Ozzy Osbourne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ozzy Osbourne
OzzyChangingHands02-20-2010.jpg
Ozzy Osbourne w 2010 roku
Imię i nazwisko John Michael Osbourne
Pseudonim Ozzy Osbourne
Data i miejsce urodzenia 3 grudnia 1948
Birmingham
Pochodzenie  Wielka Brytania
Instrument instrumenty klawiszowe, harmonijka ustna
Gatunek hard rock[1], heavy metal[2][1], AOR[1], Glam metal[1]
Zawód wokalista, muzyk, autor tekstów
Aktywność 19681992, od 1995
Wytwórnia płytowa Epic Records, Columbia Records, Jet Records
Powiązania Black Label Society, Kelly Osbourne
Zespół
Black Sabbath (1969–1977, 1978–1979, 1985, 1997–2006, od 2011)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa

Ozzy Osbourne właściwie John Michael Osbourne (ur. 3 grudnia 1948 w Birmingham) – brytyjski wokalista, muzyk i autor tekstów. Wieloletni członek heavymetalowego zespołu Black Sabbath. Od 1980 roku prowadzi karierę solową. Do 2010 roku nagrał dziesięć albumów studyjnych pozytywnie ocenianych przez krytyków muzycznych. Na początku XXI w. zyskał status celebryty dzięki udziałowi w reality show The Osbournes. W rankingu 100 Greatest Heavy Metal Vocalists of all time amerykańskiego magazynu muzycznego Hit Parader zajął 8. miejsce[3]. Z kolei w 2009 roku został sklasyfikowany na 10. miejscu listy 50 najlepszych heavymetalowych frontmanów wszech czasów według Roadrunner Records[4].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Osbourne urodził się 3 grudnia 1948 roku w Aston w Birmingham w Anglii[5]. Ojciec John, by utrzymać szóstkę dzieci, pracował jako ślusarz narzędziowy w General Electric Company, z kolei matka Lillian – w firmie komponentów samochodowych Lucas[6]. Osbourne pseudonim Ozzy zyskał jeszcze w szkole podstawowej. Nauka sprawiała mu trudności; sam twierdził, że cierpi na dysleksję[7]. Jako czternastolatek zainteresował się muzyką The Beatles, kiedy to usłyszał pierwszy singel grupy. Edukację porzucił rok później. Podejmował się różnych prac, m.in. w fabryce samochodów i rzeźni. Spędził również kilka tygodni w Więzieniu Winson Green za włamanie do sklepu z odzieżą.

Działalność artystyczna[edytuj | edytuj kod]

W 1968 roku Osbourne i jego były szkolny kolega Tony Iommi założyli zespół. Ponadto dołączyli Bill Ward oraz Geezer Butler[8]. Początkujący muzycy postanowili, że będą grać ciężkiego bluesa. Wczesne nazwy formacji stanowiły Polka Tulk i Earth. Kolejna nazwa grupy została zainspirowana tłumem, który otaczał lokalne kino gdzie wyświetlany był film w reżyserii Mario Bava pt. Black Sabbath. Geezer Butler zwrócił uwagę że publiczność lubi się bać. Dlatego też muzycy zdecydowali się na nazwę Black Sabbath. Debiutancki album formacji zatytułowany Black Sabbath ukazał się 13 lutego 1970 roku nakładem Sony Music[8]. Zespół zaprezentował na nim surową i ciężką, jak na początek lat 70. XX wieku, odmianę rocka. Następny album Paranoid wydany tego samego roku odniósł sukces w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, zyskując multiplatynowy status[8].

W 1971 powstał Master of Reality[8]. Nowością było zastosowanie akustycznych brzmień. W 1973 roku został wydany album Sabbath Bloody Sabbath. Członkowie Black Sabbath w międzyczasie zmagali się z nasilającymi się kłopotami. Uzależnienie od narkotyków, problemy z zarządzaniem zespołem i początki wewnętrznych sporów wpłynęły negatywnie na prace nad kolejnym albumem. Mimo trudności, w 1975 pojawiała się płyta Sabotage[8]. Rok później zespół nagrał album Technical Ecstasy, która okazała się komercyjnym niepowodzeniem[8]. W 1978 roku został wydany ostatni album z Osbournem w składzie pt. Never Say Die!. Rok później wokalista odszedł z zespołu. Zastąpił go znany z formacji Rainbow Ronnie James Dio[8].

