projekt ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym wpłynął do Sejmu dnia 23 stycznia 2006 jako druk sejmowy nr 275. Nad projektem pracowały Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych oraz Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka, które powołały podkomisję nadzwyczajną do rozpatrzenia rządowego projektu ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym[2]. Ustawę uchwalono dnia 12 maja 2006, na posiedzeniu nr 17 Sejmu V kadencji, przyjęto w głosowaniu całość projektu ustawy. 354 posłów było za, 43 przeciw, 20 wstrzymało się[3]. Uchwaloną ustawę przekazano Prezydentowi i Marszałkowi Senatu. Senat wniósł poprawki. Sejm nie odrzucił części poprawek na posiedzeniu nr 19 dnia 8 czerwca 2006 (głosowania odbyły się po północy, 9 czerwca). Dnia 13 czerwca 2006 Prezydent podpisał ustawę[4]. Akt opublikowano w Dz. U. z 2006 r. Nr 104, poz. 708 z dnia 23 czerwca 2006. Vacatio legis dla ustawy określono na 30 dni, ustawa weszła w życie 24 lipca 2006, z wyjątkiem dwóch przepisów: 1 lipca 2006 wszedł w życie art. 214, dotyczący ustanowienia Pełnomocnika do spraw organizacji CBA, a 24 grudnia 2007 wszedł w życie art. 197 pkt 1, dotyczący pozbawienia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego kompetencji do rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw korupcji mogących godzić w bezpieczeństwo państwa, popełnianych przez osoby pełniące funkcje publiczne, o których mowa w art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 1997 r. Nr 106, poz. 679).

Korupcją, w rozumieniu art. 1 ust. 3 ustawy, jest obiecywanie, proponowanie, wręczanie, żądanie, przyjmowanie przez jakąkolwiek osobę, bezpośrednio lub pośrednio, jakiejkolwiek nienależnej korzyści majątkowej, osobistej lub innej, dla niej samej lub jakiejkolwiek innej osoby, lub przyjmowanie propozycji lub obietnicy takich korzyści w zamian za działanie lub zaniechanie działania w wykonywaniu funkcji publicznej lub w toku działalności gospodarczej.

Działalnością godzącą w interesy ekonomiczne państwa, w rozumieniu art. 1 ust. 4 ustawy, jest każde zachowanie mogące spowodować w mieniu:

znaczną szkodę w rozumieniu art. 115 § 7 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny.

Budżet i struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Wydatki i dochody Centralnego Biura Antykorupcyjnego są realizowane w części 56 budżetu państwa. W 2013 wydatki CBA wyniosły 111,5 mln zł, dochody – 0,2 mln zł[5]. W ustawie budżetowej na 2014 wydatki Centralnego Biura Antykorupcyjnego zaplanowano w wysokości 107 mln zł, a dochody – 0,2 mln zł[6].

Wyniki kontroli wykonania budżetu przez CBA przeprowadzanej co roku przez Najwyższą Izbę Kontroli są tajne[7].

Koszty realizacji zadań CBA, w zakresie których – ze względu na wyłączenie ich jawności – nie mogą być stosowane przepisy o finansach publicznych, rachunkowości i zamówieniach publicznych, są finansowane z utworzonego na ten cel funduszu operacyjnego. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego określa, w drodze zarządzenia, stanowiący tajemnicę państwową sposób tworzenia i gospodarowania funduszem operacyjnym. CBA ma zatrudniać docelowo około 1000 osób[potrzebne źródło].

  • Jednostki wewnętrzne CBA[8]:
    • Departament Operacyjno-Śledczy
    • Departament Ochrony
    • Departament Postępowań Kontrolnych
    • Departament Analiz
    • Biuro Techniki Operacyjnej
    • Biuro Prawne
    • Biuro Finansów
    • Biuro Kadr i Szkolenia
    • Biuro Logistyki
    • Biuro Teleinformatyki
    • Biuro Kontroli i Spraw Wewnętrznych
    • Gabinet Szefa
    • Zespół Audytu Wewnętrznego
    • Delegatura CBA w Białymstoku
    • Delegatura CBA w Gdańsku
    • Delegatura CBA w Katowicach
    • Delegatura CBA w Krakowie
    • Delegatura CBA w Lublinie
    • Delegatura CBA w Łodzi
    • Delegatura CBA w Poznaniu
    • Delegatura CBA w Rzeszowie
    • Delegatura CBA w Szczecinie
    • Delegatura CBA w Warszawie
    • Delegatura CBA we Wrocławiu

