Hubert Kostka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polska Hubert Kostka
Hubert Kostka.jpg
Imię i nazwisko Hubert Jerzy Kostka
Data i miejsce
urodzenia
27 maja 1940
Markowice, Niemcy
Pseudonim „Farorz”
Pozycja bramkarz
Wzrost 179 cm
Masa ciała 74 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1950-1957
1958-1960
1960-1973
LZS Markowice
Unia Racibórz
Górnik Zabrze


221 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1962-1972  Polska 32 (-38)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1976-1977
1983-1986
1994
1994-1995
1995-1996
Górnik Zabrze
Górnik Zabrze
Górnik Zabrze
Petrochemia Płock
Lechia/Olimpia Gdańsk
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Hubert Jerzy Kostka ur. 27 maja 1940 w Markowicach (dawniej Markdorf, Markowitz) – polski piłkarz (bramkarz), reprezentant Polski (także kapitan reprezentacji), mistrz olimpijski 1972, trener piłkarski.

Nosił boiskowy przydomek Farorz (co oznacza w dialekcie śląskim proboszcza). W 1964 uzyskał dyplom magistra inżyniera górnictwa na Politechnice Śląskiej; uzupełnił wykształcenie także w kierunku sportowym – w 1975 ukończył katowicką Akademię Wychowania Fizycznego, a od 1986 jest trenerem klasy mistrzowskiej.

Karierę sportową rozpoczął w klubie LZS Markowice. W 1957 przeszedł do Unii Racibórz, a jesienią 1960 do Górnika Zabrze. W barwach Górnika występował przez 14 sezonów ligowych, rozegrał 301 meczów oficjalnych, w tym 221 w ekstraklasie. Zdobył jako piłkarz 8 tytułów mistrza Polski (1961, 1963-1966, 1970-1972) i 6 Pucharów Polski (1965, 1968-1972), grał także w wiedeńskim finale europejskiego Pucharu Zdobywców Pucharów, przegranym 1:2 z Manchesterem City.

Do najlepszych występów Kostki w kadrze zaliczano mecze przeciwko Belgom (1967), Holendrom (1969) i Bułgarom (1969). Został także zapamiętany z występów w barwach Górnika w meczach europejskich pucharów – z Dynamem Kijów (1967), Manchesterem United (1968), AS Roma (1970). Był uważany za jednego z najlepszych polskich bramkarzy.

Po zakończeniu kariery zawodniczej zajął się trenowaniem ekip młodzieżowych Górnika. W 1976 po raz pierwszy został trenerem zespołu seniorów; w pierwszym sezonie poprowadził drużynę do 3. miejsca w ekstraklasie, ale kolejny słabszy sezon (zakończony spadkiem) kosztował go utratę posady na półmetku ligi. W następnych latach prowadził m.in. Szombierki Bytom (mistrzostwo Polski 1980); powrócił do Górnika Zabrze w 1983 i zdobył tytuły mistrzowskie w 1985 i 1986. Trzeci raz prowadził klub z Zabrza przez kilka miesięcy 1994. Był ponadto trenerem Walki Makoszowy, Zagłębia Sosnowiec, Olimpii Poznań, Petrochemii Płock, Lechii/Olimpii Gdańsk, Rakowa Częstochowa; w Szwajcarii prowadził kluby z Grenchen i Aarau.

Jako trener współpracował z Kazimierzem Górskim w sztabie szkoleniowym przygotowującym start Polaków na mistrzostwach świata w 1974 oraz w eliminacjach mistrzostw Europy w 1975. Pomagał także następnym szkoleniowcom kadry – Jackowi Gmochowi i Antoniemu Piechniczkowi w przygotowaniach do kolejnych Mundiali. Sam kandydował na stanowisko trenera selekcjonera Polski w 1989, ale przegrał z Andrzejem Strejlauem. Tygodnik Piłka Nożna przyznał mu trzy razy tytuł Trenera Roku.