Kariera solowa[edytuj | edytuj kod]

W 1980 roku Osborune podjął karierę solową. Do współpracy zaprosił utalentowanego gitarzystę Randy'ego Rhoadsa, basistę Boba Daisleya oraz perkusistę Lee Kerslake'a. 20 września tego samego roku ukazał się debiutancki album solowy Osbourne'a pt. Blizzard of Ozz[1]. Na wydawnictwie gościnnie na instrumentach klawiszowych zagrał Don Airey. 7 listopada 1981 roku został wydany drugi album wokalisty zatytułowany Diary of a Madman, ponownie z udziałem Airey'a. Wkrótce po nagraniach formację Osbourne'a opuścili Daisley i Kerslake. Zastąpili ich Rudy Sarzo oraz Tommy Aldridge. 19 marca 1982 roku w katastrofie lotniczej zginął gitarzysta Randy Rhoads[9]. Muzyka zastąpił Jake E. Lee. Tego samego roku Sarzo zastąpił Bob Daisley.

10 grudnia 1983 roku zarejestrowana w nowym składzie ukazała się trzecia płyta Osbourne'a pt. Bark at the Moon[1]. Również w 1983 roku z zespołu odszedł Aldridge, którego na krótko zastąpił Carmine Appice. Kolejnym perkusistą był Randy Castillo, z którym w składzie został zrealizowany kolejny album. 22 lutego 1986 roku został wydany czwarty album piosenkarza pt. The Ultimate Sin[1]. W nagraniach wydawnictwa wziął również udział klawiszowiec Mike Moran. Rok później formację opuścił Lee, którego zastąpił wówczas dwudziestoletni Zakk Wylde. Podczas koncertów promujących płytę Daisley'a zastępował Phil Soussan. 22 października 1988 roku została wydana piąta płyta pt. No Rest for the Wicked[1]. Album został nagrany z gościnnym udziałem klawiszowca Johna Sinclaira. Tego samego roku na krótko nowym basistą został Geezer Butler.

17 września 1991 roku ukazał szósty album muzyka zatytułowany No More Tears[1]. Był to ostatni album nagrany przez Daisley'a. Pochodzący z płyty singel "I Don't Want to Change the World" uzyskał nagrodę Grammy w kategorii Best Metal Performance[10]. Następnie Osbourne zdecydował się na krótko zawiesić działalność artystyczną. 23 października 1995 roku został wydany siódmy album Osbourne'a pt. Ozzmosis[1]. W nagraniach wzięli udział Wylde, Butler, perkusista Deen Castronovo oraz klawiszowcy Rick Wakeman i Michael Beinhorn. Z kolei w procesie komponowania uczestniczyli wirtuoz gitary Steve Vai i Lemmy Kilmister znany z występów w brytyjskiej grupie Motörhead. Odbiegająca stylistycznie od poprzednich wydawnictw Osborune'a płyta cieszyła się popularnością uzyskując w Stanach Zjednoczonych status dwukrotnej platynowej płyty. W koncertach promujących płytę wokaliście towarzyszył gitarzysta Joe Holmes.

W 1996 roku do grupy dołączył basista Robert Trujillo, a rok później Mike Bordin, który zastąpił Castronovo. 16 października 2001 roku ukazał się ósmy album studyjny wokalisty zatytułowany Down to Earth[1]. Pierwszym singlem promującym wydawnictwo był utwór "Gets Me Through" do którego teledysk zrealizował Jonas Åkerlund[11]. Tego samego roku ukazał się również drugi singel pt. "Dreamer" oraz teledysk w reżyserii Roba Zombie[12]. W 2006 roku do formacji ponownie dołączył Wylde i Nicholson z którymi w składzie rozpoczęto prace nad nowym albumem. 22 maja 2007 roku ukazał się dziewiąty album pt. Black Rain[1]. Pochodząca z wydawnictwa kompozycja "I Don't Wanna Stop" została nominowana do Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance[13]. W 2009 roku zespół Osbourne'a ponownie opuścił gitarzysta Zakk Wylde. Zastąpił go Gus G. muzyk znany z występów w formacji Firewind. Natomiast rok później odszedł Mike Bordin, którego zastąpił Tommy Clufetos. 11 czerwca 2010 roku, został wydany dziesiąty album zatytułowany Scream.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1971 roku Ozzy Osbourne ożenił się z Thelmą Riley[14]. Muzyk ma troje dzieci z tego związku:

