Puchar Kontynentalny w skokach narciarskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Puchar Kontynentalny w skokach narciarskich (zwany też w skrócie PK lub CoC – od angielskiego Continental Cup) – cykl zawodów rozgrywanych na całym świecie, będący zapleczem Pucharu Świata mężczyzn i kobiet.

W dniu, który poprzedza dzień głównego konkursu, odbywają się oficjalne treningi. Przed zawodami odbywają się jedynie treningi – nie odbywają się, jak w PŚ, kwalifikacje (w I serii startują wszyscy zgłoszeni zawodnicy).

Prawo startu w PK mają zawodnicy, którzy kiedykolwiek zdobyli choć jeden punkt do klasyfikacji PŚ, Grand Prix, bądź PK, a także skoczkowie, którzy w aktualnym bądź poprzednim sezonie zapunktowali w Pucharze FIS. Kwoty startowe dla danych reprezentacji są przyznawane na podstawie Kontynentalnej Listy Rankingowej (CRL), które przyznaje się po zakończonym periodzie (etapie) zależy to od ilości punktów zdobytych zarówno w konkursach indywidualnych, jak i drużynowych. Maksymalna ilość skoczków, którą mogą wystawić najlepsze reprezentacje, to 8. Najsłabsze zaś mogą wystawić po 4 zawodników. Gospodarzom przysługuje jeszcze dodatkowo „kwota narodowa” licząca 8 nowych zawodników[1].

Zdobycie punktów w PK mężczyzn umożliwia zawodnikowi start w Pucharze Świata w aktualnym i kolejnym sezonie.

PK jest rozgrywany w dwóch edycjach w sezonie – letniej i zimowej. Klasyfikacje obu edycji od sezonu 2002/2003 nie łączą się.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Federacja Narciarska zdecydowała o konieczności rozgrywania Pucharu Kontynentalnego, głównie ze względu na dużą liczbę zawodników chcących startować w Pucharze Świata. Pierwsza edycja odbyła się w sezonie 1993/1994. FIS jednak zalicza dwie ostatnie edycje Pucharu Europy (rozgrywanego od sezonu 1980/1981 do sezonu 1992/1993) jako dwie pierwsze edycje Pucharu Kontynentalnego. W sezonie 1993/1994 pojawili się zawodnicy z Azji i Ameryki Północnej (wcześniej zawodnicy z Azji i Ameryki stratowali w Pacific Rum Cup który uległ likwidacji w 1993 roku. Na tamtejszych skoczniach także zaczęto rozgrywać zawody, aczkolwiek nigdy żadnemu zawodnikowi spoza Europy nie udało się stanąć na podium w końcowej klasyfikacji cyklu[2].

W sezonie 2002/2003 zrezygnowano z przeprowadzania kwalifikacji i ograniczono liczbę uczestników drugiej serii skoków do trzydziestu. Do 2003 roku nie istniała Lista Rankingowa Pucharu Kontynentalnego i ilość zgłaszanych zawodników była w dużej mierze dowolna, co doprowadzało do sytuacji, gdy przy braku serii kwalifikacyjnej, do pierwszej serii zawodów zgłaszało się nawet około stu skoczków. W tamtym czasie kalendarz zawodów CoC był bardziej obszerny niż PŚ i podzielony na trzy strefy: środkowoeuropejską, skandynawską i amerykańsko-azjatycką, a konkursy CoC mogły się odbywać w dwóch miejscach jednocześnie[3].

