Eddie Edwards

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Eddie Edwards
Data i miejsce urodzenia 5 grudnia 1963
Wielka Brytania Cheltenham, Wielka Brytania
Wzrost 173 cm
Przydomek Orzeł, Szybki Eddie, Wolny Eddie, Pan Magoo, Latający tynkarz[1]

Michael Thomas Edwards, znany jako Eddie „Orzeł” Edwards (ur. 5 grudnia 1963 w Cheltenham)[2]brytyjski skoczek narciarski, olimpijczyk. Pierwszy reprezentant Wielkiej Brytanii uczestniczący w igrzyskach olimpijskich w tej dyscyplinie sportu[3]. Były rekordzista Wielkiej Brytanii w długości skoku narciarskiego (skoczył 73,5 m w Szczyrbskim Jeziorze około 1990 roku)[4].

Jego skoki stały się jednym z powodów wprowadzenia przez Międzynarodową Federację Narciarską systemu kwalifikacji do zawodów. Federacja uznała, że zawodnik słabszy nie może być bardziej popularny od zawodnika dobrego[5]. Ostatni raz na arenie międzynarodowej skakał w 1997 w Pucharze Kontynentalnym. Po zakończeniu kariery skoczka występował w programach typu talk-show oraz komentował zawody sportowe[6].

Edwards cierpiał na krótkowzroczność[5]; z jej powodu nosił okulary, których nie zdejmował nawet podczas skoków[7].

Przebieg kariery[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Michael Thomas Edwards urodził się pod koniec grudnia 1963 roku w rodzinie robotniczej w Cheltenham, gdzie był wychowywany. Jego matka pracowała w fabryce drzwi aluminiowych, zaś ojciec był tynkarzem. Dziadek i pradziadek Edwardsa również pracowali jako tynkarze. Narty po raz pierwszy założył w wieku 13 lat w trakcie szkolnej wycieczki we Włoszech[1].

Edwards początkowo trenował narciarstwo alpejskie, był bliski wywalczenia awansu na zimową olimpiadę w Sarajewie w 1984 roku[6]. Z myślą o kolejnych igrzyskach wyjechał trenować do Stanów Zjednoczonych, jednak z powodu problemów finansowych (koszty treningów opłacał sam z pieniędzy jakie zarobił na tynkowaniu) i słabnącej formy postanowił wybrać sport, w którym łatwiej będzie mu o start na igrzyskach:[8]

Przyszło mi do głowy, że olimpijskie marzenie łatwiej będzie zrealizować w skokach. Taniej i konkurencja w kraju żadna. Podjechałem do pobliskiego Lake Placid, gdzie stało parę skoczni. Popatrzyłem, zapytałem, co i jak, pożyczyłem sprzęt, i próbowałem skakać. Najpierw na K-10, potem K-15. Zanim wróciłem do Europy, miałem za sobą skoki na 40-metrowej skoczni. Zainteresowałem się mocniej tą dyscypliną, wysłałem listy do organizatorów różnych zawodów. Okazało się, że muszę mieć licencję krajowej federacji. Brytyjska mi taką wystawiła i mogłem startować.

— Eddie Edwards[8]

Pierwsze skoki Edwards oddał pod koniec 1985[5] lub na początku 1986 roku[7] w Lake Placid. Na igelicie po raz pierwszy skoczył latem 1986 roku w szwajcarskiej miejscowości Kandersteg[5], do której pojechał na własny koszt[7]. Oprócz tynkowania, zarabiał także przy odśnieżaniu a także jako sprzątacz[1].

Starty w zawodach[edytuj | edytuj kod]

Jego pierwszym międzynarodowym startem w zawodach FIS był występ w konkursie Pucharu Europy w Sankt Moritz (26 grudnia 1986). Skoczył wówczas 60 metrów i zajął, tak samo jak w wielu innych konkursach, ostatnie miejsce[9]. 30 grudnia zadebiutował w zawodach Pucharu Świata w Oberstdorfie. Tym razem skoczył 65 metrów i zajął ostatnie 110. miejsce. Za swój skok otrzymał tylko 15 punktów[10].