  • córkę Jessikę Starshine Osbourne Hobbs (ur. 1972), która ma 2 córki Isabelle i Kitty, oraz syna Harry'ego.
  • syna Louisa Johna Osbourne'a (ur. 1975), który ma 2 dzieci: Mia i Elijah
  • adoptowanego syna Elliota Kingsleya (ur. 1966)[14].

Małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1981 roku[14]. W lipcu 1982 roku wokalista poślubił Sharon Arden[14]. Małżeństwo ma troje dzieci:

  • córki Aimee (ur. 1983) i Kelly (ur. 1984)
  • syna Jacka (ur. 1985)[14], który ma córkę Pearl (2012)

Małżeństwo podjęło się również opieki Roberta Marcato, po śmierci jego matki. Jednakże nigdy nie został on adoptowany. Osbourne ma pięcioro wnucząt.

Według czasopisma The New York Times z 1992 roku Osbourne był członkiem Kościoła Anglii oraz miał w zwyczaju modlić się tuż przed każdym występem[15]. W październiku 2009 roku ukazała się autobiografia muzyka zatytułowana I Am Ozzy[16].

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Osbourne, otoczony przez funkcjonariuszy filadelfijskiej policji, opuszcza Borders w Center City po podpisaniu kopii swojej nowej autobiografii, I Am Ozzy, 27 stycznia 2010.

W czasie trwania jego kariery chrześcijańskie grupy oskarżały Osbourne'a o negatywny wpływ na nastolatków, twierdząc, że muzyka rockowa była wykorzystywana do promowania satanizmu. Badacz Christopher M. Moreman porównywał te kontrowersje do skierowanych przeciw okultyście Aleistera Crowleya. Obaj byli demonizowani przez media i niektórych grupy religijne ze względu na swoje wybryki. Osbourne sam prowokuje do porównania swoją piosenką "Mr Crowley". Osbourne stanowczo zaprzecza oskarżeniom o bycie satanistą. Mówi się nawet, że jest członkiem Kościoła Anglii i że modli się przed każdym występem[17][18].

W 1981, po podpisaniu pierwszego w karierze solowej kontraktu płytowego, Osbourne odgryzł głowę gołębia podczas spotkania z kierownictwem CBS Records w Los Angeles[19]. Najwyraźniej zamierzał wypuścić gołębie w powietrze jako symbol pokoju, ale ponieważ był wtedy pod wpływem alkoholu, zamiast tego złapał jednego z nich i odgryzł mu głowę. Potem ją wypluł[19][20], a krew kapała mu z warg. Mimo kontrowersyjności, ten akt odgryzania głowy było przedmiotem parodii i aluzji kilka razy w ciągu jego kariery i jest jednym z czynników prowadzących do sławy Osbournea[21].

20 stycznia 1982 Osbourne odgryzł głowę nietoperzowi[22], którego uznał za gumowego w czasie występów w Veterans Memorial Auditorium w Des Moines (Iowa) w Iowa. Magazyn Rolling Stone w 2004 uznał to za incydent numer dwa na swojej liście "Rock's Wildest Myths"[23]. Artykuł w Rolling Stone stwierdzał, że nietoperz był żywy, ale nastolatek, który wrzucił go na scenę, powiedział że przyniósł martwego[19]. W książeczce do wydania Diary of a Madman z 2002 Osbourne napisał, że nietoperz był nie tylko żywy, ale też dał radę ugryźć Osbourne'a, w wyniku czego był on leczony na wściekliznę.

