Franciszek Smuda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Franciszek Smuda
Franciszek Smuda 1.jpg
Imię i nazwisko Franciszek Smuda
Data i miejsce
urodzenia
22 czerwca 1948
Lubomia, Polska
Pseudonim Franz
Pozycja Obrońca
Informacje klubowe
Obecny klub Wisła Kraków (trener)
Kariera juniorska
1962–1967 Unia Racibórz
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1967–1969
1970
1970–1971
1971–1974
1975
1975
1975–1977
1978
1978
1978
1979–1982
1982
Odra Wodzisław Śląski
Ruch Chorzów
Stal Mielec
Piast Gliwice
Vistula Garfield
Harford Beicentennials
Legia Warszawa
Los Angeles Aztecs
Oakland Stompers
San Jose Earthquakes
SpVgg Fürth
VfR Coburg





20 (3)
33 (0)[1]
13 (0)
2 (0)
10 (0)[2]
17 (1)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1983
1984–1987
1988
1989
1992
1993
1993–1995
1995–1998
1998–1999
1999–2001
2001–2002
2002
2003
2003
2004
2004
2004–2005
2005–2006
2006–2009
2009
2009–2012
2013
2013–
VfR Coburg
ASV Forth
FC Herzogenaurach
Altay SK
Konyaspor
FFV Wendelstein
Stal Mielec
Widzew Łódź
Wisła Kraków
Legia Warszawa
Wisła Kraków
Widzew Łódź
Piotrcovia Piotrków Trybunalski
Widzew Łódź
Widzew Łódź
Omonia Nikozja
Odra Wodzisław Śląski
Zagłębie Lubin
Lech Poznań
Zagłębie Lubin
Polska
SSV Jahn Ratyzbona
Wisła Kraków
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Franciszek Smuda w Wikicytatach Franciszek Smuda w Wikicytatach

Franciszek Smuda (ur. 22 czerwca 1948 w Lubomi) – polski piłkarz i trener. Karierę piłkarską rozpoczynał w Unii Racibórz i Odrze Wodzisław[3]. Jako piłkarz grał w Ekstraklasie w barwach Stali Mielec i Legii Warszawa. Największe sukcesy szkoleniowe odnosił w Widzewie Łódź, Wiśle Kraków i Lechu Poznań.Obecnie trener Wisły Kraków, a w latach 2009-2012 selekcjoner reprezentacji Polski w piłce nożnej.

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 22 czerwca 1948 roku w Lubomi, wsi położonej w zachodniej części powiatu wodzisławskiego na Górnym Śląsku, jako jedno z czworga dzieci Gerarda i Marty Smudy. Jego ojciec pracował na kolei, matka zaś prowadziła gospodarstwo domowe. Od dwunastego roku życia pracował w miejscowym PGR, w czasie wakacji[4]. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Lubomi, przeniósł się do Technikum Budowlanego w Raciborzu[5].

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Jego pierwszym klubem była lokalna Unia Racibórz. Później w latach 1967-1969 już jako senior był zawodnikiem pobliskiej Odry Wodzisław Śląski. Franciszek Smuda w wodzisławskiej Odrze grał z numerem 5 a w sezonie 2009/10 został przez wodzisławski klub uhonorowany koszulką z tymże numerem[6]. W I lidze zadebiutował, jako piłkarz Stali Mielec w sezonie 1970/1971. Następnie grał w Piaście Gliwice, przez krótki czas w polonijnej Vistuli Garfield w USA oraz w występującym w amerykańskiej lidze NASL Hartford Bi-Centennials. W 1975 roku powrócił do Polski, by przez trzy sezony bronić barw stołecznej Legii. Później grał jeszcze w trzech innych klubach NASL, a karierę zawodniczą zakończył w drużynach z RFN. Jako piłkarz występował najczęściej na pozycji stopera.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Pracę szkoleniową zaczął od prowadzenia drużyn występujących w niższych ligach niemieckich. Pod koniec lat osiemdziesiątych wyjechał do Turcji, gdzie trenował Altay Izmir i Konyaspor. W 1993 powrócił do Polski i objął posadę trenera Stali Mielec. W sezonie 1993/1994 zajął z drużyną jedenaste miejsce w lidze.

