Dioskurowie
(Kastor, Polideukes i Helena),
greckie malowidło wazowe w stylu czarnofigurowym na attyckiej hydrii z 560 r. p.n.e. z Vulci,
Staatliche Antikensammlungen w Monachium.
posąg z biskwitu,
Narodowe Muzeum Ceramiki w Sèvres.
Dioskurowie (zw. także Tyndarydami, gr. Διόσκουροι Dióskouroi ‘synowie Zeusa’, łac. Dioscuri, Gemini ‘bliźnięta’), Kastor (gr. Κάστωρ Kástōr, łac. Castor) i Polideukes (także Polydeukes, Polluks, gr. Πολυδεύκης Polydeúkēs, łac. Pollux) – w mitologii greckiej bliźniacy, ubóstwieni herosi, Argonauci, uczestnicy łowów kalidońskich i amazonomachii, opiekunowie żeglarzy i żołnierzy[1][2][3].
Uchodzili za synów boga Zeusa i Ledy, żony króla Sparty[2][3][4]. Byli braćmi Heleny i Klitajmestry, a także Filonoe (Fylonoe), Timandry i Fojbe (Febe)[2][4][5][6].
Jedna z wersji mitu podaje, iż tej samej nocy królowa Leda oddała się Zeusowi (uwiódł ją pod postacią łabędzia) i swojemu mężowi, królowi Tyndareosowi[3][7]. Stąd za ojca Polideukesa i Heleny uważano Zeusa, natomiast Kastora i Klitajmestry – męża Ledy[2][3]. W związku z tym nazywano czasami Dioskurów Tyndarydami (gr. Tyndaridai ‘synowie Tyndareosa’)[2][4][7].
Porwali obie córki króla Leukipposa, Fojbe i Hilajrę (Hilaejrę), narzeczone synów króla Afareusa – Idasa i Linkeusa[8].
Łączyła ich szczera braterska miłość. Po śmierci Kastora (Polideukes, w odróżnieniu od Kastora, był nieśmiertelny) Zeus obydwu przemienił w gwiazdozbiór nieba północnego, aby na zawsze pozostali razem[4].
Nazywano „Dioskurami” (ogniami Kastora i Polluksa) ognie świętego Elma[2][3][9].
|
|
W sztuce wyobrażani są zwykle w postaci nagich młodzieńców, z wieńcami na głowach, z pochodnią.
Mityczni Dioskurowie (Kastor i Polideukes) są identyfikowani z gwiazdozbiorem Bliźniąt (Gemini)[4][11][12][13]. Imionami ich nazwano najjaśniejsze gwiazdy w gwiazdozbiorze Bliźniąt – Kastor (Castor) i Polluks (Pollux) oraz jeden z księżyców Saturna – Polideukes[14][15].
[edytuj] Zobacz też
- Kastor – imię męskie
- Kastor i Polluks – w mitologii rzymskiej Kastorowie
- Kosma i Damian
- Lel i Polel
Przypisy
- ↑ Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003, s. 522. ISBN 83-7399-022-4.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 76. ISBN 83-04-04673-3.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Dzieje heroiczne. W: Zygmunt Kubiak: Mitologia Greków i Rzymian. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 503–505. ISBN 83-7391-077-8.
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Vojtech Zamarovský: Bohovia a hrdinovia antických bájí. Bratislava: Perfekt a.s., 1998, s. 109–110. ISBN 80-8046-098-1. (słow.); polskie wydanie: Bogowie i herosi mitologii greckiej i rzymskiej (Encyklopedia mitologii antycznej, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej).
- ↑ Pierre Grimal, op.cit., s. 356. ISBN 83-04-04673-3.
- ↑ Pierre Grimal, op.cit., s. 205. ISBN 83-04-04673-3.
- ↑ 7,0 7,1 Vojtech Zamarovský, op.cit., s. 257. ISBN 80-8046-098-1.
- ↑ Pierre Grimal, op.cit., s. 208. ISBN 83-04-04673-3.
- ↑ Ognie świętego Elma. encyklopedia.pwn.pl, 1997-2010. [dostęp 2010-06-10]. Cytat: „Ognie świętego Elma, słabe, przeważnie ciche wyładowania w atmosferze ziemskiej; mają postać świecących wiązek pojawiających się na ostrych narożach i krawędziach przedmiotów; występują w czasie burz”.
- ↑ Bohaterowie. W: Jan Parandowski: Mitologia. Wierzenia i podania Greków i Rzymian. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1989, s. 156. ISBN 83-210-0677-9.
- ↑ Anton Hajduk, Ján Štohl (red.): Encyklopédia astronómie. Bratislava: Obzor, 1987, s. 640–641. (słow.)
- ↑ Marie Benediktová, Petra Písařová: Hvězdy – Názvosloví – Gemini (cz.). astronomia.zcu.cz, 2000-2010. [dostęp 2010-06-09].
- ↑ Aaron J. Atsma: Katasterismoi (Gemini, Zodiac Constellation) (ang.). W: The Theoi Project: Greek mythology. Exploring mythology in classical literature and art. [on-line]. 2000-2008. [dostęp 2010-08-17].
- ↑ Anton Hajduk, Ján Štohl (red.), op.cit., s. 208
- ↑ Anton Hajduk, Ján Štohl (red.), op.cit., s. 483
[edytuj] Bibliografia
- Aaron J. Atsma: Dioskouroi (ang.). W: The Theoi Project: Greek mythology. Exploring mythology in classical literature and art. [on-line]. 2000–2008. [dostęp 2010-06-10].
- Castor (ang.). W: Greek myth index [on-line]. 2007. [dostęp 2010-08-17].
- Dioscuri (ang.). W: Greek myth index [on-line]. 2007. [dostęp 2010-08-17].
- Polydeuces (ang.). W: Greek myth index [on-line]. 2007. [dostęp 2010-08-17].
- Hezjod: Teogonia. Sandomierz: Armoryka, 2010. ISBN 83-62173-44-0.
- Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003, s. 522. ISBN 83-7399-022-4.
- Mała encyklopedia kultury antycznej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1990, s. 368. ISBN 83-01-03529-3.
- Carlos Parada: The Dioscuri: Castor1 and Polydeuces (Pollux) (ang.). W: Greek Mythology Link [on-line]. [dostęp 2010-06-10].
- Oskar Seyffert: Dictionary of Classical Antiquities, 1894, s. 194: Dioscuri (ang.). W: The Ancient Library. The complete classics bookshelf on the web. [on-line]. 2005. [dostęp 2010-12-13].
- William Smith: Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, 1867, T. 1, s. 1052: Dioscuri (ang.). W: The Ancient Library. The complete classics bookshelf on the web. [on-line]. 2005. [dostęp 2010-08-17].
|
|||||||