Eon
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Eon (z łac. aeon z gr. αἰών aiōn 'czas, trwanie, wiek, wieczność')[1] – największa formalna jednostka geochronologiczna, dzieląca się na ery i wynosząca co najmniej 500 mln lat. Eon odpowiada jednostce chronostratygraficznej (jednostce skalnej) o nazwie eonotem. W historii geologicznej Ziemi ustanowiono w zasadzie trzy eony: archaik, proterozoik i fanerozoik. Niekiedy w randze eonu jest wyróżniany hadeik, jednak ustalenia ICS nie określają dolnej granicy archaiku i nie przewidują dodatkowego eonu.
Zobacz też[edytuj]
Przypisy
Bibliografia[edytuj]
- International Commission on Stratigraphy (ang.)
- Racki G. i Narkiewicz M. (red.) Polskie zasady stratygrafii. Państwowy Instytut Geologiczny. Warszawa, 2006. ISBN 83-7372-914-3
|
|||||||||||||