Widzew Łódź[edytuj | edytuj kod]

W trakcie następnego sezonu odszedł ze Stali i w maju 1995 roku objął funkcję trenera jednej z czołowych drużyn ligi, Widzewa Łódź, z którym na koniec sezonu 1994/1995 zajął drugie miejsce w ekstraklasie, ustępując jedynie warszawskiej Legii. W następnym sezonie prowadzona przez Smudę drużyna nie przegrała ani jednego spotkania, pewnie zmierzając do mistrzowskiego tytułu, o zdobyciu którego w praktyce przesądziło zwycięstwo 2:1 odniesione w Warszawie nad Legią. Sezon 1995/1996 był również popisem strzeleckim Marka Koniarka, który zdobył tytuł króla strzelców ekstraklasy, strzelając 29 bramek. W sezonie 1996/1997 drużyna Widzewa przystąpiła do eliminacji Ligi Mistrzów, w których wyeliminowała drużynę Mistrzów Danii Brøndby IF. Widzew znalazł się w grupie, razem z Atlético Madryt, Borussią Dortmund oraz Steauą Bukareszt. Smudzie nie udało się jednak poprowadzić swojej drużyny do awansu, a Widzew zakończył udział w Lidze Mistrzów na trzecim miejscu w grupie. Łódzkim piłkarzom udało się jednak powtórzyć wyczyn sprzed roku i ponownie sięgnąć po tytuł mistrza Polski, zapewniając go 18 czerwca 1997 roku po dramatycznym meczu w Warszawie z Legią wygranym przez Widzew 3:2 (do 85. minuty przegrywali 0:2). W kolejnym sezonie zespół Widzewa odpadł w eliminacjach Ligi Mistrzów, a w lidze zajął czwarte miejsce, tracąc szansę na występy w europejskich pucharach, pomimo iż po rundzie jesiennej byli na prowadzeniu w lidze.

Wisła Kraków[edytuj | edytuj kod]

Smuda po zakończeniu sezonu 1997/98 został trenerem Wisły Kraków. Jako trener krakowskiej Wisły Smuda zdobył kolejny tytuł Mistrza Polski. Niestety Wisła została wyłączona przez UEFA z udziału w europejskich rozgrywkach w ramach kary za zranienie nożem przez kibica "Miśka" w meczu Pucharu UEFA z AC Parma włoskiego zawodnika Dino Baggio. We wrześniu 1999 roku, mimo udanego startu w nowym sezonie, po zaledwie jednej porażce, Smuda został zdymisjonowany ze stanowiska.

Legia Warszawa[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce po odejściu z Wisły we wrześniu 1999 roku Smuda został zatrudniony w Legii Warszawa jako następca trenera Dariusza Kubickiego. Smuda nie osiągnął jednak sukcesów z Legią, nie udało mu wywalczyć w lidze miejsca premiowanego grą w europejskich pucharach w sezonie 1998/1999, a w rundzie wiosennej kolejnych rozgrywek, po pucharowej porażce 0:4 z Zagłębiem Lubin w marcu 2001 roku został zwolniony ze stanowiska.

Powrót do Wisły Kraków[edytuj | edytuj kod]

Funkcję trenera Wisły Kraków Smuda objął ponownie w czerwcu 2001, przejmując drużynę która zdobyła Mistrzostwo Polski w sezonie 2000/2001 pod wodzą Adama Nawałki. Rywalizację o awans do Ligi Mistrzów zespół Wisły przegrał z hiszpańską Barceloną. W marcu 2002 roku, po ligowych porażkach z Polonią Warszawa i Legią, Smuda został zastąpiony przez Henryka Kasperczaka.

2002–2004[edytuj | edytuj kod]

Po odejściu z Wisły Kraków Smuda ponownie został trenerem Widzewa Łódź, w którym zaczął sezon 2002/2003. Po rundzie jesiennej odszedł z klubu i objął posadę trenera Piotrcovii Piotrków Trybunalski. W kwietniu 2003 roku wrócił jednak do Widzewa i prowadził łódzki klub do końca sezonu 2002/2003. Przed sezonem 2003/2004 opuścił Widzew, jednak powrócił na posadę szkoleniowca tej drużyny w rundzie wiosennej rozgrywek. Widzew zajmował wtedy przedostatnie miejsce w tabeli Ekstraklasy, a na koniec sezonu uplasował się na ostatnim co oznaczało spadek do drugiej ligi. Następnie Smuda był trenerem cypryjskiej Omonii Nikozja.

Odra Wodzisław[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec 2004 roku objął Odrę Wodzisław Śląski. Praca w Odrze była dla trenera powrotem w rodzinne strony. Smuda przyczynił się do utrzymania zespołu w Ekstraklasie. W barażach o Ekstraklasę Odra walczyła z Widzewem Łódź, mecz ten dla trenera Smudy był szczególny, z jednej strony był on trenerem swojej "Oderki", z drugiej prowadzona przez niego drużyna grała przeciw Widzewowi- klubowi którym odnosił największe sukcesy. Ostatecznie prowadzona przez niego Odra wygrała dwumecz barażowy i utrzymała się w Ekstraklasie[7].

Zagłębie Lubin[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2005/2006 został trenerem Zagłębia Lubin i zajął z nim 3. miejsce w lidze, zdobywając promocję do Pucharu UEFA. Zagłębie dotarło także do finału Pucharu Polski, przegrywając w dwumeczu z Wisłą Płock.