W tej samej miejscowości wystąpił w lutym 1987 na mistrzostwach świata na skoczni normalnej. Po skokach na 59 m i 61,5 m zajął ostatnie miejsce, a do przedostatniego zawodnika (którym był Hiszpan Solà) stracił ponad 60 punktów[11]. Po mistrzostwach poleciał do Szwecji na zawody PŚ w Örnsköldsvik i Falun, w których również był ostatni[12]. 20 marca po raz pierwszy w karierze nie zajął ostatniej pozycji, w PŚ w Oslo był na przedostatnim 85. miejscu, a gorszy okazał się tylko Holender Gerrit Konijnenberg[13], podobnie było dwa dni później[14].

Na zakończenie sezonu poleciał do Norwegii na zawody Pucharu Europy w Stjørdal, Sprovie i Meldal. W Sprovie oddał najkrótszy skok w oficjalnych zawodach, uzyskał zaledwie 45 metrów, wyprzedził jednak Amerykanina Grega Boestera[12][15]. W Meldal odniósł największy dotychczasowy sukces, wyprzedził bowiem trzech zawodników (Norwega Ole Tallakstada oraz dwóch Amerykaninów: Scotta Larsona i Blue Teramoto)[16]. W Stjørdal zajął ostatnią pozycję[12].

Sezon 1987/1988 rozpoczął od przedostatniego miejsca w zawodach PE w Sankt Moritz (wyprzedził tylko swojego rodaka Alana Jonesa)[17]. Wystartował potem we wszystkich czterech konkursach 36. Turnieju Czterech Skoczni. Trzykrotnie był ostatni, zaś w Innsbrucku wyprzedził dwóch skoczków: Austriaka Paula Erata i ponownie Holendra Konijnenberga[12][18]. Przed zimowymi igrzyskami olimpijskimi w Calgary wystąpił jeszcze w dwóch konkursach PŚ, podczas jednego z nich udało mu się wyprzedzić jednego skoczka, Hiszpana Jesúsa Lobo[19].

O swojej kwalifikacji na zimowe igrzyska olimpijskie dowiedział się podczas pobytu w Finlandii. Trenował wówczas z kadrą fińskich skoczków. Z powodu niewielkiej ilości posiadanych pieniędzy, nocował przez cztery tygodnie w szpitalu psychiatrycznym pod Kuopio, gdzie jeden z trenerów fińskiej kadry dorabiał przy malowaniu ścian[8].

Wystąpił na zimowych igrzyskach w 1988. Włoski zespół skoczków podarował mu nowy kask, zaś Austriacy nowe narty[1]. Był dwukrotnie ostatni, jednak na skoczni dużej poleciał na odległość 71 metrów, co było najlepszym jego wynikiem w oficjalnych zmaganiach. Na małej skoczni dwukrotnie skakał 55 metrów (stracił do przedostatniego skoczka, Hiszpana Soli, ponad 70 punktów)[20], zaś na dużej 71 i 67 m (strata do przedostatniego Todda Gillmana niemal 60 punktów)[21]. Do końca sezonu zaliczył jeszcze dwa występy w PŚ, w Oslo był przedostatni (wyprzedził Austriaka Olivera Strohmaiera, który nie ustał skoku)[22], zaś w Planicy ostatni[12].

W kolejnym sezonie Edwards już nie tak często pojawiał się na skoczniach świata. Rozpoczął go od północnoamerykańskiego tournée w zawodach PŚ. W kanadyjskim Thunder Bay dwukrotnie był ostatni; w pierwszym konkursie w Lake Placid wyprzedził swojego rywala, czyli Holendra Konijnenberga[23]. W drugim konkursie osiągnął swój najlepszy dotychczasowy wynik, wyprzedził wówczas czterech zawodników (w tym jednego zdyskwalifikowanego)[24]. Po raz ostatni w zawodach PŚ „Orzeł” wystąpił w niemieckiej części 37. Turnieju Czterech Skoczni; w obu konkursach zajął ostatnią lokatę[12]. W marcu 1989 wystąpił jeszcze w dwóch konkursach Pucharu Europy w Schönwaldzie, w których był trzeci od końca oraz przedostatni (ponownie wyprzedzał swego rodaka Jonesa, a w jednym z konkursów pokonał też Węgra Petera Karadiego)[25][12].

