Steve Vai
| Steve Vai | |
 Steve Vai |
|
| Imię i nazwisko | Steven Siro Vai |
| Data i miejsce urodzenia | 6 czerwca 1960 Nowy Jork |
| Pochodzenie |  Stany Zjednoczone (Nowy Jork) |
| Instrument | gitara akustyczna, gitara elektryczna, gitara siedmiostrunowa, gitara dwunastostrunowa, gitara bezprogowa |
| Gatunek | rock instrumentalny[1], heavy metal[1], hard rock[1], fusion[1], jazz[1] |
| Zawód | wokalista, gitarzysta, kompozytor, producent muzyczny |
| Aktywność | od 1980 |
| Wytwórnia płytowa | Favored Nations, Relativity Records, Urantia Records, Akashic Recors, Epic Records |
| Powiązania | G3, Joe Satriani |
| Zespół | |
| Frank Zappa (1980–1982) David Lee Roth Band (1985–1989) Whitesnake (1989–1991) Alcatrazz (1984–1985) |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
| Strona internetowa | |
Steven Siro Vai (ur. 6 czerwca 1960 w Nowym Jorku[1]) - amerykański wirtuoz gitary, kompozytor, a także producent muzyczny. Zdobywca nagrody Grammy (oraz 9 nominacji). Uznawany za jednego z najwybitniejszych gitarzystów wszech czasów[potrzebne źródło]. Przyznaje się do inspiracji twórczością Jimiego Hendriksa[2]. Uczeń Joe Satrianiego i absolwent Berklee College of Music. Założyciel fundacji Make A Noise, corocznie przydzielającej stypendia dla gitarzystów i innych muzyków szukających finansowego wsparcia. Od połowy lat osiemdziesiątych jest inspiracją dla wielu instrumentalistów na całym świecie.
W 2004 roku muzyk został sklasyfikowany na 53. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów heavymetalowych wszech czasów według magazynu Guitar World[3].
Spis treści |
Początki [edytuj]
Steve przeżywał wtedy także fascynację muzyką Franka Zappy. Postanowił wysłać Zappie opracowane własnoręcznie transkrypcje jego solówek. Ten zaprosił go na spotkanie i był pod takim wrażeniem gry młodego Vaia, że włączył go do zespołu. Steve mógł pokazać swój talent w takich utworach jak "Moggio" i "Stevie's Spanking". Jeździł z Zappą także w trasy koncertowe i podpatrywał muzyków na scenie wiele się przy tym ucząc. Wraz z nim nagrał 6 płyt (1980-84).
Kariera [edytuj]
Po opuszczeniu Zappy w 1982 roku Vai przeniósł się do Kalifornii, gdzie nagrał swój pierwszy solowy album zatytułowany Flex-Able (1984) i występował w kilku zespołach. W 1985 roku zastąpił Yngwie Malmsteena w zespole Alcatrazz Grahama Bonneta, ale nie pozostał w nim długo. Zdążył jednak nagrać album Disturbing the peace.
Jeszcze w tym samym roku Steve dołączył do grupy byłego frontmana formacji Van Halen, Davida Lee Rotha. Nagrał z nią dwa albumy: Eat'em And Smile oraz Skycraper. Jako że Roth prowadził wówczas publiczną walkę na słowa z byłymi członkami Van Halen, opinia zaczęła porównywać ówczesnego gitarzystę z jego zespołu – Steve'a, z byłym – Eddiem Van Halenem. O Vaiu zrobiło się głośno.
W 1989 roku Steve dołączył do zespołu Whitesnake byłego wokalisty Deep Purple, Davida Coverdale'a, po tym jak na krótko przed rozpoczęciem sesji nagraniowych do nowej płyty kontuzji nabawił się Adrian Vandenberg. Współpraca zaowocowała albumem Slip Of The Tongue. Po opuszczeniu Whitesnake Vai poświęcił się solowej działalności. Począwszy od wydanego w 1990 roku albumu Passion and Warfare, wydaje kolejne płyty i bardzo dużo koncertuje.
Instrumentarium [edytuj]
Używa głównie gitar elektrycznych firmy Ibanez – pomógł podczas projektowania serii Ibanez JEM, oraz siedmiostrunowych Universe które firmuje swoim nazwiskiem. Ma również zaprojektowane na indywidualne zamówienie trzygryfowe gitary Ibanez JEM Tripleneck i Ibanez Heart Tripleneck.
- Efekty gitarowe[4]
- Ibanez Jemini Dual Pedal
- Boss DS-1 (Keeley modded)
- Ibanez Tube Screamer TS-9 (Keeley modded)
- Morley Bad Horsie
- Morley Little Alligator Volume Pedal
- Digitech Whammy
- MXR Phase 90
- TC Electronics G system
- Peterson Strobostomp Tuner
- Wzmacniacze[4]
- Carvin Legacy[5]
Dyskografia [edytuj]
- Albumy studyjne
- Flex-Able (1984)
- Passion and Warfare (1990)
- Sex and Religion (1993)
- Fire Garden (1996)
- The Ultra Zone (1999)
- Real Illusions: Reflections (2005)
- The Story of Light (2012)
- Minialbumy
- Alien Love Secrets (1995)
- Flex-Able Leftovers (1984)
- Albumy koncertowe
- Alive In An Ultra World (2001)
- Live in London (2004)
- Sound Theories Vol. I & II (2007)
- Where the Wild Things Are (2009)
- Kompilacje
- The Seventh Song (2000)
- The Elusive Light and Sound, Vol. 1 (2002)
- The Infinite Steve Vai: An Anthology (2003)
- Steve Vai Original Album Classics (2008)
Wideografia [edytuj]
- Live at the Astoria, London (2004)
- Visual Sound Theories (2007)
- Where The Wild Things Are (2009)
Filmografia [edytuj]
- Crossroads (1986, dramat, muzyczny, reżyseria: Walter Hill)
- The Genius of Lenny Breau (1999, film dokumentalny, reżyseria: Emily Hughes)
- Rock Prophecies (2009, film dokumentalny, reżyseria: John Chester)
- Lemmy (2010, film dokumentalny, reżyseria: Greg Olliver, Wes Orshoski)
- Jason Becker: Not Dead Yet (2012, film dokumentalny, reżyseria: Jesse Vile)[6]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Greg Prato: Steve Vai Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2010-08-24].
- ↑ Legends of rock guitar: the essential reference of rock's greatest guitarists (ang.). books.google.pl. [dostęp 2009-11-13].
- ↑ GUITAR WORLD's 100 Greatest Heavy Metal Guitarists Of All Time - Jan. 23, 2004 (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-12-07].
- ↑ 4,0 4,1 Steve Vai's Guitar Gear Rig and Equipment (ang.). www.uberproaudio.com. [dostęp 2009-05-13].
- ↑ Carvin Legacy (ang.). www.vai.com. [dostęp 2010-08-24].
- ↑ Jason Becker: Not Dead Yet (2012) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2012-01-22].
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||