W 1984 kalifornijski nastolatek John McCollum popełnij samobójstwo słuchając "Suicide Solution" Osbourne'a. Piosenka mówi o niebezpieczeństwach nadużywania alkoholu. Samobójstwo McColluma doprowadziło do zarzutów, że Osbourne promował samobójstwo w swoich piosenkach. Mimo, że wiedzieli, że McCollum cierpiał na depresję, jego rodzice pozwali Osbourne'a (McCollum v. CBS[24]) o śmierć swojego syna, twierdząc, że słowa "Where to hide, suicide is the only way out. Don't you know what it's really about?" w piosence przekonały McCollum do samobójstwa. Prawnik rodziny sugerował, że Osbourne powinien zostać oskarżony o zachęcenie młodego człowieka do samobójstwa, ale sąd orzekł na korzyść Osbourne'a, stwierdzając, że nie było związku pomiędzy piosenką i samobójstwem McCollum. Osbourne został pozwany z tego samego powodu w 1991 roku (Waller v. Osbourne) przez rodziców Michaela Wallera o 9 milionów dolarów, ale sąd ponownie orzekł na korzyść Osbourne'a.[25] Jeden z krytyków twierdzi, że Osbourne śpiewa "Get the gun, get the gun, shoot, shoot, shoot", czemu Osbourne stanowczo zaprzecza.

W pozwach złożonych w 2000 i 2002, które zostały odrzucone przez sąd w 2003, byli muzycy sesyjni: Bob Daisley, Lee Kerslake oraz były basista z okresu Ultimate Sin, Phil Soussan, twierdzili, że Osbourne zalega z zapłatą za albumy, w których grali[26][27]. W listopadzie 2003 Federalny Sąd Apelacyjny jednogłośnie utrzymał w mocy odrzucenie przez U.S. District Court for the Central District of California pozwu wniesionego przez Daisleya i Kerslake'a. U.S. Court of Appeals for the Ninth Circuit orzekł, że Osbourne nie jest winien żadnych opłat ani opłat muzykom sesyjnym zwolnionym w 1981.[28] Aby uniknąć dalszych trudności, postanowił zastąpić oryginalny wkład Daisleya i Kerslake'a, dając w to miejsce Roberta Trujilla na basie i Mike'a Bordina na bębnach. Album został następnie wznowiony[29].

W lipcu 2010 Osbourne i Iommi postanowił umorzyć postępowanie sądowe w sprawie własności znaku towarowego Black Sabbath. Blabbermouth przekazał, że obie strony są zadowolone, iż mają to za sobą i będą współpracować w przyszłości, i pragną ogłosić , iż sprawa nie była nigdy osobista i chodziło tylko o biznes[30].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Ozzy Osbourne z żoną Sharon, 9 marca 2004 roku

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[2].

Obecni członkowie zespołu Ozzy'ego Osbourne'a
Byli członkowie zespołu
c.d.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Grammy
Rok Kategoria Uwagi
1993 Best Metal Performance ("I Don't Want to Change the World") Laureat[10]
2007 Best Hard Rock Performance ("I Don't Wanna Stop") Nominacja[13]
2011 Best Hard Rock Performance ("Let Me Hear You Scream") Nominacja[31]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • We Sold Our Souls for Rock 'n Roll (2001, film dokumentalny, reżyseria: Penelope Spheeris)[32]
  • Lemmy (2010, film dokumentalny, reżyseria: Greg Olliver, Wes Orshoski)[33]
  • Heavy Metal Britannia (2010, film dokumentalny, reżyseria: Chris Rodley)[34]