Do skoków międzynarodowych powrócił w 1996. W marcu tego roku skakał w dwóch konkursach Pucharu Kontynentalnego w szwedzkim Örnsköldsvik, gdzie ponownie był ostatni[12]. W sezonie 1996/1997 odnotował jeszcze trzy występy w Pucharze Kontynentalnym. 29 grudnia 1996 roku zajął najwyższe miejsce w zawodach międzynarodowych, był 36. w Lake Placid i wyprzedził ośmiu amerykańskich skoczków[26]. 8 i 9 lutego 1997 roku po raz ostatni startował w zawodach. W Westby zajmował 45. (przed pięcioma zawodnikami)[27] i 41. miejsce (wyprzedził ośmiu skoczków)[28]. W obu konkursach dokonał rzadkiego wyczynu – za oba występy otrzymał ujemne noty punktowe (-10,6 oraz -6,3 pkt.)[12].

Pomimo nie najlepszych skoków był bliski występu na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1998 w Nagano. Znalazł sponsora, który był gotów sfinansować jego start w igrzyskach. W mistrzostwach Stanów Zjednoczonych zajął 29. miejsce, zaś żeby dostać się na igrzyska, wystarczyło w mistrzostwach krajowych miejsce w czołówce zawodników danej reprezentacji lub wyprzedzenie określonej liczby skoczków. Edwards oba wymogi spełnił, jednak nie pojechał na igrzyska, gdyż startowała zbyt mała liczba reprezentacji[7][29].

Po zakończeniu kariery[edytuj | edytuj kod]

Kilkakrotnie zapowiadał powrót na skocznie, w tym m.in. na Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2002 czy na mistrzostwa świata w 2005[30].

Jest autorem książki „On the piste”, a w 2002 roku sprzedał prawa autorskie do swojej historii amerykańskiej firmie produkcyjnej[5]. Nagrał też dwie piosenki w języku fińskim, którym się nie posługuje. W 2001 roku uzyskał dyplom z prawa. Był rekordzistą świata w skokach kaskaderskich (skakał przez 10 samochodów czy 6 autobusów) i dziewiątym na świecie zawodnikiem-amatorem w prędkości zjazdu na nartach (jechał z prędkością 170 km na godzinę)[7].

Brytyjczyk pobiegł z pochodnią olimpijską w styczniu 2010 roku w Winnipeg. Przebiegł z nią około 300 metrów[31].

W listopadzie 2011 roku oficjalnie potwierdzono, że ma powstać film fabularny o karierze Eddiego Edwardsa[32]. Produkcję wyreżyseruje Declan Lowney, a w roli tytułowego bohatera ma wystąpić Rupert Grint[32].

Chciał wystąpić jako przedskoczek w Turnieju Czterech Skoczni 2013/2014, ale nie otrzymał od FIS-u takiego pozwolenia[33]. W Oberstdorfie wziął za to udział w rywalizacji z adeptami skoków z miejscowego klubu na amatorskiej skoczni usypanej ze śniegu. Akcja nosiła nazwę „Pokonać Orła”[34].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od 2003 roku żonaty z Samanthą Morton, mają dwie córki – Ottilie i Honey. Na początku 2014 roku mieszkał w małej miejscowości South Cotswolds, niedaleko Cheltenham[1].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska Data Skocznia Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota łączna Miejsce Strata Zwycięzca
Odległość Nota Odległość Nota
1988, Calgary 14 lutego 1988 normalna ind. 55,0 34,1 55,0 35,1 69,2 58. 159,9 Matti Nykänen
15 lutego 1988 duża ind. 71,0 30,0 67,0 27,5 57,5 55. 166,5 Matti Nykänen

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Data Skocznia Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota łączna Miejsce Strata Zwycięzca
Odległość Nota Odległość Nota
1987, Oberstdorf 11 lutego 1987 normalna ind. b.d. 88,8 67. 135,6 Jiří Parma

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1986/1987
Thunder Bay Thunder Bay Lake Placid Lake Placid Chamonix Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Strbske Pleso Strbske Pleso Oberwiesenthal Sapporo Sapporo Lahti Lahti Oernskoeldsvik Falun Planica Planica Raelingen Oslo punkty
110 80 82 85 89 0
Sezon 1987/1988
Thunder Bay Thunder Bay Lake Placid Lake Placid Sapporo Sapporo Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Gallio St.Moritz Gstaad Engelberg Lahti Lahti Meldal Oslo Planica Planica punkty
112 110 120 120 67 89 94 90 0
Sezon 1988/1989
Thunder Bay Thunder Bay Lake Placid Lake Placid Sapporo Sapporo Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Liberec Harrachov Oberhof Oberhof Chamonix Oslo Oernskoeldsvik Harrachov Planica Planica punkty
73 70 72 78 95 94 0
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Skoczni[edytuj | edytuj kod]

35. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
110 130[35]
36. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
112 110 120 120 132[36]
37. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
95 94 109[37]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Whatever Happened to Eddie the Eagle, Britain’s Most Lovable Ski Jumper? (ang.). smithsonianmag.com. [dostęp 2015-01-05].
  2. Eddie Edwards Bio, Stats and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-01-04].
  3. Great Britain Ski Jumping (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2013-08-21].
  4. Michal Sýkora: Premeny športového areálu na Štrbskom Plese (słow.). slovak-ski.sk. [dostęp 2015-01-06].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Sonja Kołaczkowska: Historia skoków: Eddie Edwards (pol.). skokinarciarskie.pl, 2006-09-11. [dostęp 2011-02-11].
  6. 6,0 6,1 Adam Dworakowski: Nie tylko Eddie Edwards, czyli o skoczkach z Wielkiej Brytanii (pol.). skijumping.pl. [dostęp 2011-05-01].
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 Grzegorz Boczar: - Zarzucano mi robienie pośmiewiska ze skoków - mówi Eddie "Orzeł” Edwards (pol.). gazetalubuska.pl. [dostęp 2015-01-06].
  8. 8,0 8,1 8,2 Jakub Radomski: Z wariatkowa na skocznie (pol.). Przegląd Sportowy, 2013-12-19. [dostęp 2015-01-04].
  9. Adam Kwieciński: St. Moritz SUI 1986.12.26 EC (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  10. Adam Kwieciński: Oberstdorf GER 1986.12.30 PS/TCS (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  11. Adam Kwieciński: Oberstdorf BRD 1987.02.20 MS (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  12. 12,0 12,1 12,2 12,3 12,4 12,5 12,6 12,7 12,8 Adam Kwieciński: EDWARDS Eddie 1963.12.05 GBR (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  13. Adam Kwieciński: Oslo NOR 1987.03.20 PS (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  14. Adam Kwieciński: Oslo NOR 1987.03.22 PS (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  15. Adam Kwieciński: Sprova NOR 1987.03.28 EC (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  16. Adam Kwieciński: Meldal NOR 1987.03.29 EC (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  17. Adam Kwieciński: St. Moritz SUI 1987.12.26 EC (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  18. Adam Kwieciński: Innsbruck AUT 1988.01.03 PS/TCS (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  19. Adam Kwieciński: St. Moritz SUI 1988.01.20 PS/TS (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  20. Adam Kwieciński: Calgary CAN 1988.02.14 IO (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  21. Adam Kwieciński: Calgary CAN 1988.02.23 IO (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  22. Adam Kwieciński: Oslo NOR 1988.03.20 PS (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  23. Adam Kwieciński: Lake Placid USA 1988.12.10 PS (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  24. Adam Kwieciński: Lake Placid USA 1988.12.11 PS (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  25. Adam Kwieciński: Schoenwald GER 1989.03.04 EC/SchTu (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  26. Adam Kwieciński: Lake Placid USA 1996.12.29 COC (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  27. Adam Kwieciński: Westby USA 1997.02.08 COC (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  28. Adam Kwieciński: Westby USA 1997.02.09 COC (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-04].
  29. Alan Hubbard: Eddie The Eagle is having the last laugh on those who ridicule him as a joke (ang.). insidethegames.biz, 5 lutego 2013. [dostęp 2015-01-06].
  30. Eddie Edwards powraca (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2015-01-06].
  31. Chinta Puxley: Eddie the Eagle returns to Canada as torchbearer (ang.). thestar.com, 6 stycznia 2010. [dostęp 2015-01-06].
  32. 32,0 32,1 Powstaje film fabularny o karierze Eddiego Edwardsa. skijumping.pl, 2011-11-02. [dostęp 2011-11-03].
  33. Adrian Dworakowski: TCS jednak bez Eddiego Edwardsa (pol.). skijumping.pl, 16 grudnia 2013. [dostęp 2015-01-06].
  34. Tomasz Kalemba: Michael "Eddie The Eagle" Edwards: polscy skoczkowie są cudowni (pol.). eurosport.onet.pl, 29 grudnia 2013. [dostęp 2015-01-06].
  35. Turniej Czterech Skoczni 1986/1987 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-08-21].
  36. Turniej Czterech Skoczni 1987/1988 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-08-21].
  37. Turniej Czterech Skoczni 1988/1989 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-08-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]