Kierownictwo[edytuj | edytuj kod]

Centralnym Biurem Antykorupcyjnym kieruje Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, który jest centralnym organem administracji rządowej nadzorowanym przez Prezesa Rady Ministrów, działającym przy pomocy CBA, które jest urzędem administracji rządowej.

Szefa CBA powołuje na czteroletnią kadencję i odwołuje Prezes Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kolegium do Spraw Służb Specjalnych oraz sejmowej komisji właściwej do spraw służb specjalnych. Ponowne powołanie na Szefa CBA może nastąpić tylko raz.[9] Szef CBA pełni obowiązki do dnia powołania jego następcy. Kadencja Szefa CBA wygasa w przypadku jego śmierci lub odwołania. Prezes Rady Ministrów, na wniosek Szefa CBA, powołuje i odwołuje zastępców Szefa CBA.

Szefowie Centralnego Biura Antykorupcyjnego:

Zastępcy Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego:

Obecni
Byli

Zadania[edytuj | edytuj kod]

Do zadań Centralnego Biura Antykorupcyjnego należy:

  1. rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw (oraz ściganie ich sprawców) przeciwko:
    1. działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, określonych w art. 228-231 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553), a także o którym mowa w art. 14 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 1997 r. Nr 106, poz. 679),
    2. wymiarowi sprawiedliwości, określonym w art. 233, wyborom i referendum, określonym w art. 250a, porządkowi publicznemu, określonym w art. 258, wiarygodności dokumentów, określonych w art. 270-273, mieniu, określonym w art. 286, obrotowi gospodarczemu, określonych w art. 296-297 i 299, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, określonym w art. 310 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny, a także o których mowa w art. 585-592 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037) oraz określonych w art. 179-183 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2005 r. Nr 183, poz. 1538), jeżeli pozostają w związku z korupcją lub działalnością godzącą w interesy ekonomiczne państwa,
    3. finansowaniu partii politycznych, określonych w art. 49d i 49f ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 857)), jeżeli pozostają w związku z korupcją,
    4. obowiązkom podatkowym i rozliczeniom z tytułu dotacji i subwencji, określonych w rozdziale 6 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930), jeżeli pozostają w związku z korupcją lub działalnością godzącą w interesy ekonomiczne państwa
  2. ujawnianie i przeciwdziałanie przypadkom nieprzestrzegania przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne;
  3. dokumentowanie podstaw i inicjowanie realizacji przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 1990 r. o zwrocie korzyści uzyskanych niesłusznie kosztem Skarbu Państwa lub innych państwowych osób prawnych (Dz. U. z 1990 r. Nr 44, poz. 255);
  4. ujawnianie przypadków nieprzestrzegania określonych przepisami prawa procedur podejmowania i realizacji decyzji w przedmiocie: prywatyzacji i komercjalizacji, wsparcia finansowego, udzielania zamówień publicznych, rozporządzania mieniem jednostek lub przedsiębiorców, o których mowa w art. 1 ust. 4 oraz przyznawania koncesji, zezwoleń, zwolnień podmiotowych i przedmiotowych, ulg, preferencji, kontyngentów, plafonów, poręczeń i gwarancji kredytowych;
  5. kontrola prawidłowości i prawdziwości oświadczeń majątkowych lub oświadczeń o prowadzeniu działalności gospodarczej osób pełniących funkcje publiczne, o których mowa w art. 115 § 19 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny, składanych na podstawie odrębnych przepisów;
  6. prowadzenie działalności analitycznej dotyczącej zjawisk występujących w obszarze właściwości CBA oraz przedstawianie w tym zakresie informacji Prezesowi Rady Ministrów, Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, Sejmowi oraz Senatowi.