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 Barry Weber, Greg Prato: Ozzy Osbourne Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2010-05-31].
  2. 2,0 2,1 Ozzy Osbourne band members and discography (ang.). www.metal-archives.com. [dostęp 2010-05-31].
  3. Hit Parader’s Top 100 Metal Vocalists of All Time (ang.). www.hearya.com. [dostęp 2010-05-31].
  4. THE 50 GREATEST METAL FRONT-MEN OF ALL TIME! (ang.). www.roadrunnerrecords.com. [dostęp 2011-12-08].
  5. Barney Hoskyns: Into the void: Ozzy Osbourne and Black Sabbath : a Rock's backpages reader. Omnibus Press, 2004, s. 143. ISBN 9781844491506.
  6. Ross ohnson: What I've Learned: Ozzy Osbourne (ang.). lifestyle.msn.com. [dostęp 2010-05-31].
  7. Bryan Appleyard: Blizzard of Oz (ang.). The Sunday Times, 27 listopada 2005. [dostęp 2006-09-17].
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 8,5 8,6 William Ruhlmann: Black Sabbath Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2010-05-31].
  9. Greg Prato: Randy Rhoads Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2010-06-10].
  10. 10,0 10,1 Ozzy Osbourne Grammy Awards (ang.). allmusic.com. [dostęp 2010-05-31].
  11. Gets Me Through Video (ang.). www.mtv.com. [dostęp 2010-05-31].
  12. Dreamer by Ozzy Osbourne (ang.). www.songfacts.com. [dostęp 2010-05-31].
  13. 13,0 13,1 Kanye, Amy Winehouse Lead Grammy Nominations (ang.). www.buzzsugar.com. [dostęp 2010-05-31].
  14. 14,0 14,1 14,2 14,3 14,4 Biografia Ozzy'ego Osbourne'a (ang.). www.filmweb.pl. [dostęp 2010-05-31].
  15. Nick Ravo: AT TEA WITH: Ozzy Osbourne; Family Man. Fights Fat, Is Good With Kids. (ang.). www.nytimes.com. [dostęp 2010-05-31].
  16. Ozzy Osbourne, Black Sabbath frontman and legendary hellraiser, to release autobiography (ang.). www.telegraph.co.uk. [dostęp 2010-05-31].
  17. Christopher M. Moreman. Devil Music and the Great Beast: Ozzy Osbourne, Aleister Crowley, and the Christian Right. „Journal of Religion and Popular Culture”. V, Fall 2003. Department of Religious Studies and Anthropology, The University of Saskatchewan (ang.). [dostęp 2008-06-09]. 
  18. AT TEA WITH: Ozzy Osbourne; Family Man. Fights Fat, Is Good With Kids. (ang.). W: The New York Times [on-line]. 1992-09-23.
  19. 19,0 19,1 19,2 Kyle Munson: Ozzy left his mark (ang.). W: The Des Moines Register [on-line]. [dostęp 2009-03-28].
  20. Controversy & Madness (ang.). W: Ozzy Osbourne Biography [on-line]. Veinotte. [dostęp 2009-03-28].[martwy link]
  21. Highs and lows of superstar Ozzy (ang.). W: Entertainment News [on-line]. BBC News, 2004-11-23. [dostęp 2009-03-28].
  22. Terr: Top 10 crazy music myths (ang.). Upvenue.com. [dostęp 2013-06-30].
  23. Archive of Sullivan, James, "Ozzy Bites Head Off Bat! Rock's Wildest Myths #2", Rolling Stone, 12 October 2004. Original retrieved 28 March 2009. Archive retrieved 3 November 2010. Original site.
  24. Listed at FindLaw.com: 202 Cal.App.3d 989, McCollum v. CBS, Inc., 12 July 1988. No. B025565
  25. Eric Nuzum: Parental Advisory: Music Censorship in America. New York City: HarperCollins, 2001, s. 57–58. ISBN 0-688-16772-1. (ang.)
  26. Cosmic Debris Magazine Bob Daisley. Retrieved on 4 August 2008
  27. Yahoo! Music Ozzy Osbourne Lawsuit Dismissed, But 'Not Over Yet'. Retrieved on 4 August 2008
  28. Federal Appeals Court: Ozzy Does Not Owe Royalties (ang.).
  29. Blabbermouth BOB DAISLEY: Recent OZZY Reissues Are Insult To RANDY RHOADS' Memory. Retrieved on 4 August 2008
  30. Exclaim News: Ozzy Osbourne and Tony Iommi Settle Legal Battle Over Black Sabbath Name (ang.). Exclaim.ca, 21 lipca 2010. [dostęp 4 sierpnia 2010].
  31. 53rd Annual Grammy Awards nominees list. W: Los Angeles Times [on-line]. Tribune Company. [dostęp 2 grudnia 2010].
  32. We Sold Our Souls for Rock 'n Roll (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2011-07-28].
  33. Lemmy (2010) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2011-07-30].
  34. Heavy Metal Britannia (2010) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2013-12-11].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]