Lech Poznań[edytuj | edytuj kod]

Smuda w czasie pracy w Lechu

W maju 2006 roku objął funkcję trenera Lecha Poznań. W pierwszym sezonie pracy zdobył z klubem 6., a rok później 4. miejsce w lidze. Po zakończeniu sezonu 2007/2008 klub uzyskał promocję do Pucharu UEFA (dzięki rezygnacji Dyskobolii Grodzisk). Drużyna Franciszka Smudy wyeliminowała kolejno Xəzər Lenkoran, Grasshoppers Zurych oraz Austrię Wiedeń i awansowała do fazy grupowej. Tam Lech nie dał się pokonać drużynom AS Nancy (2:2) i Deportivo La Coruña (1:1), a po wygranym wyjazdowym meczu z Feyenoordem Rotterdam (1:0) zajął 3. miejsce w grupie i awansował do 1/16 finału Pucharu UEFA. Lech Poznań był pierwszą polską drużyną, która awansowała do tej fazy turnieju po wprowadzeniu rozgrywek grupowych. W 2009 roku sięgnął po swój pierwszy w karierze Puchar Polski, po zwycięstwie Lecha z Ruchem Chorzów w finale na Stadionie Śląskim (1:0). Sezon 2008/2009 Lech zakończył zajęciem trzeciego miejsca w Ekstraklasie[8]. Jednocześnie Smuda nie przedłużył kontraktu z poznańskim klubem z powodów finansowych[9].

Powrót do Zagłębia Lubin[edytuj | edytuj kod]

1 września 2009 roku po 5. kolejce sezonu 2009/10 po raz drugi w karierze został trenerem KGHM Zagłębie Lubin znajdującego się tedy na ostatnim miejscu w tabeli (5 porażek, bramki: 2-15)[10]. Po rundzie jesiennej zakończył pełnienie funkcji trenera Zagłębia Lubin, by móc skupić się na pracy jako selekcjonera reprezentacji Polski.

Reprezentacja Polski[edytuj | edytuj kod]

Smuda prowadzi drużynę narodową

29 października 2009 roku, po słabych występach w końcówce eliminacji mistrzostw świata RPA 2010, Smuda objął reprezentację po tymczasowym selekcjonerze Stefanie Majewskim[11]. Jego celem było przygotowanie drużyny na Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2012, których współorganizatorem była Polska. W związku z tym reprezentacja Polski po raz pierwszy od wielu lat nie brała udziału w eliminacjach do turnieju rangi mistrzowskiej, więc przez kolejne 2,5 roku rozgrywała jedynie spotkania towarzyskie. Przez ten czas do rozpoczęcia mistrzostw drużyna rozegrała 34 mecze, wygrywając 15, 11 remisując i 8 przegrywając.

Euro 2012[edytuj | edytuj kod]

8 czerwca 2012 roku, w pierwszym meczu reprezentacji na Euro, Polska zremisowała 1:1 z Grecją. Gola dla Polaków strzelił Robert Lewandowski. 12 czerwca, w drugim meczu reprezentacji na Euro, Polska zremisowała 1:1 z Rosją. Gola dla Polaków strzelił Jakub Błaszczykowski. W następnym meczu drużyna Polski przegrała z Czechami 0:1 i odpadła z Mistrzostw Europy 2012. Na konferencji prasowej zwołanej po tym meczu Franciszek Smuda poinformował, że odchodzi, bo jego kontrakt wygasa po Euro 2012[12]. 10 lipca 2012 roku został zastąpiony przez Waldemara Fornalika.

SSV Jahn Ratyzbona[edytuj | edytuj kod]

2 stycznia 2013 roku Smuda został trenerem klubu SSV Jahn Ratyzbona, zajmującego ostatnie miejsce w 2. Bundeslidze. Drużyna pod wodzą polskiego trenera w dwunastu ligowych spotkaniach zdołała wygrać tylko raz, zanotowała trzy remisy oraz osiem porażek i nie zdołała na koniec sezonu poprawić swojej pozycji w tabeli[13].

Ponowny powrót do Wisły Kraków[edytuj | edytuj kod]

11 czerwca 2013 roku, podpisując trzyletni kontrakt, został trenerem Wisły Kraków[14]. Tę funkcję objął już po raz trzeci.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywki ligowe:

Europejskie puchary:

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Smuda posiada dwa obywatelstwa – polskie i niemieckie. W Niemczech posługuje się imieniem Franz[15]. Jego żoną jest okulistka, Małgorzata Drewniak-Smuda. Ma młodszego brata Jana - prezesa Zakładu Odmetanowania Kopalń w Rybniku[16] oraz dwie siostry Urszulę - ekonomistkę i Krystynę - emerytowaną nauczycielkę, a następnie radną rady powiatu wodzisławskiego[5][4]. Został członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[17].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]