Czesław Suszczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polska Czesław Suszczyk
Imię i nazwisko Czesław Suszczyk
Data i miejsce
urodzenia
4 stycznia 1922
Chorzów, Polska
Pozycja pomocnik
Wzrost 169 cm
Masa ciała 69 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)

1946
1946-1959
Azoty Chorzów
Prezydent Chorzów
Ruch Chorzów


233 (17)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1949-1958 Reprezentacja Polski 25 (0)

Czesław (do 1949 Gerard) Suszczyk (ur. 4 stycznia 1922 w Chorzowie, zm. 1 kwietnia 1993 w Chorzowie) – były polski piłkarz, grał najpierw na pozycji napastnika, później jako prawy pomocnik. Reprezentant Polski, olimpijczyk z Helsinek (1952).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 4 stycznia 1922 roku w Chorzowie. Po ukończeniu szkoły powszechnej podjął naukę w szkole zawodowej, po jej ukończeniu podjął pracę jako ślusarz.

Karierę piłkarska rozpoczął jako czternastolatek, w 1936 roku, jako bramkarz w Klubie Sportowym Państwowych Zakładów Azotowych w Chorzowie. Wkrótce zagrał jako napastnik w turnieju juniorów, zorganizowanym w tym samym roku na boisku KS "Ruch" Wielkie Hajduki. Był niezwykle skutecznym napastnikiem, w 1937 roku w rozgrywkach juniorów strzelił aż 123 bramki.

W 1941 roku, jako dziewiętnastolatek, wcielony do służby w niemieckiej marynarce wojennej - Kriegsmarine. Służbę odbywał na niemieckim kontrtorpedowcu, działającym na Morzu Śródziemnym. Pod koniec wojny stacjonował w greckim porcie Pireus. W 1944 roku, po zajęciu go przez wojska brytyjskie, przeniesiony do Świnoujścia a następnie na wyspę Wolin. Trafił do polskiej niewoli, do 1946 roku osadzony w polskim obozie jenieckim w Bydgoszczy.

Po wojnie, w 1946roku powrócił do Chorzowa. Początkowo grał jako lewy łącznik w górniczym Klubie Sportowym "Kopalnia Prezydent" w Chorzowie. Tego samego roku przeniósł się do Ruchu Chorzów, w którym pozostał do końca kariery. Zadebiutował w tym klubie, jako prawy pomocnik, w meczu o wejście do I ligi z Robotniczym Klubem Sportowym "Widzew" Łódź.

W pierwszej lidze bronił barw "Niebieskich" przez 12 sezonów (1948-1959), a w 233 meczach zdobył 17 goli. Z Ruchem świętował 3-krotnie zdobycie Mistrzostwa Polski: 1951 (dzięki zdobyciu Pucharu Polski w tym samym roku), 1952, 1953 i jednego Pucharu Polski.

W 1949 roku władze zmusiły go do zmiany imienia Gerard na bardziej polsko brzmiące "Czesław". Po zmianie imienia powołany do reprezentacji, debiutując w meczu z Rumunią. We wrześniu 1949 reprezentacja narodowa z jego udziałem wygrała z Bułgarią. W 1952 roku uczestnik Igrzysk Olimpijskich w Helsinkach, grał w zwycięskim meczu z Francją.

W 1957 zakończył karierę zawodnika, objął posadę trenerską w drużynie "Niebieskich", więc przez dwa lata był także grającym trenerem, a także był ciągle powoływany do kadry narodowej (ostatnie spotkanie z jego udziałem miał miejsce w 1958 w meczu z Irlandią). Ogółem wystąpił 26 razy jako reprezentant Polski, trzykrotnie w II reprezentacji kraju.

Karierę w Ruchu Chorzów skończył wraz z Gerardem Cieślikiem w 1959. Później prowadził drużynę juniorów Ruchu Chorzów, która poprowadził do zdobycia Mistrzostwa Polski Juniorów w 1965. Następnie został trenerem KS "Dąb" Katowice, potem ROW Rybnik, który wprowadził do I ligi w 1968. Trenował także piłkarzy FKS "Stal" Mielec.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Nagrodzony tytułem Zasłużonego Mistrza Sportu w 1960, a w 1970 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]