Uprawnienia[edytuj | edytuj kod]

Funkcjonariusze CBA wykonują czynności tylko w zakresie właściwości CBA i w tym zakresie przysługują im uprawnienia procesowe Policji, wynikające z przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555). Na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w mogą prowadzić czynności operacyjno-rozpoznawcze, kontrolne i dochodzeniowo-śledcze. Te kompetencje mają pozwolić funkcjonariuszom CBA na osiąganie wysokiej skuteczności działań.

W granicach zadań ustawowych funkcjonariusze CBA wykonują:

  • czynności operacyjno-rozpoznawcze w celu zapobiegania popełnieniu przestępstw, ich rozpoznania i wykrywania oraz – jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa – czynności dochodzeniowo-śledcze w celu ścigania sprawców przestępstw;
  • czynności kontrolne w celu ujawniania przypadków korupcji w instytucjach państwowych i samorządzie terytorialnym oraz nadużyć osób pełniących funkcje publiczne, a także działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa;
  • czynności operacyjno-rozpoznawcze i analityczno-informacyjne w celu uzyskiwania i przetwarzania informacji istotnych dla zwalczania korupcji w instytucjach państwowych i samorządzie terytorialnym oraz działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa.

CBA wykonuje również czynności na polecenie sądu lub prokuratora w zakresie określonym w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego oraz ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557).

Funkcjonariusze CBA podczas wykonywania czynności służbowych mają obowiązek poszanowania godności ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka niezależnie od jego narodowości, pochodzenia, sytuacji społecznej, przekonań politycznych lub religijnych albo światopoglądowych.

Tajna współpraca[edytuj | edytuj kod]

CBA nie może przy wykonywaniu swoich zadań korzystać z tajnej współpracy:

  • Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,
  • członków Rady Ministrów, sekretarzy i podsekretarzy stanu, wojewodów i wicewojewodów
  • posłów i senatorów;
  • Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, Prezesa Trybunału Konstytucyjnego, Prezesa Narodowego Banku Polskiego, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka, Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, członków Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji i innych[16]
  • dyrektorów generalnych w ministerstwach, urzędach centralnych lub urzędach wojewódzkich;
  • sędziów, prokuratorów i adwokatów;
  • członków rady nadzorczej, członków zarządu oraz dyrektorów programów „Telewizji Polskiej – Spółka Akcyjna” i „Polskiego Radia – Spółka Akcyjna” wraz z oddziałami terenowymi
  • redaktorów naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą
  • rektorów, prorektorów szkół wyższych;
  • innych określonych w art. 26 ustawy

Stanowiska służbowe[edytuj | edytuj kod]

Chociaż CBA jest służbą mundurową, nie posiada stopni służbowych, tylko stanowiska służbowe, spośród których część nawiązuje do nazw stanowisk występujących na przykład w policji. Możliwości awansu związane są ze stopniem wykształcenia funkcjonariuszy. Przy najniższych stanowiskach (od młodszego inspektora do agenta) wystarczy wykształcenie średnie, przy stanowiskach średniego szczebla (od starszego agenta do naczelnika wydziału) wymagane jest wykształcenie wyższe pierwszego stopnia, przy wyższych stanowiskach kierowniczych (od zastępcy dyrektora departamentu do dyrektora departamentu) wymagane jest wykształcenie wyższe drugiego stopnia. W CBA występują następujące stanowiska, zaczynając od najniższego[17]:

  • Inspektorzy
    • Młodszy inspektor
    • Inspektor
    • Starszy inspektor
  • Agenci
    • Młodszy agent
    • Agent
    • Starszy agent
    • Agent specjalny
  • Stanowiska kierownicze
    • Kierownik sekcji
    • Ekspert
    • Zastępca naczelnika wydziału
    • Naczelnik wydziału
    • Zastępca dyrektora departamentu
    • Dyrektor biura i dyrektor delegatury
    • Dyrektor departamentu

Upublicznione działania operacyjno-śledcze CBA[edytuj | edytuj kod]

2006-2007[edytuj | edytuj kod]