Zwycięzcy[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce
1991/1992 Austria Andi Rauschmeier Austria Franz Neuländtner Niemcy Remo Lederer
1992/1993 Austria Franz Neuländtner Austria Christian Moser Austria Christoph Müller
1993/1994 Niemcy Ralf Gebstedt Niemcy Ronny Hornschuh Austria Klaus Huber
1994/1995 Finlandia Olli Happonen Austria Martin Höllwarth Finlandia Risto Jussilainen
1995/1996 Norwegia Stein Henrik Tuff Austria Michael Kury Niemcy Hansjörg Jäkle
1996/1997 Norwegia Hein-Arne Mathiesen Norwegia Simen Berntsen Czechy Roman Křenek
1997/1998 Niemcy Alexander Herr Austria Falko Krismayr Słowenia Damjan Fras
1998/1999 Niemcy Roland Audenrieth Norwegia Marius Småriset Norwegia Wilhelm Brenna
1999/2000 Niemcy Dirk Else Niemcy Georg Späth Niemcy Dennis Störl
2000/2001 Finlandia Akseli Lajunen Niemcy Christoph Grillhösl Finlandia Lassi Huuskonen
2001/2002 Niemcy Michael Neumayer Finlandia Janne Ylijärvi Niemcy Jörg Ritzerfeld
2002/2003 Austria Stefan Thurnbichler Norwegia Morten Solem Niemcy Michael Möllinger
2003/2004 Norwegia Olav Magne Dønnem Austria Balthasar Schneider Austria Stefan Kaiser
2004/2005 Norwegia Anders Bardal Austria Balthasar Schneider Austria Stefan Thurnbichler
2005/2006 Norwegia Anders Bardal Norwegia Morten Solem Austria Mathias Hafele
2006/2007 Austria Balthasar Schneider Norwegia Morten Solem Austria Stefan Thurnbichler
2007/2008 Austria Stefan Thurnbichler Austria Bastian Kaltenböck Norwegia Lars Bystøl
2008/2009 Austria Stefan Thurnbichler Czechy Lukáš Hlava Niemcy Christian Ulmer
2009/2010 Austria David Unterberger Austria Michael Hayböck Austria Manuel Fettner
2010/2011 Słowenia Rok Zima Austria Mario Innauer Niemcy Andreas Wank
2011/2012 Norwegia Andreas Stjernen Norwegia Kenneth Gangnes Austria Michael Hayböck
2012/2013 Słowenia Anže Semenič Norwegia Fredrik Bjerkeengen Słowenia Matic Benedik
2013/2014 Austria Manuel Fettner Słowenia Nejc Dežman Słowenia Rok Justin

Najwięcej zwycięstw w konkursach Pucharu Kontynentalnego[edytuj | edytuj kod]

Stan po zakończeniu sezonu 2013/2014. Uwzględniono zawodników z co najmniej sześcioma zwycięstwami.
Wliczone są zwycięstwa w zawodach letnich w latach 1996–2001 oraz wszystkie zwycięstwa w konkursach zimowych. Opracowano na podstawie[4].

Miejsce Imię i nazwisko Kraj Wygrane
Zima Lato Suma
1. Manuel Fettner  Austria 19 19
2. Stefan Thurnbichler  Austria 17 1 18
3. Anders Bardal  Norwegia 12 12
Martin Höllwarth  Austria 12 12
Reinhard Schwarzenberger  Austria 12 12
6. Michael Hayböck  Austria 11 11
7. Janne Happonen  Finlandia 10 1 11
Toni Nieminen  Finlandia 10 1 11
9. Bastian Kaltenböck  Austria 9 9
10. Stephan Hocke  Niemcy 8 1 9
Morten Solem  Norwegia 8 1 9
12. Wilhelm Brenna  Norwegia 8 8
Ronny Hornschuh  Niemcy 8 8
Wolfgang Loitzl  Austria 8 8
Andreas Widhölzl  Austria 8 8
16. Kazuyoshi Funaki  Japonia 5 3 8
Robert Kranjec  Słowenia 5 3 8
18. Alexander Herr  Niemcy 7 7
Miejsce Imię i nazwisko Kraj Wygrane
Zima Lato Suma
18. Michael Kury  Austria 7 7
Thomas Lobben  Norwegia 7 7
21. Akira Higashi  Japonia 6 6
Rok Justin  Słowenia 6 6
Tami Kiuru  Finlandia 6 6
Stefan Kraft  Austria 6 6
Robert Křenek  Czechy 6 6
Maximilian Mechler  Niemcy 6 6
Roland Müller  Austria 6 6
Balthasar Schneider  Austria 6 6
Andreas Stjernen  Norwegia 6 6
David Unterberger  Austria 6 6
Arne Vorvik  Norwegia 6 6
Janne Ylijärvi  Finlandia 6 6
33. Stein Henrik Tuff  Norwegia 5 1 6
34. Masahiko Harada  Japonia 4 2 6
Georg Späth  Niemcy 4 2 6
36. Adam Małysz  Polska 3 3 6
Martin Schmitt  Niemcy 3 3 6

Najmłodsi zwycięzcy konkursów Pucharu Kontynentalnego[edytuj | edytuj kod]

Stan po zakończeniu sezonu 2013/2014. Uwzględniono zawodników poniżej 17. roku życia[a].
Opracowano na podstawie[5][6][7] oraz biografii poszczególnych zawodników[8].