W maju 2005 został powołany przez prezesa Polskiego Związku Piłki Nożnej Michała Listkiewicza w skład specjalnej komisji etyki, która miała zajmować się przypadkami korupcji wśród sędziów piłkarskich, jednak zrezygnował z udziału w jej pracach.

Reprezentacja Polski[edytuj | edytuj kod]

Bronił w kadrze w latach 1962-1972, zaliczając 32 oficjalne występy. W trzech z nich pełnił obowiązki kapitana polskiego zespołu. Największy sukces w karierze reprezentacyjnej odniósł u jej schyłku, sięgając z zespołem Kazimierza Górskiego po złoto olimpijskie w Monachium w 1972.

lp. Data Miejsce Przeciwnik Rezultat Rozgrywki Grał Uwagi
1. 15 kwietnia 1962 Casablanca  Maroko
3-1
towarzyski
od 78'
2. 11 października 1962 Warszawa  Maroko
1-1
towarzyski
90'
3. 17 września 1967 Warszawa  Francja
1-4
elim. Euro 1968
90'
4. 8 października 1967 Bruksela  Belgia
4-2
elim. Euro 1968
90'
5. 29 października 1967 Kraków  Rumunia
0-0
towarzyski
90'
6. 24 kwietnia 1968 Chorzów  Turcja
8-0
towarzyski
90'
7. 1 maja 1968 Warszawa  Holandia
0-0
towarzyski
90'
8. 15 maja 1968 Dublin  Irlandia
2-2
towarzyski
90'
9. 9 czerwca 1968 Oslo  Norwegia
6-1
towarzyski
90'
10. 20 czerwca 1968 Warszawa  Brazylia
3-6
towarzyski
90'
11. 20 października 1968 Szczecin  NRD
1-1
towarzyski
90'
12. 30 października 1968 Chorzów  Irlandia
1-0
towarzyski
90'
kpt.
13. 7 maja 1969 Rotterdam  Holandia
0-1
elim. MŚ 1970
90'
14. 15 czerwca 1969 Sofia  Bułgaria
1-4
elim. MŚ 1970
90'
15. 27 sierpnia 1969 Łódź  Norwegia
6-1
towarzyski
90'
16. 7 września 1969 Chorzów  Holandia
2-1
elim. MŚ 1970
90'
kpt.
17. 12 października 1969 Luksemburg  Luksemburg
5-1
elim. MŚ 1970
90'
18. 9 listopada 1969 Warszawa  Bułgaria
3-0
elim. MŚ 1970
90'
19. 6 maja 1970 Poznań  Irlandia
2-1
towarzyski
90'
20. 19 maja 1970 Kopenhaga  Dania
2-0
towarzyski
90'
21. 2 września 1970 Warszawa  Dania
5-0
towarzyski
90'
22. 6 września 1970 Rostock  NRD
0-5
towarzyski
90'
23. 16 kwietnia 1972 Stara Zagora  Bułgaria
1-3
elim. IO 1972
90'
24. 7 maja 1972 Warszawa  Bułgaria
3-0
elim. IO 1972
90'
25. 10 maja 1972 Poznań  Szwajcaria
0-0
towarzyski
do 45'
26. 30 sierpnia 1972 Ratyzbona  Ghana
4-0
IO 1972
90'
27. 1 września 1972 Norymberga  NRD
2-1
IO 1972
90'
28. 3 września 1972 Ratyzbona  Dania
1-1
IO 1972
90'
29. 5 września 1972 Augsburg  ZSRR
2-1
IO 1972
90'
30. 8 września 1972 Norymberga  Maroko
5-0
IO 1972
90'
31. 10 września 1972 Monachium  Węgry
2-1
IO 1972
90'
32. 15 października 1972 Bydgoszcz  Czechosłowacja
3-0
towarzyski
90'
kpt.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski, Joachim Waloszek, Górnik Zabrze. 50 lat prawdziwej historii (1948-1998), Katowice 1998 (6. część cyklu Kolekcja Klubów)