  • 4 grudnia 2006 powiadomiono o pierwszej akcji CBA. Zatrzymano Roberta M. i Wiesława B. Są oni podejrzewani o działanie na szkodę spółki „Kama Foods” S.A.[18]
  • luty 2007zatrzymanie Mirosława Garlickiego; jednym z postawionych zatrzymanemu zarzutów było przyjmowanie korzyści majątkowej od pacjentów w związku z pełnieniem przez niego funkcji publicznej (kardiochirurga)
 Osobny artykuł: Sprawa Mirosława G..
  • czerwiec i lipiec 2007 – zatrzymania dyrektorów z Centralnego Ośrodka Sportu w Warszawie, którym postawiono zarzuty przyjmowania korzyści majątkowej w związku z pełnioną funkcją publiczną[19]
  • 6 lipca 2007zatrzymanie dwóch osób podejrzanych o korupcję w tzw. aferze gruntowej
  • 1 października 2007 CBA zatrzymało posłankę PO Beatę Sawicką oraz burmistrza Helu Mirosława Wądołowskiego. Prawdopodobnie zostaną im przedstawione zarzuty usiłowania przyjęcia korzyści majątkowej w zamian za próbę tzw. „ustawienia” przetargu publicznego. CBA na wniosek prokuratora zatrzymało ją powtórnie 5 listopada 2007 dzień po wygaśnięciu chroniącego ją immunitetu poselskiego. Sąd uznał, że drugie zatrzymanie było bezzasadne i nakazał jej zwolnienie[20]
  • 25 października 2007zatrzymanie byłego ministra sportu Tomasza Lipca w związku z postępowaniem prowadzonym przez prokuratora apelacyjnego w Warszawie w sprawie korupcji w Centralnym Ośrodku Sportu w Warszawie[21]
  • 2 kwietnia 2008 CBA opublikowało raport z działalności za 2007 rok[22].

2009[edytuj | edytuj kod]

2011[edytuj | edytuj kod]

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 2007 pełnomocnik rządu PO do spraw walki z korupcją Julia Pitera poinformowała, że pracuje nad raportem o nadużyciach w CBA[24]. O ukończeniu raportu i przekazaniu go premierowi poinformowała w grudniu 2007. W styczniu 2008 o udostępnienie raportu poprosił Rzecznik Praw Obywatelskich Janusz Kochanowski oraz Piotr Brzozowski właściciel kancelarii prawnej w Miłomłynie. Julia Pitera odmówiła udostępnienia oraz publikacji raportu[25]. Piotr Brzozowski zaskarżył decyzję Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie odmowy udostępnienie raportu w trybie informacji publicznej[26], czego wynikiem był wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r. uchylający decyzje premiera[27]. W dniu 20 lutego 2009 r. ten sam sąd, na skutek kolejnej skargi Piotra Brzozowskiego skazał prawomocnym wyrokiem Prezesa Rady Ministrów Donalda Tuska na karę 10000 PLN grzywny za niewykonanie poprzedniego wyroku[28]. W 2009 roku CBA ustosunkowało się do jawnej części raportu[29].

W styczniu 2008 listy w obronie CBA opublikowała grupa osób publicznych i polityków, a następnie grupa naukowców z Poznania i Wrocławia[30].