Miejsce Imię i nazwisko Kraj Data urodzenia Data 1. zwycięstwa Miejsce Wiek
1. Juha-Matti Ruuskanen  Finlandia 24 lipca 1984 11 grudnia 1999 Trondheim 15 lat 4 m. 17 d.
2. Mario Stecher  Austria 17 lipca 1977 29 grudnia 1992[9] Sankt Aegyd 15 lat 5 m. 12 d.
3. Manuel Fettner  Austria 17 czerwca 1985 2 stycznia 2001 Innsbruck 15 lat 6 m. 16 d.
4. Anže Lanišek  Słowenia 20 kwietnia 1996 29 stycznia 2012 Bischofshofen 15 lat 9 m. 9 d.
5. Brendan Doran  Stany Zjednoczone 17 marca 1979 11 lub 12 lutego 1995 Westby 15 lat 10 m. 25/26 d.
6. Primož Urh-Zupan  Słowenia 22 stycznia 1983 26 grudnia 1998 Sankt Moritz 15 lat 11 m. 4 d.
7. Wojciech Skupień  Polska 9 marca 1976 23 lutego 1992[10] Szczyrk 15 lat 11 m. 14 d.
8. Stefan Kaiser  Austria 15 lutego 1983 30 stycznia 1999 Saalfelden 15 lat 11 m. 15 d.
9. Stefan Thurnbichler  Austria 2 marca 1984 8 marca 2000 Zaō 16 lat 0 m. 6 d.
10. Thomas Morgenstern  Austria 30 października 1986 15 grudnia 2002 Lahti 16 lat 1 m. 15 d.
11. Primož Roglič  Słowenia 29 października 1989 7 stycznia 2006 Planica 16 lat 2 m. 9 d.
12. Wilhelm Brenna  Norwegia 8 października 1979 22 marca 1996 Örnsköldsvik 16 lat 5 m. 14 d.
13. Robert Kranjec  Słowenia 16 lipca 1981 8 lutego 1998 Westby 16 lat 6 m. 23 d.
14. Andreas Küttel  Szwajcaria 25 kwietnia 1979 18 lutego 1996 Gallio 16 lat 9 m. 24 d.
15. Grzegorz Miętus  Polska 20 lutego 1993 20 grudnia 2009 Otepää 16 lat 10 m. 0 d.
16. Sami Nieminen  Finlandia 20 marca 1977 20 lutego 1994 Iron Mountain 16 lat 11 m. 0 d.
Lukas Müller  Austria 14 marca 1992 14 lutego 2009 Iron Mountain 16 lat 11 m. 0 d.
18. Grega Lang  Słowenia 16 marca 1981 21 lutego 1998 Willingen 16 lat 11 m. 5 d.
19. Kenshirō Itō  Japonia 8 stycznia 1990 15 grudnia 2006 Rovaniemi 16 lat 11 m. 7 d.
20. Primož Peterka  Słowenia 28 lutego 1979 11 lutego 1996 Westby 16 lat 11 m. 14 d.
Maxime Belleville  Francja 23 lutego 1981 6 lutego 1998 Villach 16 lat 11 m. 14 d.

Najstarsi zwycięzcy konkursów Pucharu Kontynentalnego[edytuj | edytuj kod]

Stan po zakończeniu sezonu 2013/2014. Uwzględniono zawodników powyżej 30. roku życia[a].
Opracowano na podstawie[5][11] oraz biografii poszczególnych zawodników[8].

