Edmund Zientara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Edmund Zientara
Edmund Zientara 1970.jpg
Edmund Zientara (1970)
Imię i nazwisko Edmund Jan Zientara
Data i miejsce
urodzenia
25 stycznia 1929
Warszawa, Polska
Data i miejsce
śmierci
3 sierpnia 2010
Warszawa, Polska
Pseudonim "Merlo"
Pozycja napastnik, pomocnik
Wzrost 170 cm
Masa ciała 69 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1947–1950
1950–1952
1952
1953–1955
1956–1962
1962–1965
Polonia Warszawa
Legia Warszawa
Lublinianka Lublin
Gwardia Warszawa
Legia Warszawa
Maribyrnong Polonia
30 (0)
22 (0)

64 (3)
135 (3)
58 (11)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1950–1961  Polska 40 (1)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1969–1971
1972–1975
1975–1977

–1981
1982–1983
1983–1984
1984–1987
Legia Warszawa
Pogoń Szczecin
Stal Mielec
AEL Limassol
Pezoporikos Larnaka
 Polska (asystent)
Wisła Kraków
 Polska U-21
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Edmund Jan Zientara (ur. 25 stycznia 1929 w Warszawie, zm. 3 sierpnia 2010[1] w tamże), polski piłkarz, trener i działacz sportowy. Syn Aleksandra, żołnierza AK poległego w powstaniu warszawskim i Wiktorii z Sulińskich. Sekretarz generalny PZPN (1991-95).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek Polonii Warszawa. Najlepsze lata swojej kariery spędził w Legii. Grał w niej przez 12 lat, od 1950 do 1962 roku. Z Legią zdobył mistrzostwo Polski i Puchar Polski (oba w 1956).

Debiutował w Wojskowych 19 listopada 1950 w meczu z Lechem Poznań. Swoje ostatnie spotkanie w barwach Legii rozegrał 1 kwietnia 1962 (z Cracovią). Grał również w Polonii Warszawa, Lubliniance, Gwardii Warszawa i Maribyrnong Polonii w Melbourne. W barwach Legii rozegrał 169 spotkań, strzelił w nich 3 gole. Gdy grał w drużynie stołecznych mierzył 170 cm i ważył 69 kg. Jest jedynym człowiekiem w Legii, który osiągnął mistrzostwo Polski jako piłkarz i jako trener. Uhonorowany został przyjęciem do galerii sław Legii Warszawa.

Był kapitanem reprezentacji Polski (19 razy). Rozegrał w niej 40 spotkań. Między innymi uczestniczył w turnieju piłkarskim Igrzysk Olimpijskich w Rzymie (1960 r.), gdzie rozegrał 3 spotkania.

Wystąpił w meczu otwarcia stadionu Camp Nou w Barcelonie. Reprezentacja Polski pod nazwą Reprezentacji Warszawy uległa Barcelonie 4:2.

Od sezonu 1972/1973 przez 3 lata prowadził Pogoń Szczecin. Później pracował m.in. w Stali Mielec w połowie lat 70., zdobywając z nią m.in. Mistrzostwo Polski w 1976. Jego wychowankami byli słynni piłkarze, jak np. Kazimierz Deyna.

W 1999 roku odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

7 sierpnia 2010 został pochowany na warszawskim cmentarzu bródnowskim[3]. Miejsce pochowania

Przypisy