Siedziba Centralnego Biura Antykorupcyjnego w Alejach Ujazdowskich 9

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. szef cba paweł wojtunik – Szef CBA Paweł Wojtunik – Centralne Biuro Antykorupcyjne.
  2. Rządowy projekt ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (druk nr 275) – Rozpatrywanie na posiedzeniach komisji i podkomisji.
  3. Głosowanie nr 37 – Posiedzenie 17. Dnia 12-05-2006 Godz. 10:27 Głosowanie nad przyjęciem w całości projektu ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, w brzmieniu proponowanym przez Komisję Administracji i Spraw Wewnętrznych oraz Komisję Sprawiedliwości i Praw Człowieka, wraz z przyjętymi poprawkami.
  4. Opis przebiegu procesu legislacyjnego – rządowy projekt ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.
  5. Sprawozdanie z wykonania budżetu państwa za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r. (Druk nr 2445). Tom I. sejm.gov.pl, 30 maja 2014. [dostęp 2014-09-06]. s. 2/70, 1/10.
  6. Ustawa budżetowa na rok 2014 z dnia 24 stycznia 2014 r.. W: Dz. U. poz. 162 [on-line]. isap.sejm.gov.pl, 3 lutego 2014. [dostęp 2014-09-06]. s. 61, 19.
  7. Analiza wykonania budżetu państwa i założeń polityki pieniężnej w 2013 r. - kontrole cząstkowe. W: Najwyższa Izba Kontroli [on-line]. nik.gov.pl. [dostęp 2014-09-06].
  8. http://bip.cba.gov.pl/ftp/prawo/Zarzadzenie_w_sprawie_nadania_statutu_Centralnemu_Biuru_Antykorupcyjnemu.pdf.
  9. Społeczeństwo i polityka. Podstawy nauk politycznych. red. konstanty Wojtaszczyk, Wojciech Jakubowski, Warszawa 2007, wyd. ASPRA, s. 1289, ISBN 978-83-7545-012-5.
  10. byli szefowie cba – Byli Szefowie CBA – Centralne Biuro Antykorupcyjne.
  11. Kancelaria Prezesa Rady Ministrów | Wydarzenia.
  12. Nominacja Szefa CBA – AKTUALNOŚCI – Centralne Biuro Antykorupcyjne.
  13. Oświadczenie CBA – AKTUALNOŚCI – Centralne Biuro Antykorupcyjne.
  14. Klepacz nowym wiceszefem CBA, rp.pl, 28 maja 2010.
  15. Oświadczenie CBA – AKTUALNOŚCI – Centralne Biuro Antykorupcyjne.
  16. Prezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, wiceprezesa Trybunału Konstytucyjnego, wiceprezesa Najwyższej Izby Kontroli, Szefa Kancelarii Sejmu, Szefa Kancelarii Senatu, zastępcy Szefa Kancelarii Sejmu, zastępcy Szefa Kancelarii Senatu, Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Głównego Inspektora Pracy, zastępcy Głównego Inspektora Pracy, Kierownika Krajowego Biura Wyborczego, Ministra Stanu, Szefa Kancelarii Prezydenta, zastępcy Szefa Kancelarii Prezydenta, zastępcy Prokuratora Generalnego, wiceprezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, Prezesa Polskiej Akademii Nauk, pierwszego zastępcy Prezesa Narodowego Banku Polskiego, wiceprezesa Narodowego Banku Polskiego, Sekretarza Komitetu Integracji Europejskiej, Zastępcy Rzecznika Praw Obywatelskich, Zastępcy Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, Rzecznika Ubezpieczonych, kierownika urzędu centralnego, wiceprezesa Polskiej Akademii Nauk, wojewody, zastępcy kierownika urzędu centralnego, wicewojewody.
  17. CBA.gov.pl, 1265 ROZPORZĄDZENIE PREZESA RADY MINISTRÓW z dnia 6 października 2010 r.
  18. Pierwsze zatrzymania CBA.
  19. gazeta.pl.
  20. wprost.pl.
  21. artykuł w portalu gazeta.pl.
  22. Informacja o wynikach działalności Centralnego Biura Antykorupcyjnego w 2007 roku. Centralne Biuro Antykorupcyjne, 2 kwietnia 2008.
  23. CBA rozbiło zorganizowaną grupę przestępczą – AKTUALNOŚCI – Centralne Biuro Antykorupcyjne.
  24. Pitera chce badać agentów CBA wykrywaczem kłamstw – Wiadomości – WP.PL.
  25. Pitera: mój raport o CBA nie będzie upubliczniony – Wiadomości – WP.PL.
  26. Skarga na raport Pitery – Rzeczpospolita.
  27. Raport Pitery w sądzie.
  28. Grzywna dla premiera Tuska za raport o działalności CBA – Rzeczpospolita.
  29. Szef CBA: Pitera to ignorantka. Dziennik, 18 marca 2009., załączony skan stanowiska CBA.
  30. W obronie CBA piszą do premiera naukowcy wp.pl [dostęp 23-05-2010].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Scale of justice gold.png Artykuł uwzględnia ograniczony pod względem terytorialnym stan prawny na 8 listopada 2007. Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.