Miejsce Imię i nazwisko Kraj Data urodzenia Data ostatniego
zwycięstwa
Miejsce Wiek
1. Takanobu Okabe  Japonia 26 października 1970 11 stycznia 2009 Sapporo 38 lat 2 m. 16 d.
2. Akira Higashi  Japonia 7 stycznia 1972 10 stycznia 2010 Sapporo 38 lat 0 m. 3 d.
3. Martin Schmitt  Niemcy 29 stycznia 1978 28 grudnia 2012 Engelberg 34 lat 10 m. 29 d.
4. Wolfgang Loitzl  Austria 13 stycznia 1980 20 lutego 2014 Seefeld 34 lat 1 m. 7 d.
5. Martin Höllwarth  Austria 13 kwietnia 1974 19 stycznia 2008 Brotterode 33 lat 9 m. 6 d.
6. Bjørn Einar Romøren  Norwegia 1 kwietnia 1981 9 marca 2014 Zakopane 32 lat 11 m. 8 d.
7. Masahiko Harada  Japonia 9 maja 1968 14 stycznia 2001 Sapporo 32 lat 8 m. 5 d.
8. Robert Mateja  Polska 5 października 1974 11 marca 2007 Vikersund 32 lat 5 m. 6 d.
9. Jin'ya Nishikata  Japonia 4 grudnia 1968 14 marca 2001 Zaō 32 lat 3 m. 10 d.
10. Adam Małysz  Polska 3 grudnia 1977 27 lutego 2010 Wisła 32 lat 2 m. 24 d.
11. Kenji Suda  Japonia 26 lutego 1966 8 marca 1998 Sapporo 32 lat 0 m. 10 d.
12. Roar Ljøkelsøy  Norwegia 31 maja 1976 9 marca 2008 Trondheim 31 lat 9 m. 6 d.
13. Jaroslav Sakala  Czechy 14 lipca 1969 11 marca 2001 Harrachov 31 lat 7 m. 25 d.
14. Christof Duffner  Niemcy 16 grudnia 1971 25 stycznia 2003 Titisee-Neustadt 31 lat 1 m. 9 d.
15. Wojciech Skupień  Polska 9 marca 1976 12 stycznia 2007 Sapporo 30 lat 10 m. 3 d.
16. Jakub Janda  Czechy 27 kwietnia 1978 1 lutego 2009 Titisee-Neustadt 30 lat 9 m. 5 d.
17. Jernej Damjan  Słowenia 28 maja 1983 13 grudnia 2013 Rena 30 lat 6 m. 15 d.
18. Hansjörg Jäkle  Niemcy 19 października 1971 2 marca 2002 Schönwald 30 lat 3 m. 14 d.
19. Jan Matura  Czechy 29 stycznia 1980 21 lutego 2010 Brotterode 30 lat 0 m. 23 d.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. 1,0 1,1 Klasyfikacja może być niepełna z powodu braku informacji na temat dat urodzenia następujących zawodników, którzy wygrywali w swojej karierze co najmniej jeden konkurs PK: Peter Berger, Juho Forsman, Ruddy Jardin, Hakon Johnsen, Kjetil Møn, Roland Wakolm.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kwoty startowe: Pięciu Polaków w Pucharze Świata, sześciu w Pucharze Kontynentalnym. skokinarciarskie.pl, 2013-01-07. [dostęp 2013-12-31].
  2. Joanna Pyrek, Filip Stańkowski: Skoki narciarskie – Historia CoC. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-12-31].
  3. Joanna Pyrek: Skoki narciarskie – Zasady CoC. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-12-06].
  4. SJ_20120415 (ang.). skisprungschanzen.com, 2012-04-15. [dostęp 2012-12-06]. s. 31, 35–38, 43.
  5. 5,0 5,1 SJ_20120415 (ang.). skisprungschanzen.com, 2012-04-15. [dostęp 2012-12-06]. s. 31, 35–43.
  6. FIS-Ski – Younger / Older winner – younger (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2012-12-06].
  7. Adam Kwieciński: Wyniki zawodów. [dostęp 2014-03-18].
  8. 8,0 8,1 FIS-ski – Biographies (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2012-12-06].
  9. Adam Kwieciński: St. Aegyd AUT 1992.12.29 EC. [dostęp 2014-03-18].
  10. Adam Kwieciński: Szczyrk POL 1992.02.23 EC. [dostęp 2014-03-18].
  11. FIS-Ski – Younger / Older winner – older (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2012-12-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Artykuł zawiera udostępnione na licencji GNU FDL treści pochodzące z serwisu Skokinarciarskie.pl