Carlos Saúl Menem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Carlos Saúl Menem
Menem con banda presidencial.jpg
Firma Menem.png
Data i miejsce urodzenia 2 lipca 1930
Anillaco
Prezydent Argentyny
Przynależność polityczna Partia Justycjalistyczna
Okres urzędowania od 8 lipca 1989
do 10 grudnia 1999
Poprzednik Raúl Alfonsín
Następca Fernando de la Rúa
Odznaczenia
Wielki Mistrz Orderu Wyzwoliciela San Martina (Argentyna) Wielki Mistrz Orderu Maja (Argentyna) Wielki Order Króla Tomisława (Chorwacja) Kollana Orderu Nilu (Egipt) Krzyż Wielki Orderu Białej Róży (Finlandia) Kollana Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Order Jamajki Wielki Krzyż Orderu Witolda Wielkiego (Litwa) Kollana Orderu Manuela Amadora Guerrero (Panama) Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP Krzyż Wielki Orderu Dobrej Nadziei (RPA) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy z Wielką Kollaną (1951-2001)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Carlos Saúl Menem Akil (ur. 2 lipca 1930 w Ancillaco) – polityk argentyński, prezydent kraju w latach 1989-1999. Był najdłużej urzędującym prezydentem w historii Argentyny.

Urodził się w rodzinie syryjskich emigrantów w prowincji La Rioja i wychował się jako muzułmanin, jednak jako dorosły przeszedł na katolicyzm (droga do kariery politycznej była aż do 1994 zamknięta dla niekatolików).

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Ukończył prawo na uniwersytecie w Córdobie. Na studiach związał się z peronistami. W 1957 został na krótko uwięziony po tym jak poparł protesty przeciwko dyktaturze Pedro Eugenio Aramburu. W 1973 został gubernatorem prowincji La Rioja. W 1976 został aresztowany przez juntę wojskową i przebywał w więzieniu do 1981. W 1983 został ponownie wybrany na gubernatora prowincji.

Prezydentura[edytuj | edytuj kod]

W 1989 został wybrany na prezydenta Argentyny. Przejął władzę w chwili, gdy Argentynę nękał kryzys gospodarczy i hiperinflacja. Jego reformy jak ścisłe powiązanie kursu peso do dolara amerykańskiego, prywatyzacja i olbrzymi napływ inwestycji zagranicznych sprawiły, że inflacja spadła a PKB wzrosło o 35% w przeciągu 4 lat. Niestety odbyło się kosztem wzrostu bezrobocia.

W 1994 znowelizowano konstytucję, umożliwiając prezydentowi kandydowanie na kolejną kadencję, ale ograniczono również jego uprawnienia. Urząd mera Buenos Aires stał się urzędem wybieralnym, szef banku centralnego mógł być usunięty tylko za zgodą Kongresu, a także wprowadzono urząd rzecznika praw obywatelskich.

Był krytykowany za śledztwa w sprawie zamachu na ambasadę Izraela w Buenos Aires w 1992 i zamachu na żydowskie centrum kultury dwa lata później, które uznano za stronnicze. Jest podejrzewany o to, że zniechęcił śledczych do badania tzw. śladu irańskiego, który wskazywał na udział Iranu w obydwu zamachach.

Krytykowano go przede wszystkim za ułaskawienie Jorge Videli, Emilio Massery, Leopolda Galtierego i innych szefów junty wojskowej z lat 1976-1983.

Po prezydenturze[edytuj | edytuj kod]

W 1999 Menem chciał po raz trzeci kandydować na urząd prezydenta, lecz zostało to uznane za niekonstytucyjne. W 2003 znowu stanął do wyścigu o najwyższy urząd w państwie. Wygrał co prawda pierwszą rundę z 24% poparcia wobec 22% Nestora Kirchnera, co sprawiło, że była konieczna druga tura. Sondaże jednak dawały miażdżące zwycięstwo Kirchnerowi, przez co Menem wycofał się z wyścigu.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]